Tagarchief: Markt

Niet nu

Verzamelen, ik ben er gek op. Martine Bijl beschreef het eens als volgt: “Ik had een schattig hondenbeeldje en kreeg van iemand een ander maar net zo schattig hondenbeeldje voor mijn verjaardag. Toen kocht ik op een markt een derde en opeens had ik een verzameling.”

Ja ja, we moeten ontspullen! Maar van wie eigenlijk? Als ik daar nou blij van word? Daarbij, ik koop weinig nieuws, doe meer aan recycling en ruilhandel. Help anderen van hun spullen af, lekker maatschappelijk verantwoord bezig, toch?

Het enige dat best lastig is te krijgen is moed. Ik wil zo graag moed verzamelen. Moed om dingen te kunnen doen die ik zonder moed niet kan (lees durf). Moed om bepaalde dingen te kunnen (lees durven) zeggen. Waar is die moedmarkt?

Dan zou ik best durven vragen of er ook kaarsvaasjes in het groen zijn zonder bang te zijn er een heel raar woord van te maken…

Dan zou ik best durven vragen waar Alpaca spuug naar ruikt…

Dan zou ik het gewoon doen: het onderste doosje er tussenuit wurmen ūüôā

Maar ja, eerst nog maar even sparen…

Advertenties

Met en zonder sfeer

Gisteren naar de Antiek-, Curiosa- en Verzamelaarbeurs in Nieuwegein geweest. Er was een heleboel regen en andere ellende voorspeld dus wil je graag een overdekte bezigheid buitenshuis hebben. Zo’n 500 kramen verdeeld over twee verdiepingen lieten met graagte zien wat je thuis nog niet hebt en soms ook helemaal niet eens wilt hebben. Boven was vooral de afdeling verzamelingen. Oude baasjes mochten op wiebelige klapstoelen plaatsnemen aan lange smalle tafels. Ze kregen ieder hun eigen pincet en leeg boterbakje ( de eigenaar was kogelrond en had glimmend haar…) en een stapel albums. Afgaande op de verheugde gezichten kunnen we hier wel spreken van passie. Voor mij waren de mannetjes¬† een prachtige verzameling op zich.

Dit liet ik mij geen twee keer zeggen, hoewel ik twee keer moest lezen…

 

Ik kon helemaal los! Ansichtkaarten met en zonder sfeer, ze waren er allemaal.

Bij dit soort kramen voel ik mij altijd zo genodigd. Niet om aan tafel te gaan maar om het kleed in 1 keer onder de borden vandaan te trekken. Die truc staat al zolang op mijn verlanglijstje maar ja, doe dat maar eens¬† ongemerkt…

Soms leer ik heerlijke nieuwe woorden. Die moet ik onthouden voor scrabble. Of voor als ik iets heel graag wil hebben. Ik zal mijn tegenstander eerst dronken voeren en hem dit dan tien keer zonder haperen laat zeggen…

In verband met de privacy mag ik natuurlijk geen foto van de boekenkraameigenaar maken maar neem van mij aan dat het ‘leuke oude ding achter de kraam’ nog het meeste weg had van een afbladderende boekenwurm met ezelsoren…

Deze kraameigenaar begint binnenkort een handeltje in tegeltjes, met hele wijze spreuken…

Uiteindelijk met een lege tas maar een hoofd vol verhalen naar huis: goeie handel dus ūüôā

Soorten en maten

Hoezee, het marktseizoen is weer begonnen! Lekker struinen langs allerhande kramen op zoek naar iets wat je thuis nog niet hebt. Naar iets wat je altijd al had willen hebben. Naar iets wat nog ontbreekt aan je verzameling. Naar iets wat op dat lege plekje in je kast past. Of gewoon om het struinen. Of toch op zoek…. naar dat ene leuke plaatje voor je blog!

Dit is er wel weer eentje hoor ūüôā Er bestaan mensen die woordenboeken verzamelen. Leuk en handig, je staat nooit met een mond vol tanden. Maar wist je dat er ook woordenboeken zijn die over taal gaan…? Ik vraag me dan wel direct af wat staat er dan in de ‘gewone’ woordenboeken? Getallen? Plaatjes? Cijfers?

En wat te denken van pockets. Je hebt dus kennelijk literaire pockets. Voor slechts ‚ā¨1,- ben je heel verantwoord bezig. Maar een beetje verder naar achter staan de dikke pockets. Voor ‚ā¨1,50. Waarom moeten de dikkerds achteraan? Zijn zij minder dan de literaire? Zijn literaire altijd dun? En als je literair leesvoer belangrijker vindt waarom is dat dan goedkoper? Ergerlijk, of niet? Ik erger me vooral aan de verkreukelde bordjes. En tegelijkertijd geniet ik er ook van.

