Tagarchief: lingerie

Ongemakkelijk

Zoals de meeste vrouwen houd ik best wel van winkelen. Alles bekijken, overal aan zitten, even proberen, jezelf wat rijker wanen, vergelijken, jezelf verwennen of juist sterk zijn. Maar er zijn ook van die winkels waar ik gewoon niet graag kom. Daar verkopen ze lingerie. Het voelt ongemakkelijk om tegen andermans, of beter gezegd andervrouws ondergoed aan te kijken. Soms kom je er echter niet onderuit.

In de winkel schiet een waanzinnig tengere juffrouw op mij af ‘Kan ik u helpen?’. Ik mompel iets van ‘Even kijken’. En verschans mij tussen de rekken. Met grote ogen staar ik naar de meest flodderige lapjes stof in de meest onverwachte kleuren.  Een gangpad verder loopt een jongedame met haar vriend. Ik denk nog ‘Die meneer durft of is gigantisch de klos!’. Totdat hij de spillebeenjuffrouw erbij roept. Hij houdt verhandelingen over de veranderde maten van zijn vriendin alsof ze er niet bijstaat en alsof hij verstand van zaken heeft. Het scharminkel ruikt handel en even later staat de vriendin met armen vol paswaar. Meneer wil graag elk artikel geshowd hebben, duwt en trekt, knikt af- of goedkeurend. Wat is dat voor een man? Of erger; wat is dit voor een vrouw!

Ik moet mijn uiterst best doen de kartonnen Sylvie Meis die me eng lachend uitnodigt voor een bra-party (?) in tien stukken te breken. In plaats daarvan weet ik haar stiekem om te draaien en zie dat zij ook maar gewoon een platte saaie van achteren heeft. Ik schuifel door naar de afdeling zwemfeest waar mijn oog direct valt op een ander reclame bord, met de tekst ‘Geniet van de zonsondergang in je favoriete beachwear ‘… Waarom pas genieten gedurende de zonsondergang? En waarom weer dat Engels? Wat is er mis met badpak? Of zoals bij ons thuis jaren geroepen werd ‘bakpad’. De minuscule kledingstukken bieden verleidelijke palmbomen op felgekleurde ondergrondjes. Zal ik?

Uiteindelijk reken ik af en verlaat met klamme rug de winkel inclusief een verloren gewaande paskamerfobie. De vriend is nog steeds in de weer ‘heeft u deze ook in het roze, de zwarte maakt haar zo bleek’. Juffrouw Spillebeen knikt, buigt en huppelt gedienstig. Veel te vrolijk wenst ze mij een plezierige dag verder. En Sylvie? Heeft ze nou een getekende snor?!