Tagarchief: paskamer

Vakantie – Hitteplan

Ja, ja, nu weten we wel dat het warm is. Heet zelfs. Je kunt er twee dingen mee doen: of je blijft er over zeuren of je bedenkt een hitteplan. Ik kies voor het laatste. Ik heb namelijk het beste hitteplan dat je maar bedenken kunt.

Gedurende mijn vakantie in Frankrijk was de buitentemperatuur ook maar niet onder de 35 graden te krijgen. Het rennen van schaduwplek naar schaduwplek werd me teveel , ik kon geen terras meer zien, en het zwembad was ik meer dan beu, dus ging ik lekker winkelen! Ik had een frisse winkel gevonden door de duidelijk goeie airco. De heren winkelbedienden liepen keurig in zwarte broek, wit overhemd met lange mouwen, een gedessineerd gilet en een stropdas en de winkeljuffers in een beeldig jurkje. Allen zonder een spoortje glim of zweet. Omdat ik niet van plan was een Rolex te kopen of een ander sieraad van die prijsklasse moest ik het heerlijk koele pand toch weer snel verlaten. Oeps…

Gelukkig  waren er meer van dit soort koude winkels en ik vond er eentje die zelfs een extra koeling bij de paskamers had! Of dit nu tegen de geurende passers was of om de passers wat tegemoet te komen kreeg ik niet helder, maar lekker was het wel. Je waaide bijna uit je hempie en de longontsteking lag achter het gordijntje op de loer maar hé, niet zeuren. Her en der stonden wat krukjes voor de wachters. Ik had er maar eentje nodig en liet me er gewillig op zakken.

Wat een uitzicht had ik opeens! Het krukje was lager dan ik dacht en de gordijntjes hoger. Ik werd nergens door afgeleid of beïnvloed, ik zag alleen maar benen. Het kon makkelijk doorgaan voor een zoveeltste variant van the Voice, maar dan: the Legs. Zo werd ik spontaan een benenlezer…

  • Kantoorbenen: eng wit en dun.
  • Bouwvakkerbenen: gebruind en stevig.
  • Fietsbenen: gespierd en mager
  • Verraste benen: knalroze tot waar de sok begint.
  • Zonnebankbenen: egaal oranjebruin van kleur.
  • Chocoladebenen : rond en … o, verhip, het zijn de mijne in de spiegel van het lege hokje.
  • Harige benen: gij luiaard.
  • Perfecte benen: soms zie je ze.

Ook aan de voeten is van alles af te lezen. Ik begreep opeens heel goed dat er voetmodellen bestaan! Vooral de grote teen is bij velen zo lelijk, of scheef, of de nagellak is er voor de helft af, of naar binnen of naar buiten gedraaid, te dik in verhouding tot de andere vier. Een keurig aflopend rijtje zie je zelden, vaker is het een zootje ongeregeld. En oké, ze bevinden zich het dichtst bij de straat, maar om ze nou zo vies te laten worden. Gruwel! De voet op zich, als geheel lijkt me een walhalla voor podologen en pedicures. Wat een bonkig, bultig en knobbelig ding is dat toch! Opeens was ik extra blij met die extra airco.

Laten we eerlijk zijn, vaak vormen we ons een mening over de ander op grond van het totaal plaatje. Soms letten mensen als eerste op andermans handen, of op tanden, of haren, of op kleding. Voor mij maakt een hoofd de eerste indruk. Als het vriendelijk overkomt kijk ik niet naar de rest en zeker niet naar zijn/haar benen. Toch wat kortzichtig. Nu weet ik: als het hoofd chagrijnig is en ik daar niet veel mee te maken wil hebben, loop ik wellicht de kans mis een stel prachtige onderdanen te spotten.

Het is een hitteplan, doe er mee wat je wilt. Intussen had ik het zo koud dat ik snakte naar de onfrisse buitenlucht…

Vind je het niks dan is er altijd nog de optie: houd het hoofd koel en de voeten warm ook!

Advertenties

Appels en peren

Ik weet het…ik moet het niet doen! Ik moet me niet laten verleiden door al die bordjes en stickers. En toch duik ik er in, je weet immers nooit. Ik word er in eerste instantie gretig en hebberig van. Wàt?! Die broek voor dàt geld? Dan neem ik er nog eentje! En dat vest wilde ik al heel lang hebben. Wat een fijne kleur hebben die shirts! Neem ik ook mee.

