Tagarchief: ode

Ode aan Emma (3)

Ik knipper even met mijn ogen en je bent 3! Hieperdepiep hoe kan dat toch zo snel!

Tijd voor een feestje? Het leven met jou is alle dagen een feestje! Ik lach me regelmatig slap om je, je bent grappig, vindingrijk, nog steeds heerlijk nieuwsgierig en je eigen mening ontwikkelt zich met de dag, evenals je taalgebruik.

  • We zijn niet de tas vergeten maar de boodschappentas…
  • Ik ben niet moe, alleen een beetje slaperig…
  • Ik ben niet gevallen maar gestruikelen…
  • Tja, dàt weet ik dus niet…
  • Nou ja zeg!
  • Dat is niet grappig Oma!

Soms zit je er nog wat naast qua woordenschat. Je moeder vraagt aan mij, wijzend naar de theepot: ‘Nog een bakkie?’ Jij rent naar de keuken en haalt een plastic bakje en vraagt allerliefst: ‘Ook een bakkie pepernoten Oma?’ Snoepen, daar ben je dol op. Al snel weet je in de winkel waar de donuts liggen… En als ik vraag wat je voor je verjaardag wilt krijgen roep je zonder twijfel: ‘Chocola!’ Kind naar mijn hart…

We verstoppen ons samen onder een veel te warme deken voor een monster. Als ik uit enthousiasme bange piepgeluidjes maak, klop je met jouw handje geruststellend op mijn arm met de woorden: ‘Stil maar, je hoeft niet bang te zijn, ik ben bij je’ Ik had toch een traantje…

Ons jaarlijks theaterbezoekje gaat dit jaar naar Doornroosje. Ademloos kijk je naar het spektakel, het kasteel, de feeën, de mooie jurken en naar Doornroosje die ging trouwen…met de postbode…bijna goed! 😉 Sprookjes, je weet nooit of ze bestaan. Voor de zekerheid wordt de kikker onderweg geaaid. Kind naar mijn hart.

Je bent aan het verven aan de tafel. ‘Wil jij ook, Oma?’ vraag je. Ik knik en steek mijn hand uit naar de kwast. ‘Kijk Oma, je moet eerst dippen en dan afvegen en dan krijg je geen druppel op je werkje’ Dan pas krijg ik de kwast. Je houdt me nauwlettend in de gaten. Zodra ik het goed doe wil jij de kwast weer… Dan zeg je opeens:

  • Daar komt een muis
  • Echt???
  • Een reuzenmuis!
  • Nnnee toch???
  • Wat moeten we doen?
  • Help!!!
  • Ik ga de jager bellen. Hallo meneer jager, hier is een reuzenmuis, jij moet helpen, doei! Hij komt zo. Wil jij nog verven?

Wat geniet ik toch van jou en jouw fantasie en de verhalen die we samen maken. Kind naar mijn hart. Ben je dan altijd maar lief en braaf? Nee joh, gelukkig niet 🙂

  • Als je moeder eens vraagt: ‘Ga je handen even wassen bij de kraan’ zeg je doodleuk: ‘Ik was mijn handen wel met mijn tong’ Ik heb niet gelachen (dit jok ik).
  • Eerder genoemde donut verlaat regelmatig de winkel zonder toestemming.
  • Als ik je liefkozend Oma’s poppedijntje noem, kijk je me boos aan:’Ik ben niet poppedijntje maar tote tus!’ Zo heeft je moeder je genoemd toen ze vertelde van het nieuwe zusje dat binnenkort komt, dus dan is het zo: je bent een grote zus! Gepaard met dit grote en superfijne nieuws ging je empathische ontwikkeling met sprongen vooruit. ‘Hoe was het bij de babydokter mama?’ ‘Heb je rugpijn Mama?”Moet je naar de fysio?’ Maar ook als ik drie keer hoest zeg je: ‘Gaat het wel?’ Zo lief. Kind naar mijn hart.

Niets mis met de woordenschat en het taalgebruik maar logopedisch gezien moet er nog wat groeien. De letter ‘v’ blijft lastig, wordt vaak een ‘w’: ik heb een wies west aan. En de ‘s’ en de ‘z’ klinken nog steeds als een ‘t’: ik krijg een tusje. Net als oma ben je dol op taartjes! Met een workje, dat wel. Kind naar mijn hart.