Net als van de mensen die er rondlopen. Mensen in deftige merkkleding met een deftige merktas die nog 2 literaire pockets voor ‚ā¨1,50 proberen los te peuteren. Mensen die in joggingbroek en shopkarretje vragen of er ook plaatjesboeken tussen zitten voor de kleinkinderen. Kenners die slechts naar het voorblad kijken om welke druk het gaat. De eigenaar van deze kraam is zo gespitst op orde in de kisten dat hij de eventuele client√®le met zijn argusogen wegjaagt. Het blijft een wonderlijk wereldje. Heerlijk!

Schrijfhandje 44/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

 

Lang leve het marktseizoen! Gisteren weer een hele mooie gevonden…

Als ik het goed begrijp heeft de marktkraamhouder een afbeelding van een schilderij met een afbeelding van spelende honden, gemaakt door ene Otto Eerelman. Ik heb de man, Otto,  even nagetrokken. Het blijkt een gewaardeerde Groningse schilder te zijn, die vooral bekend staat om zijn paarden- en hondenschilderijen. Hij heeft maar liefst 41 paardenrassen geschilderd. Later schopte hij het zelfs tot hofschilder bij prinses en later koningin Wilhelmina. Toch niet de eerste de beste.

Hij heeft dit werk gesigneerd na zijn overlijden op 3 oktober 1926.  Ik vond het al een knappe schilder maar dit spant werkelijk de kroon! Benieuwd hoe dat gegaan is. Hand uit de kist? Telekinese? Mindf*ck? De overlijdensdatum klopt overigens.

Het komt uit een nalatings schap. Dus iemand heeft nagelaten er ook maar iets mee te doen, vergeten, geen zin in. Of bedoelt de markthandelaar, annex kunstliefhebber, dat iemand dit juweeltje heeft nagelaten aan familie/vrienden of kennissen. Blijft een lastig woord…

Vergeet niet dat het ook nog eens met O.E is! Wat het dan ook moge betekenen… Ook Echt? Op Echtheidgetest? Overal Eerleman? Bij nader inzien heeft de E ook wat weg van een dyslectische 3. Wie het weet mag het zeggen…

Tenslotte nog een onvervalst staaltje verkooptechniek: “Dames en heren, het is¬†getaxeerd op een bedrag¬†boven de ‚ā¨10.000. (dat kan dus ‚ā¨10.000,50 zijn of ‚ā¨25.000….?) De¬†taxatie en de veilingkosten bedragen¬†ongeveer 4.000 ‚ā¨. (hoezo ongeveer?) ¬†Maar nu, vandaag, is dit prachtige schilderij te koop, zonder dat het op de veiling gaat, voor ‚ā¨5.000! ¬†Dat is toch mooi de helft van de originele waarde. Ik zeg doen!”

Kleine tegenvaller: het schilderij is bij meneer thuis in de schuur te bewonderen, het was te prijzig om mee te nemen. Maar kennelijk wel prijzig genoeg om in de SCHUUR te bewaren….

Schrijfhandje 35/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Vandaag het verhaal van Ans en Hans. Niet het hele verhaal, slechts een deel. De rest kun je zelf wel bedenken.

  • Hans, heb ¬†jij die koppies nou meegenomen?
  • Ja Ans, die met die blommetjes bedoel je toch?
  • Neehee, die met dat gouwe randje!
  • O die! Die staan achter de koffiemolens.
  • Achter?! Dat ken toch niemand zien!
  • Zet je ze erregens anders…
  • Ken ik de hele kraam verbouwen! Waarom neem ik jou eigenlijk nog mee?
  • Voor de geselligheid?
  • Weinig geselligs an hiero. Mensen lopen maar langs, kijken en niet kopen, zitten overal an met hun tengels. En dan zet jij het mooie spul ook nog es achteran!
  • Jij wou deze kraam huren, weet je nog? Jij wou rijk worden met die ouwe zooi…
  • Nee, jij brengt wat binnen!
  • Kijk je heb een klant.
  • As tie maar niet an me mooie glaassies zit!
  • Nee, stel je voor dat je ze verkoopt….
  • Vorige week is er ook een gebroken!
  • Toen had je ze niet handig neergezet Ans…
  • Mensen moeten uit hun doppen kijken!
  • Hier, leg anders dit brieffie bij de glaassies.

  • Ken je niet mooier schrijven…

Stoffig

Hier in Apeldoorn is op maandagmorgen een halve markt. Geen halve kramen maar de helft van het Marktplein wordt tijdelijk bevolkt door marktkooplui met hun uitpuilende kramen.

Er staat een notenkraam, gerund door een besnorde Egyptenaar. Een snor met omhoog krullende punten. Alsof hij constant lacht. Zijn ogen lachen niet mee. Die hangen een beetje. Maar ja, op maandagmorgen kopen de mensen geen weekendmix. Of dadels, per vijf kilo. In een mooi kistje met een prachtig plaatje van een warm Egypte er op. Hij stampvoet. Hij heeft het koud. Of heimwee.

