Tagarchief: musical

Soldaat van…

Gisteravond was het precies vijf jaar geleden dat de musical Soldaat van Oranje voor het eerst getoond werd. Meteen was het een succes dat zijn weerga niet kende. Onnederlands bijna. Toen de voorstelling ruim een jaar liep besloot ik ook eens te gaan kijken. Had eindelijk het geld er voor over want de toegangsprijs is niet mis. Zeg nou zelf €65,- tot €75,- voor een oorlogsverhaal… Maar wat een spektakel bleek het! Een draaiend podium! Nog nooit vertoond. Ik keek mijn ogen uit en deed mijn uiterste best alle technische snufjes te kunnen begrijpen. Decors die zo doeltreffend waren. Een cast die na een jaar nog even fris op de planken stond. Zwaar onder de indruk dus en toch….knaagde er nog iets: ik had niet goed op het verhaal gelet…

Hoe blij ik was toen mij afgelopen voorjaar opeens een aardig stapeltje podiumcards toebedeeld werd! Gisteravond was ik er weer bij. Meteen een feestje! Niet omdat ik er was maar omdat de musical vijf jaar draait en het daarmee de 1.654ste aflevering was! Dit werd gevierd met:

DSCN3665    IMG_20151010_214246   DSCN3670

Oranje champagne, heerlijke bitterballen, een heuse (oranje)loperfoto van alle gasten en na afloop voor iedereen een goodiebag. Na de drie uur durende voorstelling was er buiten nog een feestje georganiseerd met patat, muziek en de cast liep in het wild rond. Een soort meet&greet& friet…

De verwondering om het bijzondere draaiende podium was er weer maar minder dan de eerste keer. Deze keer kwam het verhaal met een snelheid van 100 km p/u binnen. En als je het laat doordringen dat dit echt gebeurd is, dat je ouders/grootouders dit werkelijk hebben meegemaakt. Die angst, het verdriet, het moeten kiezen van een kant… Opeens begrijp je ten volle waarom deze musical al zo lang een succes is. Het gaat namelijk niet alleen om dat ene oorlogsverhaal, het gaat om het leven, de actualiteit. De echte soldaat van Oranje, Erik Hazelhoff Roelfzema zei:

“ In het leven van ieder mens

komen ogenblikken voor waarop

hij tot zichzelf zegt ‘Tja dat kan niet.’

En dan doet hij iets”

Dit begrijpen we intussen maar al te goed. Als je in een land van uitzichtloosheid woont door oorlogen die daar woeden, dan doe je iets. Voor jezelf, voor je kinderen. Je geeft je laatste geld en waagt een barre tocht in een gammel bootje. Constant vrezend voor je leven maar je doet iets! Als je in een land woont waar opeens heel veel mensen tegelijk een onderdak zoeken, dan doe je iets. Helpen bij opvang, maakt niet uit op welke manier maar je doet iets! Als je bang bent voor die mensen doe er dan iets aan. Zoek uit wat je bang maakt, ga met ze praten, weet waar je het over hebt maar doe iets!

Daarom zijn de liedteksten van de musical ‘Als wij niets doen…wie dan…?’ en ‘Morgen is vandaag!’ zo ongelooflijk alleszeggend. Laten we die haat/angst soldaat maken en van onszelf een soldaat van vrede. Laten we dat doen!

Advertenties

Blij mee….maar toch

gegevenpaard

Wat een rare uitdrukking is het toch; je mag een gegeven paard niet in de bek kijken. Alsof ik dit zou willen! Waarom ook? Wat zou ik er aantreffen? Ik wil sowieso niets of niemand in de bek kijken. Anders was ik wel tandarts geworden… En dan zou ik snel op mijn bek gaan want breek me de bek niet open over tandartsen. Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is maar tandartsen staan nooit met een bek vol tanden. Stelletje gekke bekkentrekkers.

