Tagarchief: makelaar

Adem uit

adem inhouden

Weet je hoelang ik mijn adem kan inhouden? Twee weken!!! Ik weet het, dit is moeilijk te geloven, maar het zit zo.

Toen onze makelaar in november belde met de woorden ‘Gefeliciteerd, uw woning is verkocht!’, was ik door het dolle, de koning te rijk, in staat om midden op straat de vogeltjesdans te doen, zo blij! Ja, natuurlijk staat er in het koopcontract dat het ‘onder voorbehoud van financiering’ van de koper is, maar dat is nou eenmaal een formaliteit. Toch? In ons geval was de deadline 31 december 2015 en we zouden extra knallend het jaar uitgaan! Zouden…

Aan het eind van het jaar was het zo ontiegelijk druk bij de banken dat er door de koper een verlenging tot 4 januari gevraagd werd.

           Oké, dat snappen wij best (grrr!).

Champagne blijft nog even dicht. Dan blijkt deze datum ook niet haalbaar en wordt er verlengd tot 8 januari.

         Eh….tuurlijk, geen probleem hoor (GGRRR!!!).

Om 17.28 uur, twee minuten voor sluitingstijd, wordt de derde verlenging aangevraagd tot 12.00 uur de volgende dag.

        Ach, waarom ook niet… (#@&GRRRRR*#$)

Volgende dag verschijnt er om 11.59 uur een mail….Sorry, sorry, het is echt bijna rond, graag een vierde verlenging… Nee, dit is echt de allerlaatste… Zullen we maar een paar dagen tegelijk doen nu, tot de 13de bijvoorbeeld?

Eh…nou…eigenlijk zijn we hier niet zo bl….oké vooruit, de laatste keer dan… (#@^%GRRRRR*#$!!!)

Intussen weet ik niet goed raad met mezelf. Wat moet ik doen? Ik moet mezelf bezig houden. Kan niet lijdzaam in een hoekje met de telefoon in mijn hand blijven afwachten. Weet je trouwens hoeveel je eigenlijk met één hand kunt? Ik blader wat in kranten en tijdschriften maar word gek van de reclameaanbiedingen voor gratis sporten. Als ik de tv dan maar aanzet krijg ik dezelfde aanbiedingen, zucht! Minder eten en meer bewegen. Jaa-haa, ik wéét het!

Wat denk je nou? Ik lift me dagelijks suf… aan verhuisdozen niet zwaarder dan 18 kilo per stuk! Hoeveel denk je dat ik eet als mijn maag samengeknepen is van spanning!

Maar dan is daar dan toch het verlossende woord! Eindelijk krijg ik de felbegeerde rode sticker!

DSCN3837           DSCN3838

Eindelijk kunnen de bubbels (cadeautje van de makelaar!) open en vooruit; een klein puntje dan!

 

Eindelijk kan ik rustig uitademen…pffffffffffffffff…

Eenmaal, andermaal.

We zijn er uit! Gewikt, gewogen en besloten. We gaan ons huis verkopen!

Drie zinnen. Bepalend voor de rest van ons leven. De beslissing is genomen en daarmee de belangrijkste stap gezet. Maar dan? Eerst wordt er geveegd en geklopt, gezeemd en gesopt. Het jarenlang verzamelde stof vindt een uitweg door de openstaande ramen. Nahijgend van deze inspanning maar ook best wel trots laten wij de makelaar ons huis met de geraagde hoeken zien. En? Dan blijken de gewaagd groen geverfde muren ‘verkooptechnisch onhandig’ te zijn. Blijken de interessante verzamelingen ‘overbodige prullaria’ te zijn. En de zorgvuldig gestylde vensterbanken zijn ‘onvoldoende uitnodigend’. We laten ons niet kennen en een week later staan er 1,2 miljoen (ik had toch iets meer dan gedacht…) frutsels ingepakt in 16 dozen. Klaar voor verhuizing denken we maar optimistisch. Daarna verschijnt de fotografe. Nog steeds wel trots tonen we haar de woning. Maar door de wol geverfd als ze is toont ook zij geen enkele emotie. Het heeft wel iets intiems hoor als een vreemde jouw toilet zes keer staat te fotograferen, met flits ook nog! Nou ja, alles voor de verkoop. De sfeer is intussen uit het huis verdwenen. Onze sfeer. De kamers zijn zo leeg en opgeruimd dat pleinvrees een optie wordt en we gaan steeds zachter praten vanwege de nagalm.

We leuken de tuin nog wat op met verse bloeiende winterviolen en de kijkers kunnen komen. En ze komen! Met de makelaar jagen ze ons weg en achter onze rug om huppelen ze door het hele huis. Na afloop zie ik een bestekla openstaan…waar hebben ze nog meer in gezeten….? Op een openhuizen dag zien wij ze zelf. De gluurders en de potentiële kijkers en allemaal spelen we hetzelfde spel: huizenpoker. Sommigen zijn zo enthousiast dat je de zin verwacht: ‘Doe er maar een strik om, we nemen het!’. Terwijl anderen zo mopperend en afkeurend rond sjokken dat je ze het liefst bij kop en kont wil grijpen om ze naar buiten te smijten.

En dan, op een supermooie dag, staan we achteloos in de rij voor de kassa van het Kruidvat. Zonder mandje want we hebben niet veel nodig… Dus staan we met de artikelen tot de kin toe opgestapeld geduldig te wachten. Net als we aan de beurt zijn gaat de telefoon: de makelaar!!! We trekken ons ijlings terug uit de rij en stellen ons op in het relatief rustige luiergangpad. Het lijken vijf maanden maar na slechts vijf weken al is daar het verlossende woord: ‘Gefeliciteerd! Uw woning is verkocht!’ Even happen we naar adem. Maar dan maken we zo goed en zo kwaad als het kan een vreugdedansje tussen de pampers en eigenmerk! We slaken gedempte vreugdekreetjes! We feliciteren elkaar naast de Olvarit! En gaan vervolgens alsnog naar de kassa.

‘Anders nog iets mevrouw?’

‘Nee, het is PRIMA zo!!!’

te koop verkocht2

Heel prima!!!