Tagarchief: papadag

Wie de schoen past

Met een schrijfvriendin loop ik in de buurt van een treinstation in Zoetermeer. Ze stoot me aan en zegt, wijzend naar het blauwe kleinood op straat: ‘Daar moet je een foto van nemen, kunt je een mooi verhaal van maken!’ Aangezien ik uiterst braaf en volgzaam ben (soms) doe ik wat zij zegt.

IMG_20160502_190036764

Maar nu zit ik er toch een beetje mee. Er spelen verschillen scenario’s door mijn hoofd. Hoe los ik dit op?

Niet!

Jij, lieve lezer, lost het maar op! Ik maak er een meerkeuzevraag van.

Vraag: wat is hier gebeurd?

Antwoord a:

Ik zit prinsheerlijk in mijn wandelwagentje. Ik hoef niet te lopen. Mijn moeder vindt dat ik te langzaam ga. Nou, dan blijf ik toch lekker zitten. Ik heb mijn speen, mijn boekje en mijn rammelaar. Ik hoef maar een kik te geven of Mama geeft mij snel een koekje. In de trein vond ik het ook wel grappig. Veel mensen lachten zomaar naar me en zeiden dan tegen Mama dat ik lief ben. Mama zuchtte maar eens. Mama zucht best vaak. Verder zorgt ze goed voor me hoor. Ik krijg op tijd eten en drinken en regelmatig nieuwe kleren. Net als deze schoenen. Prachtig om te zien maar… ze zitten helemaal niet lekker. Ze knellen. Toch eens proberen of ik ze uit kan krijgen. Mama is druk met haar smartphone en ziet niet dat ik hulp nodig heb. Maar ik kan het best zelf, ben best al groot. Even rekken. Nog een klein stukje Ja! Zo. Gelukt! Nu die andere nog.

Antwoord b:

Ik zit prinsheerlijk in mijn wandelwagentje. Ik hoef niet te lopen. Mijn Papa vindt het lastig als ik wel eens een andere kant uit ga. Nou, dan blijf ik toch lekker zitten. Het is papadag en we zijn samen met de trein naar de grote stad geweest. Mama had hem een lijstje meegegeven. Dus gingen we naar de Hema, de Blokker en naar Xenos. We ging ook nog naar een café. Of dat ook op het lijstje stond weet ik niet helemaal zeker. Papa nam een biertje en ik kreeg een ijsje. Mama zal wel zuchten dat ik er weer helemaal onder zit. Twee mevrouwen vonden mij en mijn vader wel leuk en poetsten mij weer een beetje schoon. Als laatste ging Papa nieuwe schoenen voor mij kopen. Ik ben niet zo van de merken maar hij wilde perse Nikes. Ik vond ze ook prachtig maar…we waren veel te groot. Ik wiebelde wat heen en weer. En toen had ik er nog maar één.

Antwoord c:

Ik zit prinsheerlijk in mij wandelwagen. Ik hoef niet te lopen. Mijn oma wordt zenuwachtig als ik los loop. Eerlijk gezegd denk ik dat ik een stuk harder kan lopen dan mijn oma. Dus ik blijf braaf zitten. Om de tien meter komt oma voor de wagen staan en knijpt mij in de wangen. Ze roept steeds ‘Waar is oma’s grote jongen dan?’. Ik weet ook niet waarom. Om te checken of ik nog leef of zo? Opa was namelijk op een dag dood in zijn stoel blijven zitten. Of wil ze zichzelf er van overtuigen dat ze heus nog wel weet wie er in de wandelwagen zit. Oma vergeet wel eens wat. Gelukkig gaan we de goede kant op naar huis. Oma houdt ook niet van verspillen. Mijn nieuwe Nikes vond ze prachtig maar…zwaar overdreven. Omdat ze bang was dat iemand die mooie schoenen zou stelen heeft zij ze in haar jaszak gestopt. Dat vond ik dan weer overdreven. Maar goed, zij is de oudste en aannemelijk de wijste. Als zij in haar tas rommelt om haar ov-pas op te bergen in een geheim vakje en te controleren of de huissleutel nog wel in het andere geheime vakje zit, zie ik het gebeuren: mijn mooie blauwe rechter Nike vliegt op de grond. Als ik het kenbaar wil maken stopt oma mijn speen in mijn mond. Nou ja, ik kan toch nog niet praten. Maar Oma heeft wat uit te leggen thuis.

Antwoord d:

Iets anders.

Het lijkt wel examen. Maar het fijne is dat deze keer alle antwoorden goed zijn! Gefeliciteerd!