Ik feliciteer mezelf met zo’n kleinkind. 💖

Ode aan Emma (1)

Hieperdepiep nog an toe! Een heel jaar alweer, zolang ben je nu in mijn leven en ik kan me niet eens meer herinneren hoe het daarvoor was. Hoteldebotel verliefdheid en onvoorwaardelijke trouw voelde ik direct op het moment dat je geboren werd maar je echt kennen…dat moest ik leren. Ik groeide met je mee. En dat was een aaneenschakeling van feestjes. Van mijlpaal tot mijlpaal. Groot applaus voor je eerste lachje. De vlag ging uit toen je voor het eerst omrolde. Mijn hart sloeg steeds een tel over als ik je mollige armpjes weer zag,  het leek alsof er nog een elastiekje om je pols zat. Je vond de box al snel te klein. Er op uit! De wijde wereld ingaan, ontdekkingstochten maken, doe je nog steeds het liefst. Wat nou liggen? Omrollen, buikschuiven, steunen en kreunen, rekken en strekken, net zo lang tot je kunt kruipen. En dan het liefst ergens onder…

Je ontwikkelt je prima. Je taalt niet naar knuffels maar wel naar dingen die geluid maken. En naar boekjes, waarschijnlijk een gevalletje  erfelijke belasting.  En naar oorbellen, vooral als die nog in een oor zitten. En naar shoppen, alles en iedereen bekijken. En naar cadeautjes, hoewel het ritselende inpakpapier de voorkeur heeft. En naar paardje rijden op je vaders rug, het liefst in galop…

En nu ben je jarig, je eerste echte verjaardag. Dacht ik dat ik vorig jaar overliep van liefde…het heeft zich verdubbeld! Ik ben zelfs zo’n cliché-oma geworden die iedereen in haar omgeving eindeloos en tot vervelends toe trakteert op kleinkindfoto’s en verhalen.

Ik houd van jouw schoenen in de gang. Van jouw plakvingertjes op het raam, dit laat ik soms dagen zitten. Van jouw afwas op het aanrecht, lang gelden dat we schattig lieveheersbeestjesservies hadden. Van de vlek op mijn goeie broek, zul je net zien. Van je schaterlach, zo aanstekelijk. Van je uitgestrekte armpjes als verzoek tot optillen. Zelfs van de spinazie in je haar.

En ik houd van jouw kijk op het leven: overal ga je vol enthousiasme en zonder angst of achterdocht op af, je schuwt het onbekende niet, je omarmt het, je boosheid duurt nooit langer dan 3 tellen en je bent dol op knuffelen en kletsnatte kusjes. Je bent een hele dikke felicitatie waard!

 

V&D

Ja, ik weet het… iedereen heeft er al iets over gezegd. Daarom beperk ik me maar tot een drietal opmerkingen.

De finaleopruiming, wat een trieste bende. Triest omdat er om spullen, dingen, materie, aardse zaken, simpele hebbedingetjes gevochten wordt alsof het zaken van levensbelang zijn. Triest dat ik er ook aan meegedaan heb. Niet de allereerst dag maar wat later toen de rijen bij de kassa te overzien waren. Maar wat ben ik blij met mijn aankoop voor de verzameling!!! Ik hoefde er niet eens om te vechten…

IMG_20160325_170742

Een jongedame uit Leiden heeft een Ode aan V&D geschreven, tekst gemaakt op het net zo Nederlandse lied ‘Het Dorp’. Els van Oosten kan alleen niet zingen. Nu heeft René van Kooten met pianobegeleiding van Gregor Bak het lied ingezongen en op You tube gezet. Mocht je niets te doen hebben vandaag…luister er eens naar 😉

‘Ik weet nog hoe het was,

shoppen en zitten bij La Place’

‘En op de treden van de roltrap

Zag ik altijd vele klanten staan,

Ik was een kind en wist niet beter

Dan dat dit nooit voorbij zou gaan.’

En nu…de allerlaatste rij…wit en zwart…op weg waarheen…symbolisch of niet?

IMG_20160325_161324