Tagarchief: onderverhuren

Op straat (7)

Dit vond ik.

En dit ging er aan vooraf.

Toen Ruben Robin voor het eerst zag viel zijn mond open. Hij had zich de laatste jaren aardig opgewerkt binnen het bedrijf en ook financieel was hij er flink op vooruit gegaan. Het had hem in staat gesteld een prijzige woonruimte in een gewilde buurt te huren, een appartement waar hij al langere tijd zijn zinnen op had gezet. Nu hij er een half jaar woonde knaagde er toch iets aan hem. Voor geen goud wilde hij hier meer weg maar tegelijkertijd wilde hij zijn luxe leventje ook niet opgeven. Regelmatig uit eten, kroegentochten, onbezorgde vakanties, de nieuwste boeken kopen en daarbij had hij een dure smaak wat betreft kleding. Hij moest toegeven dat hij ergens een rekenfout gemaakt had. Nadat hij weer eens een uitnodiging voor een weekeindje met de jongens moest afslaan nam hij een besluit. Om de onkosten te dekken was delen de beste oplossing, het appartement was groot genoeg voor twee mensen. Hij plaatste een advertentie. Al was het maar voor een jaar, dan zou hij weer opslag krijgen wat hem meer armslag zou geven. De mail van Robin sprak hem het meest aan. Dezelfde leeftijd ongeveer, vaste baan en gesteld op privacy. Op de avond van de kennismaking ging op de afgesproken tijd de bel. Ruben deed open en zag een prachtige jongedame  staan. Ze stak haar hand uit en zei: ‘Hoi, ik ben Robin. Jij hebt een kamer over?’

Hij moest even bekomen van het feit dat Robin niet een man maar een vrouw was. En wat voor vrouw! Prachtig vond hij haar. Ze had een sportief figuur, fantastisch vuurrood haar, een marmerwitte huid, een grappig neusje, groene ogen om in te verdrinken… Ho! Stop! Dit was iemand die zijn financiële lasten kon verlichten en verder niets! Hij schraapte zijn keel en stelde voor haar een rondleiding door het huis te geven. Bij elk vertrek knikte ze, zonder te laten merken of het goed- of afkeurend was. Omdat hij haar reactie niet kon peilen werd hij steeds onzekerder en ten slotte vroeg hij stotterend hoe ze er over dacht. ‘Ik doe het, maar geen gedoe met relaties.’, zei ze. Hij wist even niet te reageren. Hij kon haar moeilijk een mep op haar schouder geven zoals hij wellicht bij een mannelijke huurder had gedaan. Een hand geven was opeens te formeel. Hij probeerde: ‘Daar drinken we op! Eh…thee?’ ‘Heb je niet iets sterkers?’, vroeg ze en er brak een glimlach door op haar gezicht. Ze werd met de minuut mooier.

Vijf maanden woonden ze nu samen. Elke morgen troffen ze elkaar in de keuken, gaven de koffie door en wensten elkaar een fijne dag. Elke avond stond één van hen te koken, de ander dekte tafel en maakte de wijn open. Ze vertelden elkaar over hun werk, de collega’s, en later over politiek, wereldproblemen en nog later over hun kijk op het leven en hun toekomstdromen. Elke dag ontdekten ze meer van elkaar en genoten ze zichtbaar van elkaars gezelschap. Ruben maakte zichzelf niets wijs: hij was smoorverliefd op haar! Maar Robin had vanaf het begin duidelijk gemaakt geen relatie te willen dus hij nam genoegen met de situatie. Voorlopig dan, want het kon niet zo blijven. ‘Maak jij een boodschappenlijstje? App het me even, dan haal ik het vanmiddag uit mijn werk.’, vroeg ze vanmorgen. Nu zat hij met een leeg papiertje voor zich. Gewoon opschrijven vond hij nu eenmaal makkelijker. Hij zou een foto maken en het appen. Zonder dat hij het echt in de gaten had, had hij een rand van rozen getekend. Toen hij het merkte grinnikte hij zachtjes. Het leek wel een liefdesbrief van een schoolmeisje. Hij ging rechtop zitten en schreef langzaam en met mooie letters binnen de rozenrand:

JE BLIJFT ME ZO BIJ,

BLIJF JE BIJ ME?

Opeens hoorde hij de voordeur. ‘Joehoe, ik ben het maar, agenda vergeten!’ In paniek vouwde Ruben de tekening dubbel en nog eens en gooide het in de prullenbak. Tenminste… dat was de bedoeling. De geheime tekening vloog zo door het openstaande raam naar buiten en buitelde over de straatstenen.