Tagarchief: minima

Schrijfhandje 26/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

 

Ik loop wat door de stad en zie opeens dit papiertje hangen. In eerste instantie viel het niet eens op. Ik was al drie stappen verder en dacht opeens: ‘Hè? wat stond daar nou?!’.  Ik loop terug en maak de foto als bewijs…

Wij nemen ook regelrecht kaartjes aan.

Binnen één seconde schieten mij veertien zinnige vragen door het hoofd. Wij nemen ook linea recta kaartjes aan? Direct? Rechtstreeks? Wat voor kaartjes dan? Treinkaartjes? Betaalkaartjes? Speelkaartjes? En waarom? Het kan niet via via? Of met een omweg? Kan ik die kaartjes ergens halen? Moet ik ze kopen? Kan ik ze zelf maken? Huh?

Dit smeekt om navraag. Het blijkt iets Apeldoorns te zijn! De gemeente heeft geregeld dat mensen in de minima recht hebben op een kaart waar geld/korting op staat. Er zit natuurlijk een aantal voorwaarden aan vast maar op zich is het een nobel idee. De kaarten zijn vooral te besteden bij de Apeldoornse middenstand maar geven ook korting op bijvoorbeeld de bibliotheek of Julianatoren. De besteding van de kaart is aan de kaarthouder zelf. Op=op. De speciale kinderkaarten worden in november uitgedeeld, hoe slim is dat!  En de kringloopwinkel, waar dit bordje hangt, neemt dus ook Regelrechtkaartjes aan… Je zie wat een hoofdletter teveel en een spatie te weinig teweeg kan brengen.

Van afgrond tot kledingbank

Stel: je bent een vrolijke, energieke jonge man, gezond van lichaam en geest, je staat goed in het leven, je hebt een fijne relatie, een berg goede vrienden, een behoorlijke baan en ook nog eens een hele lieve moeder. Dan ben je toch een rijk en gezegend mens? Maar stel nou dat die moeder opeens heel ernstig ziek wordt. Dan ga je toch helpen? In eerste instantie met dokter- en ziekenhuisbezoek, later met verhuizen en inrichten, om te eindigen  met de totale verzorging. Wat doe je als je er achter komt dat zij niet meer alle rekeningen kan betalen? Dan spring je toch  bij? Maar wat nou als je zelf diep in de schulden raakt door je grootmoedigheid, zeker als ook nog eens de rekening van de uitvaart op de mat valt?

Is dit een verzonnen stelling? Nee, het is de keiharde realiteit van het leven van Raimond Pouw. En als je denkt dat het niet erger kan: hij verliest zijn baan! Een depressieve tijd breekt aan. Een tijd van afglijden naar ‘Wat kan mij het allemaal schelen? Ik hang hier prima op de bank!’. Totdat een goede vriend hem een dagje meeneemt naar Amsterdam en daar vindt een ommezwaai plaats ‘Ik wil weer meedoen met het leven!’

Thuisgekomen kijkt Raimond om zich heen en besluit dat hij te veel spullen en zeker te veel kleren heeft. Hij zet ze te koop en dat lukt. Vrienden van hem stoppen hem geen geld toe maar hun overbodige kleding die hij mag verkopen en hij slaagt ook hier in. Op een gegeven moment realiseert hij zich dat er wel erg veel mensen om goedkope kleren vragen en geeft gehoor aan het idee van een ‘weggeefactie’. Via social media roept hij iedereen op kleding te doneren en in een mum van tijd staat zijn eigen woonkamer propvol. Op een zondagmiddag lopen er opeens 40 mensen in zijn huis; het is een groot succes

Raimond wil hier graag een vervolg aan geven, ook omdat het doneren van spullen maar blijft aanhouden. Met de stoute schoenen aan en hart vol goede argumenten stapt hij op makelaar Swart af en vraagt het leegstaande pand aan Belvedèrebos 1c te leen. Hij krijgt toestemming. Met man en macht wordt er gewerkt het pand om te toveren tot een winkeltje. Overal en nergens komen rekken en hangertjes vandaan. Er komen vrijwillige vouwers, prijzers, koffiezetters en iemand biedt aan de kleding te wassen. Twee weken later op zondag 17 augustus gaan de deuren officieel open. Aan het eind van die dag blijkt dat er in Zoetermeer dus echt behoefte bestaat aan een kledingbank voor mensen in de minima!

kledingbank overzicht

De volgende dag moet de sleutel van het pand weer worden ingeleverd, het was immers een lening. Maar de eigenaar, diep onder de indruk van de actie, besluit dat de kledingbank mag blijven zolang het nodig is, hij zal voorlopig de huur betalen.

Duidelijk zichtbaar geëmotioneerd vertelt Raimond zijn verhaal: ‘Ik stond compleet met lege handen en het ontroert me zo als ik zie hoe iedereen opeens onbaatzuchtig de handen uit de mouwen steekt. Het spreekt anderen kennelijk ook aan om mensen die het nodig hebben te helpen. En de blije gezichten van de klanten; ja daar de je het voor hè.’ Dan komt de bruisende levenslust van hem weer naar boven en vervolgt: ‘ Mooi om te zien is ook de verbroedering die opeens plaats vindt in de wijk. Ik zie zeker ook een sociale functie; mensen in de minima zitten vaak in een isolement. Er wordt hier ook wel geruild, een herentrui tegen een paar rompertjes, ofzo. En mijn grootste wens is dat dat idee zich voortzet; heb je iets gekregen van de kledingbank? Geef dan zelf ook iets weg! Niet perse aan de kledingbank maar gewoon in je eigen dagelijks leven. Zorg voor elkaar!’

kledingbank team

Margreet Bakker, verantwoordelijk voor de fotografie, en ik zijn er van overtuigd dat door de doortastende en positieve instelling van Raimond iets moois is ontstaan in Zoetermeer.