Maar wat ik eigenlijk wil zeggen. De afgelopen tijd hebben diverse mensen/groepen gemeend mij te moeten bedanken voor getoonde moed, beleid, trouw en inzet. En als je mij ergens blij mee kunt maken zijn het theaterbonnen/podiumcards. Veel mensen weten dit ook en dit geeft mij de mogelijkheid de ene na de andere musical te bezoeken. Van het Beatrixtheater in Utrecht begeef ik mij naar het Circustheater in Scheveningen en door naar voormalig vliegveld Valkenburg. Ik geniet. Ik hum zachtjes mee, wiebel swingend op het rode pluche, verwonder me over choreografie, decorbouw en technische snufjes.

Tot zover niks mis met het paard zou je denken. Wat men kennelijk niet van me weet is dat geen voorstelling droog door kom… Waarschijnlijk is mijn empathisch vermogen te groot. Ik leef te snel en te intensief mee met kleine jongetjes die van thuis niet mogen dansen, met meisjes in concentratiekampen, met een bekvechtende broer en zus die niet met elkaar maar zeker niet zonder elkaar kunnen. Ik zwicht voor thema’s als loslaten, ergens voor staan, vriendschap. Ik snik me suf bij mooie liedjes en je kunt me opdweilen bij mooie teksten, zoals ‘Jij woont in mijn ogen’… Het probleem is echter dat ik nooit een zakdoek bij me heb. Dan maar zo vaak mijn neus ophalen totdat iemand anders zuchtend een snuitdoek overhandigt. Hoe vaak ik niet met doorweekte mouwen ben thuisgekomen…!

Dus een kleine tip: als je me nog eens een bon geeft… doe er dan een pakje snotlappen bij?

tissues

Jezus in Enschede en Maria in Zoetermeer

 

 jezus in enschede               femke maria

’t Is weer voorbij, de vijfde aflevering van de Passion. Respect heb ik voor het idee, de insteek en ook voor de hele organisatie, waar heel veel tijd en energie in gestoken is. Hulde voor het koor, de band, de techniek en de locatie. Keuze van spelers, zangers en liederen blijft een persoonlijke afweging. Ieder z’n voorkeur. Wel had ik voor het eerst wat moeite met de sfeer. Is er een grens overgegaan? Helt het over naar een volksfeest, een Bn-erfeestje, een selfieshow? Heeft het op deze manier dezelfde historische waarde als de film van Michiel de Ruyter? Als gelovige doet dit wat pijnlijk aan. Het is niet niks wat er gebeurt!

Enschede heeft het plein alweer aan kant, in Zoetermeer is men druk bezig met voorbereidingen van volgende: een musical over het leven van Maria. Net als bij de Passion wordt haar leven doorgetrokken naar het heden, wordt het naast ons eigen leven gelegd. In deze musical komt Maria, de moeder van Jezus op vier verschillen manier aan bod. Manieren die wij maar al te duidelijk herkennen.

Ten eerste is daar de jonge Maria die opeens zwanger is. Dan blijken mensen hard; ze roddelen zich suf, veroordelen keihard, laten het jonge meisje duidelijk links liggen. Vervolgens zien we een eenzame Maria, hunkerend op zoek naar begrip. Begrip dat zij vindt bij haar nicht Elisabeth en uiteindelijk toch ook bij Jozef. Dan zien we Maria als moeder, haar kind stimuleren in zijn werk, te merken bij de Bruiloft te Kana. Tenslotte zien we Maria als de lijdende moeder die haar kind veel te vroeg verliest. Als je al deze aspecten van Maria los bekijkt kunnen ze zomaar op een van ons van toepassing zijn. Op jou, op mij.

