Tagarchief: opticien

Optizien

opticien

Het groepje migrantendames dat ik wekelijks taalles geef is behoorlijk divers. Qua leeftijd varieert het van 24 tot 59 jaar. Van afkomst varieert het van Litouwen, Argentinië, Thailand, Ghana tot Azerbeidzjan.  Ze hebben dus allemaal hun eigen accent en het is werkelijk prachtig om te zien op welke manier ze Nederlands met elkaar praten. Ze moeten wel, het is op dat moment de enige connectie. Als je dan nagaat dat hun onderwijsachtergrond ook heel uiteenlopend is, van docente autistische kinderen, manager met hbo opleiding tot net aan lagere school, dan snap je wel dat het voorbereiden van zo’n les best wel wat tijd en creativiteit vergt. Aan de andere kant natuurlijk ook een uitdaging het voor elkaar te krijgen. En soms lukt dit en soms ook gewoon niet.

Iemand wilde uitleggen waar zich een bepaalde winkel bevindt in Apeldoorn. ‘Dan ga jij bij die lamp om de hoek’. ??? Even doorvragen welke lamp, een lampenwinkel misschien? Een lichtgevend reclamebord? ‘Nee, die lamp voor de rood en groen!’.  Aha, die lamp!

Deze week een tekstje gedaan over ogen. ‘Heb jij problemen met jouw ogen dan moet jij naar de optizien!’, dit klinkt toch heel logisch?

‘Jij kunt last hebben van baaiziend of vurziend’, met de nadruk op ziend. Het viel nog niet mee dit verschil uit te leggen.

Dat de geribbelde stenen in het trottoir bedoeld zijn als begeleiding voor blinde mensen, daarvan viel hun mond open. Ook van een dame die hier al zeven jaar woont, ze had de ribbels wel gezien maar nooit geweten waar ze voor dienden.

De dames waren het wel snel met elkaar eens dat het reuze eng is om je ogen te laazeren…. Lijkt mij ook 😉

Advertenties

Droog

 lorgnet

Eens in de zoveel tijd moet ik er aan geloven. Het moment dat de wereld om me heen wat wazig wordt en dat mijn armen te kort zijn om lekker te lezen is weer aangebroken. Op naar de brillenboer.

Dan begint de ellende. Monturen, monturen en nog eens monturen. Monturen die er zo leuk uit zien op het rek pakken op mijn neus heel anders uit. Monturen die van binnen een andere kleur hebben dan van buiten maken me in de war. Monturen die op mijn beste oog een sticker hebben zodat ik er ongewild hartstikke scheel uit zie. Monturen die mijn eigen spiegelbeeld angst aanjagen. Monturen die mij veel geleerder laten overkomen dan ik ben. Monturen die mijn leeftijd zomaar een aantal jaren omhoog laten schieten. Pfff.

Uiteindelijk toch een passend montuur gevonden! Volgens de poster in de winkel kom ik voor bijna alle kortingen in aanmerking dus wil ik met een briefje van vijf afrekenen. Vergissing. Het is niet en-en maar of-of… Maar ja, ik kan niet zonder dus vooruit maar. Dan laat ik me nog een hoedje schrikken door die oogpufjes, zit een half uur voor joker met een knutselbril te gokken of 1 of 2 beter of slechter is totdat de opticien zegt dat hij weet wat ik zie. Onder de koffie gaat hij alles precies uitrekenen en kan ik even om me heen kijken…

Een echtpaar op leeftijd is op zoek naar een nieuwe gok voor hem. Bij het eerste montuur zegt hij ‘Dan nem’n we deze toch!’. Maar dat laat de winkeljuffrouw niet toe en biedt hem 100 en 1 monturen. Ze kirt met de echtgenote mee ‘Déze is leuk!!!’ en ‘Nee, déze!!!’.  Uiteindelijk hebben de dames een keuze gemaakt. ‘Dus deze wordt ‘m?’ vraagt de man. ‘Ja!’, zegt zijn vrouw, ‘Deze doet iets voor je.’ ‘Wat dan?’ ‘Nou, gewoon, iets!’ Hij haalt zijn schouders op. De winkeljuffrouw zet hem het montuur nogmaals op en zegt ‘Ik kijk even achter uw oren hoor’. Hij kijkt haar ondeugend aan en scoort met ‘Ik ben d’r al jaren droog hoor!’