Tagarchief: Parijs

Vakantie = inpakken en wegwezen

 

‘Moet dit ook mee?!’

‘Ja schat, we kunnen niet zonder!’

vakantieauto

Op vakantie gaan gaat niet zomaar, er gaat het een en ander aan vooraf. Allereerst het inpakken. Zonder te willen opscheppen kan ik met een gerust hart stellen dat ik hier een kei in ben. Ik kan griezelig goed stapelen en stouwen, dit alles zonder echt te proppen. Menig reisgenoot heeft versteld gestaan ‘Heb je dat óók bij je??!’. Dan heb ik het niet over Nederlandse aardappelen en heel veel hagelslag want wat is er leuker dan in een ander land boodschappen doen? Maar ik heb het vermogen om in doemscenario’s te denken. Stel dat….en wat nou als…. Een voorbeeld: geven de weersvoorspellingen  uitsluitend hoogzomerse temperaturen dan zie ik toch een onverwachte kille dag opdoemen. Zo kil dat de lange broek gewenst is. Dan zie ik het gebeuren dat iemand (anders) iets smerigs op die broek knoeit. Dus heb ik voor iedereen twee lange broeken mee. Ik krijg pas zin in vakantie als ik het getingel van de lege kledinghangertjes in de kast hoor en ik zeker weet dat van bikini tot bontgevoerde vestjes in de koffer zitten. In het gunstigste geval gaat driekwart van de kofferinhoud alleen maar heen en weer mee op vakantie en kan na afloop zo de kast weer in. Kortom ik ga over de koffers, de tasjes, de bakjes, de zakjes en de mandjes. Schat gaat over de auto…

Wegwezen dan maar. Het heeft altijd wel wat, met z’n allen op de Route du Soleil. Zo’n Route verbroedert. Want je rijdt een aardig tijdje met dezelfde auto’s/mensen op. Je haalt elkaar eens in. Je gluurt eens bij elkaar naar binnen. Je herkent elkaar na verloop van kilometers. Afgezien van de bumperklevende of rechtsinhalende wegmisbruikers, de asocialen die heel sociaal maar slingerend zitten te facebooken, zijn er ook gezellige meerijders. De voortdurend met elkaar kletsers, de samen zwijgers, de dommelende knikkebollers, de gestreste let-jij-nou-es-op-die-kinderen-stellen, de van verveling eters, de constante rokers, de enthousiaste meezingers, de altijd aanwezige neuspeuteraars, de onsmakelijke blote voeten op het dashboardleggers.  We vormen een groep, een team, een bonte verzameling, een club, een peloton dat van weerszijden afstevent op Parijs! Maar we redden het! De derrière de bois is snel vergeten als de eindebestemming bereikt is!

 

 

Bestemming bereikt

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de Libelle schrijfwedstrijd waarbij de eerste zin gegeven werd. Hoe maak je er een verhaal van? Geen prijs maar wel een leuke uitdaging.)

Het cadeau lag op tafel, zorgvuldig ingepakt met een rood lint. Zelfs als je heel goed keek kon je niet zien dat het al open was geweest. Op zoek naar zoiets simpels als een paperclip bracht me naar zijn kamer en daar lag het. Niet eens verstopt in een la of zo maar gewoon open en bloot op onze aller eerste eettafel die hij nu als bureau gebruikt. Toen kon ik de verleiding niet weerstaan. Ook wel gemeen van hem hoor want hij weet hoe nieuwsgierig ik ben. Ik heb er echt maar heel eventjes in gekeken en ik moet zeggen hij heeft zich overtroffen deze keer!

Regelmatig verrast hij me met onverwachte dingen en vaak ook nog eens zonder aanleiding. Hij verzint gewoon zelf een reden! Zo kreeg ik eens een zilveren armband omdat het dinsdag was, een paar vreselijk mooie en veel te dure laarzen omdat het al drie dagen mooi weer was of hij neemt me mee voor een etentje in Parijs omdat ik zei trek te hebben in een heuse franse croissant. Dit cadeau zal vast bedoeld zijn voor onze dertiende trouwdag aanstaande vrijdag.

Nadat ik het matgouden papier er uiterst zorgvuldig afgewikkeld had vond ik een doosje met bovenop de tekst ‘Vrijdag 15 maart, 17.00 uur’. In het doosje lag een navigatiesysteem met maar één bestemming ingevoerd. Spannend! Ik hoefde alleen maar te volgen en zou dan uitkomen bij Sparrenweg 14 in Soeren. Natuurlijk heb ik het adres meteen gecheckt op internet en er blijkt zich een superromantisch kasteeltje te bevinden! Met torentjes en kleine raampjes, ruime kamers met enkeldiep tapijt, met de meest luxueuze badkamers die je kunt bedenken en als klap op de vuurpijl een kingsize hemelbed. Er is geen ontbijtzaal want er wordt uitsluitend in de kamers geserveerd.

Bleef er nog één probleempje over…hoe kon ik mijn enthousiasme verbergen en vrijdag doen alsof ik ongelooflijk verrast ben? Opeens kreeg ik een helder idee; ik zou hem precies hetzelfde geven. Dan zou ik het cadeau een dag eerder overhandigen en dan eens kijken hoe hij reageert. Dit zou wel een stunt zijn zeg. Ja ik ga het doen. Morgen naar de stad en alles in orde maken. Vlug zette ik het pakje terug toen ik de auto aan hoorde komen.‘Dag schat’ zeg ik neutraal als hij binnenkomt.

Eenmaal aan tafel besluit ik hem een beetje te plagen ‘Zeg, zullen wij eens wat leuks gaan doen volgend weekend?’ Schrikt hij nou? ‘Nou lieverd, het is goed dat je er over begint. Ik vergeet je steeds te vertellen dat ik dit weekend naar een congres moet in Antwerpen’. Ik gniffel en speel het spel mee ‘Echt? Wat jammer! Je bent toch niet vergeten dat het onze trouwdag is hè?’ Hij speelt het ook goed want hij doet net alsof hij weer schrikt. ‘Natuurlijk niet! Ik heb juist een hele leuke verrassing voor je!’, zegt hij met een nieuw soort glimlach. ‘Maar..eh…als je het weekend toch niet thuis bent….waarom geef je die hele leuke verrassing nu niet alvast?’ vraag ik een beetje vals. Niet erg overtuigend zegt hij ‘Oké, dat is eigenlijk een goed idee van je!’

Hij rent naar boven en ik schenk de champagne die ik al in huis had in onze mooiste glazen. Intussen bedenk ik dat ik dan morgen wel naar de stad kan gaan om een nieuw jurkje. Misschien beter een nieuw lingeriesetje? Ik neem in ieder geval mijn zwarte jurkje mee met die zilveren sandaaltjes er bij en dat te gekke tasje en beter ook maar dat  zilveren zijden jasje. Zal ik nog even naar de kapper? En o ja, een fatsoenlijk paar kousen is ook nooit weg. ‘Nou schat, ik ben benieuwd’. Hij stapt op me af, handen op de rug en geeft me wat onhandig een zoen ‘Gefeliciteerd met onze trouwdag! En dat we nog maar lang bij elkaar zullen blijven’. Ik roep lachend ‘Lang? Voor altijd zul je bedoelen!’. Nieuwsgierig strek ik mijn handen uit. En dan hoef ik geen verrassing voor te wenden want ik ben echt verrast. Hij geeft me een piepklein zilverkleurig pakje en verklapt ‘Oorbellen voor bij je armband!’