Tagarchief: passen en meten

Tovenarij

Gisteren even naar de stad.

Naar de wintercollectie kijken.

Welke kleuren ‘moeten’ we dragen.

Welke materialen zijn ‘in’.

Meteen even mijn Engels opgehaald…

Is het oversized (laat alles maar lekker hangen)

of tight (gloeiende wat zit dit strak).

Is het slimfit (adem in!)

of straight (past net)

of is het flair (weinig flair te bekennen).

Wil ik iets liften (zo dat lijkt groot!)

of iets downsizen (huh, waar zijn die randen gebleven?).

Veelal loze beloftes

waar we toch graag in willen geloven.

Neem nou dit label:

Ik pak dus een broek een maat kleiner dan ik heb

(want dat doe ik in eerste instantie altijd,

je weet nooit.)

Als ik er in pas

(en ik leeft nog )

lijk ik nog een maat kleiner!

Mijn buik wordt er strak van en mijn billen worden groter!

Dit alles met 1 broek!

(zonder korset,

of andere verdovende middelen)

Ik zou zeggen:

Doe mij een dozijn van die Hans Klok broeken!!!

Jammer dat het plaatje niet aangeeft hoe rood je hoofd is…

Advertenties

Droog

 lorgnet

Eens in de zoveel tijd moet ik er aan geloven. Het moment dat de wereld om me heen wat wazig wordt en dat mijn armen te kort zijn om lekker te lezen is weer aangebroken. Op naar de brillenboer.

Dan begint de ellende. Monturen, monturen en nog eens monturen. Monturen die er zo leuk uit zien op het rek pakken op mijn neus heel anders uit. Monturen die van binnen een andere kleur hebben dan van buiten maken me in de war. Monturen die op mijn beste oog een sticker hebben zodat ik er ongewild hartstikke scheel uit zie. Monturen die mijn eigen spiegelbeeld angst aanjagen. Monturen die mij veel geleerder laten overkomen dan ik ben. Monturen die mijn leeftijd zomaar een aantal jaren omhoog laten schieten. Pfff.

Uiteindelijk toch een passend montuur gevonden! Volgens de poster in de winkel kom ik voor bijna alle kortingen in aanmerking dus wil ik met een briefje van vijf afrekenen. Vergissing. Het is niet en-en maar of-of… Maar ja, ik kan niet zonder dus vooruit maar. Dan laat ik me nog een hoedje schrikken door die oogpufjes, zit een half uur voor joker met een knutselbril te gokken of 1 of 2 beter of slechter is totdat de opticien zegt dat hij weet wat ik zie. Onder de koffie gaat hij alles precies uitrekenen en kan ik even om me heen kijken…

Een echtpaar op leeftijd is op zoek naar een nieuwe gok voor hem. Bij het eerste montuur zegt hij ‘Dan nem’n we deze toch!’. Maar dat laat de winkeljuffrouw niet toe en biedt hem 100 en 1 monturen. Ze kirt met de echtgenote mee ‘Déze is leuk!!!’ en ‘Nee, déze!!!’.  Uiteindelijk hebben de dames een keuze gemaakt. ‘Dus deze wordt ‘m?’ vraagt de man. ‘Ja!’, zegt zijn vrouw, ‘Deze doet iets voor je.’ ‘Wat dan?’ ‘Nou, gewoon, iets!’ Hij haalt zijn schouders op. De winkeljuffrouw zet hem het montuur nogmaals op en zegt ‘Ik kijk even achter uw oren hoor’. Hij kijkt haar ondeugend aan en scoort met ‘Ik ben d’r al jaren droog hoor!’