Het rekje in de paskamer lijkt belachelijk klein. Het bankje lijkt gekrompen. Ik maak spannende stapels die op omvallen staan en wurm me in het een na het ander. Jammer, te klein. Hmmm, te groot. Wàt?! Bedoelde ik die kleur? Hé, twee van de vijf knopen verdwenen. Maar als ik hier mijn buik nou eens inhoud? Pfffff wat is het hier warm! Gloeiende, hele stapel op de grond! Klopt die spiegel wel? O, dit is geen halsopening?! Help!!!

Mijn oproep werd gehoord want ik zag een bordje: “Ontdek jouw shape!”

Tussen de stapels door probeer ik in de spiegel te ontdekken welke shape ik heb. Oké. Test gedaan, ik weet het, en nu? Wat moet ik met die informatie? Nutteloos dus. Het zou pas zinvol zijn als de kleding in de rekken vervolgens niet op maat maar op shape hingen!!! Dan neus je gewoon even bij de H of de V, en dan zal het altijd passen. Ik zeg: een gat in de kledingmarkt…

Of wordt je juist nijdig van deze aanwijzingen omdat je, ik zeg maar wat en noem geen namen, bij geen enkele vorm past…? Dan heb ik daar wel de juiste oplossing voor gevonden. Die ik met tegenzin met jou wil delen. Wat dacht je van deze paskamer:

Toen ik dit zag heb ik het eerst liefdevol omarmd en er daarna een half uur snikkend van blijdschap op gezeten. Het past, van H tot O. Gordijntje dicht en stom glimlachen naar de spiegel. Eindelijk iemand die me begrijpt. Nog nooit zo’n bemoedigend krukje ontmoet. Goedkoper dan elke psycholoog. En nee, ik ga je nìet vertellen welke winkel dit is.

Ladylike

Naar mijn idee zijn er vijf emoties:

  1. Je vindt het zo leuk dat het riekt naar verslaving.
  2. Je vindt het best wel leuk.
  3. Je vindt het leuk.
  4. Je vindt het niet altijd leuk.
  5. Je hebt er een gloeiende hekel aan.

En dan bedoel ik shoppen. Geen boodschappen doen maar shoppen. Als ik ga shoppen begin ik meestal met emotie 2 om binnen een uur door alle teleurstellingen bij 5 uit te komen.

Nu het wat frisser wordt wil ik graag een vest. Een kruip-maar-in-weg-vest in een past-overal-bij-kleur. Niet zo moeilijk toch? In het rek hangt een lichtblauwe en op een plank ligt een zeegroene. Ik neem ze allebei mee naar de paskamer. Wat een heerlijkheid is het toch dat je in een paskamer altijd alleen bent (als je de tientallen reflecties van jezelf even niet meerekent…). Zo ziet niemand dat ik worstel bij het zoeken naar de mouwen. Ze zijn er niet!!!

Het zijn van die omslagdoekdekendingen. Je drapeert dat om je schouders. Het etiketje geeft gelukkig aan waar het midden van mijn rug moet zitten. Als eindelijk alle flappen op de juiste plaats hangen en ik in de spiegel kijk denk ik: ‘Afgezien van het rode hoofd ziet het er best wel ladylike uit!’. Totdat me even buk om mijn gevallen tas op te rapen. Huppakee, achterpandflap over mijn  achterhoofd! Ik schudt alles terug en reik naar het hangertje dat aan een opvallend hoog haakje zit. Hoppa, zijpandflap glijdt van mijn schouder. Ik moet mijzelf dit dus niet aandoen en om een driftbui te voorkomen knoop ik het kledingstuk aan het hangertje vast en hang het snel terug.

Eenmaal buiten zie ik een dame met een prachtige omslagdoek. Alles keurig op z’n plaats, precies zoals het hoort. Bijpassende laarsjes en een designerhondje aan een diamanten riempje. Waarom lukt het haar wel??? Totdat de kleine viervoeter een grote boodschap doet… Dan zie ik haar wurmend opzoek gaan ergens onder de doek verstopt naar een zakje. Dan moet zij bukken om het warme feestje op te rapen. Dan moet zij rekken om de zak in de bak te deponeren. Dan komt zij er achter dat hondlief last heeft van de kou en de actie wel vier keer herhaalt. Na 183 keer de doek te hebben teruggeflapt roept zij heel onladylike ‘Verdeurie!!!’.