Deze prachtige musical is geschreven door Gerard van Midden en Gerard van Amstel en zal worden uitgevoerd door ruim 100 gemeenteleden van de Protestante Wijkgemeente Zoetermeer Noord. Na zeven maanden met elkaar repeteren, verdiepen in Maria, verdiepen in ons zelf, zullen er op 10 en 11 april drie fantastische voorstellingen neergezet worden. Meer info kun je vinden op www.maria.demusicalzoetermeer.nl Er zijn nog kaarten verkrijgbaar voor deze bijzondere beleving van spel, zang, live muziek, dans, decor, kleding en koffie met meer dan een Mariakaakje. Minder groot dan in Enschede maar wel een grotere intensheid 😉

 

Krijg toch allemaal….

Wie kent het verhaal niet van Ciske de Rat, het verhaal van een straatjochie uit de Jordaan. Hij leeft er maar wat op los met zijn dronken moeder en varende vader. Pas als hij in de klas komt bij meester Bruis leert hij wat orde en regelmaat is en ontstaat er een hechte vriendschap met Betje, Dorus en tante Jans. Dan gebeurt er een vreselijk ongeluk! Feitelijk is Ciske slechts slachtoffer van een samenloop van omstandigheden maar hij wordt naar een tuchtschool gestuurd. Aan het einde van het verhaal zien we hem strijden in de Tweede Wereldoorlog en krijgt hij de kans om zijn misdaad dubbel en dwars goed te maken.

ciske logo

En zoals het vaker met een mooi verhaal gaat…is er een musical van gemaakt, in dit geval door Joop van den Ende. Greg&Baud heeft als eerste amateurtheaterproducent in Nederland de rechten van Ciske de Rat- de Musical gekocht. En de uitvoering belooft heel wat te worden. Ik mocht praten met de regisseurs Suzanne Quist en Tarim Suurland en mijn eerste reactie was ‘lekker makkelijk een bestaande musical overnemen?’. Het tegendeel is echter waar. ‘We willen er onze eigen draai aan geven terwijl we ons tegelijkertijd aan het originele script moeten houden. We hebben het daarom meer toneelmatig aangepakt. Er gebeurt nogal wat in dit verhaal. De frustratie en onmacht van Ciske maar ook van zijn moeder, zijn vader, de leraar.’ volgens Suzanne. Tarim vult aan ‘Voor iedereen die op het toneel staat, dus ook het ensemble, hebben we met elkaar een verhaallijn bedacht zodat het meer zin en inhoud heeft om op dat podium te staan. Het verhaal wordt zo realistisch mogelijk gebracht.’

   ciske cast

Nu lijkt het wel heel serieus te worden allemaal. ‘Nee hoor’, zegt Suzanne ‘de typische Amsterdamse humor zal niet ontbreken en de grappen en grollen die Ciske uithaalt blijven staan natuurlijk!’ Tarim lacht ‘We hebben zelfs een workshop Amsterdams dialect gevolgd met elkaar. Dat was een gezellige bende met een cast van ruim 40 man!’ Maurice Coops gaat de rol van Ciske de Man vertolken en de kleine Ciske wordt afwisselend gespeeld door Quinten van Woggelum en Sam van den Bulk.

  ciske

Thijs van Gurp, muzikaal leider, schuift ook aan ‘Het is een uiterst gedreven cast die het ook nog eens heel gezellig met elkaar heeft en dat zal te zien zijn tijdens de uitvoeringen. Wat de muziek betreft, dat was nog even spannend want de bladmuziek met alle aantekeningen en aanpassingen was op de een of andere manier kwijt geraakt bij Stage Entertainment. Toen moest ik de zes-stemmige stukken zelf uitzoeken en opschrijven aan de hand van de originele cast-cd en dvd. Een hele klus! Maar het is gelukt.’

Wilt u erbij zijn (waarom niet zou ik haast zeggen) ga dan snel naar de site van Greg&Baud voor kaarten. In het Kwadranttheater is de musical te zien van 22 december tot en met 5 januari. De verkoop gaat hard, de matineevoorstelling van 26 december is zelfs al uitverkocht. Het is echt een warm aan te bevelen uitje voor de hele familie in de Kerstvakantie. Ook leuk als cadeautje.