Er staat een Amsterdamse bloemendame ‘de laatste paasstukkies’ aan te prijzen voor ‘enkelt ses euries’! De Apeldoorners willen op maandagmorgen geen paasstukjes, ook niet voor die prijs.

Verder staan er nog zeven stoffenkramen. Zeven! Goed voor de concurrentie. En het is er druk. Vrouwen met lange gewaden houden zwierige lappen bij hun hoofddoek. Lappen met felle kleuren, lappen met gedekte kleuren, lappen met glinsterende draden en pailletten, lappen met kwastjes en spiegeltjes. De vrouwen glinsteren mee, ze aaien de stoffen, draperen het bij elkaar over de schouders en uiten hun goedkeuring in hun eigen taal. Een van de dames wenkt de koopman, ze wijst een groene stof aan en vraagt ‘Blauw?’. Hij denkt de leukste te zijn en roept: ‘Wat jij wilt moppie, als jij dit blauw vindt vind ik het ook!’ Hij slaat zichzelf op de knie van pret. Maar de dames zijn niet van gister en lopen naar de volgende kraam, ze storten zich kraaiend op een rol blauwe stof.

Geen halve maatregelen op de halve markt maandagmorgenmarkt!

Schrijfhandje 2/52

schrijfhandje-1

(Een jaar lang elke week een handgeschreven berichtje)

  • Pap?
  • Hmm?
  • Mag met je mee naar de markt?
  • Moet je wel goed meehelpen hoor!
  • Is goed! Fijn! Zal ik een mooi bord schrijven?
  • Ja , dat is goed. Doe alle batterijen maar voor een eurie.
  • Ok√©, ff geel karton en een stift scoren.
  • —–
  • Zo goed Pap?
  • Keurig jongen, je schrijft echt mooier dan ik! Maar de prijs is wel per pakje h√®, nu lijkt het of je per stuk bedoelt.
  • Ok√©, dan schrijf ik dat er ff bij.
  • Pap?
  • Hmm?
  • Zijn deze batterijen ook maar 1 euro?
  • O nee, die zijn wel ff iets duurder!
  • Eh… nou ja, jij zegt toch altijd dat je ALTIJD¬†de kleine lettertjes goed moet lezen…
  • Jij wordt¬†later een goeie koopman jongen!

2-batterijen

Opvallend vind ik dat het handschrift hier¬†een mix is van soorten letters. Bijvoorbeeld de t van uitzoeken en de k van pakje springen in het oog, waarom daar geen blokletter? En de n is overal een schrijfletter. Over het geheel toch best een vaste schrijfhand ūüôā

 

 

Seizoenswerk

Er is geen enkele binding met het weer. Regen of geen regen. Hitte of geen hitte. Het maakt allemaal geen spetter uit. De tijd van markten, fairs en braderie√ęn is weer aangebroken. En ik houd ervan.

Om gezellig te slenteren, om een praatje links en rechts te maken. Om verwondering te hebben (of te veinzen) over sommige voorwerpen en nog vaker over de verhalen (die je er gratis bij krijgt).

Zo stond er een mevrouwtje met een hele kraam overvol met nutteloze pannenlappen (tikkie scheef genaaid), poppenjurkjes (zelfs je pop zal dit weigeren aan te trekken), babyschoentjes (met maar vijf gevallen steken), beterschapkaarten (waar je je nog beroerder van gaat voelen), torenhoog opgestapeld op een plastic (!!!) tafelkleed en ondertussen stond ze nog iets te punniken. Ze verkocht echt helemaal niets. Ik vroeg nog ‚ÄėGunst, heeft u dit allemaal zelf gemaakt?!‚Äô. Na een trots bevestigend antwoord dacht ik ‚ÄėHeeft u dan echt niets beters te doen?!‚Äô Ik vraag me nog steeds af wat ze toch met al die onverkoopbare handel¬†gaat doen.

Bij een andere kraam zag ik dit:

IMG_20160616_115146536

Best handig dat er een bordje bijstaat. Hoewel ik eerst dacht dat het ‘uinger’ stond. Niet duur ook.¬† Voor een vingeroogje dan h√®. Ben nog even aan het nadenken wat ik er precies mee zal gaan doen‚Ķen hoeveel ik er nodig heb.

En dan kom je opeens een kraam tegen waar je, zonder te beseffen, al heel lang op hebt gewacht! Al maanden, wat zeg ik, al jaááren vraag ik me af waar ik die dingen moet laten, ze slingeren maar rond, rollen ook steeds weg. Daarom extra blij, dit handzame kistje is natuurlijk DE oplossing.

IMG_20160611_140733441

Helemaal niet zo gek dus die markten, fairs en braderie√ęn.