Tagarchief: moederliefde

Tot de dood

(Mijn bijdrage aan de schrijfwedstrijd van Schrijven online kan ik gerust hier plaatsen want ik zit niet bij de winnende verhalen. De opdracht was een verhaal van maximaal 500 woorden  te schrijven over een bruiloft. Het mocht alle kanten opgaan en gevraagd werd vooral alle clichés vermijden. Ik dacht een originele invalshoek te hebben gevonden…)

Tot de dood

´Je bent echt prachtig!´, zei ik. Ik ging achter de bruid staan en samen keken we naar het spiegelbeeld. De jonge vrouw in het glanzende wit en ik, de oude vrouw, in het matte zwart. Een grotere tegenstelling was niet denkbaar. ´Zul je goed voor mijn zoon zijn Colette?’, vroeg ik. De bruid knikte en in haar stralende ogen lag een belofte. ‘Hij is alles wat ik heb…’, zuchtte ik. Colette draaide zich om en omhelsde me. Ik maakte me los en keek haar  aan. ‘Ik heb nog iets voor je, het enige dat nog ontbreekt deze dag.’ Colette trok haar wenkbrauwen op. Ik haalde uit mijn zwarte handtas een donkerrood doosje. Toen ik het opende hield Colette haar adem in en haar ogen vlogen heen en weer tussen mij en de inhoud van het doosje. Op de crèmekleurige zijde lag een druppelvormige smaragd aan een ragfijn gouden kettinkje. Hij was zo geslepen dat het licht aan alle kanten weerkaatste. Ik zei: ‘Nu jij lid wordt van onze familie heb je ook recht op onze familiejuwelen. Ik zou het een eer vinden als je deze zou willen dragen vandaag.’ Colette knikte heftig en draaide haar rug naar me toe. Ik legde mijn handen om haar slanke nek en liet ze daar even rusten. Ik sloot voor een moment mijn ogen, slikte mijn woede weg en maakte de ketting vast. ‘Je bent echt prachtig!’, zei ik nogmaals.

Ik liet haar achter in de logeerkamer en ging op zoek naar mijn zoon. Hij is mijn alles, mijn reden tot opstaan elke dag. Ik weet exact wat hij nodig heeft, ik ken hem immers zijn hele leven. Ik weet wat hij wil en kan. Waar hij vrolijk van wordt of verdrietig.  Dit laatste zie ik niet graag en daar bescherm ik hem voor. Zoals ik hem bescherm tegen dat onaangename wicht , Colette. Zij probeert hem voor zich te winnen met haar berekende houding. Ze geeft hem het idee dat hij haar wereld is maar ze bedoelt zijn geld. Van ons familiekapitaal zal binnen afzienbare tijd weinig tot niets meer overblijven. Hij ziet het niet. Maar ik zal hem helpen, heel subtiel, zodat hij weer huilend op zoek naar bescherming in mijn armen valt.

Alles is anders gelopen. Nadat hij haar dood had aangetroffen in de logeerkamer en ik hem in mijn armen wilde nemen om hem te troosten wees hij me ruw af. ‘Wat heb je gedaan!’, siste hij woedend tegen me. Hij hield de smaragd voor mijn ogen. ‘Jij hebt haar de Traan gegeven terwijl je weet dat hij ongeluk brengt. Nadat tante Odile was overleden zou niemand hem ooit nog dragen en jij geeft hem aan de vrouw waar ik zielsveel van houd! Welke moeder doet zoiets. Jij bent geen moeder! Maar je hebt je zin, de bruiloft gaat niet door. Ga jij het maar eens haarfijn uitleggen aan alle gasten. Ik wacht beneden op je. Maar eerst dit.’ Hij deed me de ketting om.

( Als algemene feedback kregen de deelnemers van de schrijfwedstrijd te horen dat er een overvloed aan dode bruidjes was… 🤣  Zo origineel was ik dus helemaal niet!)