Ik mocht nog een piepklein stukje repetitie zien en toen wilde ik alleen maar meer. Wat een enthousiasme en wat een niveau! Enne…Danny de Munk? Wie is dat ook alweer?!

Daar krijg ik nou energie van!

(Deze column heb ik opgestuurd voor de columnwedstrijd uitgeschreven door de Nederlandse Vereniging van Blinden een Slechtzienden, resultaat; plaatsing in het Columnboekje 2012 en een aanbod om te schrijven voor FOVIG)

Een verhaaltje schrijven over datgene waar je energie van krijgt? Dat is toch niet zo moeilijk ; er zijn zoveel positieve dingen om me heen! Maar wacht eens : het moet wel over ervaringen met slechtziendheid gaan. Eh….tja….ik krijg wel vernieuwde energie als de sterkte van mijn leesbrilletje weer wordt opgetrokken naar mijn leeftijd… Maar dit lijkt me ook niet echt de bedoeling van deze column. En als ik dan diep nadenk over mijn ervaring met slechtziendheid, dan kom ik uit op Bas.

Zo’n vier jaar geleden besloot onze kerkelijke gemeenschap een musical te gaan opvoeren voor en door de gemeenteleden.  Dit ter bevordering van de onderlinge banden ; je leert elkaar op een heel ontspannen en toch zinvolle manier beter, anders of voor het eerst kennen. Ikzelf maakte deel uit van de regie en liet alles over me komen. Veel mensen meldden zich aan om mee te zingen in het koor, of voor het maken van kleding en decorstukken en natuurlijk kwamen er ook acteurs. Plezierig was dat alle leeftijden goed vertegenwoordigd waren. Eén van de acteurs was Bas, destijds 13 jaar. Mijn eerste reactie was “wat leuk….maar…wat moeten we er mee?”. Bas loopt namelijk met een stok, DUS is hij blind, DUS kan hij eigenlijk niet mee doen, zeker niet met toneelspelen! Het werd nog erger ; achter zijn rug om polste ik zijn moeder. Alsof hij zelf niets kon uitleggen! Zij legde het mij simpel (aangepast?) uit “Bas ziet in de verte een paperclip liggen maar struikelt nog over een olifant en verder moet je gewoon tegen hem doen”.  Oké, we gaven hem een klein rolletje zonder al te ingewikkeld gedoe. Behoorlijk beschaamd zagen we hoe snel en goed hem dit afging. En waarom ook niet??? Slechte ogen hebben nu eenmaal niets te maken met geheugen, intelligentie of empatisch vermogen. We waren blij met Bas! Zo blij dat hij vaste invaller werd tijdens de repetities voor alle rollen want hij kende ze ook allemaal uit het hoofd. We keken er eigenlijk niet eens meer van op dat hij nog eens bleek te kunnen zingen ; zomaar uit het niets zong hij een aardige tweede stem met de hoofdrolspeler mee. De uitvoering werd een succes! Door iedereen maar zeker ook door Bas!

Twee jaar later. Weer een musical, weer doet Bas mee, weer is zijn gezichtsvermogen minder. Maar zijn lef en moed lijken evenredig groter. Nu geven we hem zonder aarzelen een grote bijrol waar behoorlijk wat ingewikkelde choreografie in zit, we jutten hem zelfs op, bespreken openlijk trucjes met hem, passen teksten als “ik zie niks”, die hij als intern grapje bedenkt  aan, brengen hem zijn stok, zijn bril, zijn extra-grote-lettertype- script achterna als hij het weer eens in zijn enthousiasme is vergeten. En zeker met de uitvoering zie je het gebeuren : zijn energie slaat over op anderen. Want hoe bijzonder is het om te zien dat iemand die visueel beperkt is, zich zo vol overgave stort op zo iets visueels als een musical ; daar krijg ik nou energie van!