Tagarchief: libelle

Hoezo te oud

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd van Libelle. Daphne Deckers verzon de eerste regel als verplicht begin. Kom je dit verhaaltje niet tegen in Libelle dan kun je het fijn hier lezen… ;-))

“Mam, daar ben je echt te oud voor!” Mijn dochter rolt met haar ogen, draait zich demonstratief om en verlaat de winkel. Lichtelijk beschaamd kijk ik om me heen en haastig sluit ik het paskamergordijntje. Probeer die skinny jeans nu maar weer eens uit te krijgen. Ik worstel en kom bijna niet meer boven. Zodra ik de paskamer uitkom staat een jong ding me met uitgestrekte hand op te wachten: “Die maar doen? Staat je enig!”

Ik vind mijn dochter drie winkels verderop terug. Ze houdt een shirtje omhoog waarvan ik de bovenkant niet van de onderkant kan onderscheiden. Dan pakt ze een spijkerbroek met zoveel scheuren dat het mij reëel lijkt dat ze er geld voor toegestopt krijgt om zoiets te dragen. De muziek is hier zo lawaaierig dat gebarentaal de enige mogelijke voertaal is. Daarom tik ik haar op haar arm en maak een drinkend gebaar. Ze rolt weer met haar ogen, besluit toch mee te gaan.

“Je hoeft niet ook een smoothie te nemen hoor. Je drinkt toch altijd thee?” klinkt het chagrijnig. Ik gooi het gezellig over een andere boeg: “Zullen we straks die wrede nagellak nog even kopen die jij steeds zo cool vindt?” “Mam, praat gewoon! En die nagellak heb ik al met Svetlana uitgeprobeerd.” Natuurlijk! De Slet is me Lees verder Hoezo te oud

Advertenties

Bestemming bereikt

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de Libelle schrijfwedstrijd waarbij de eerste zin gegeven werd. Hoe maak je er een verhaal van? Geen prijs maar wel een leuke uitdaging.)

Het cadeau lag op tafel, zorgvuldig ingepakt met een rood lint. Zelfs als je heel goed keek kon je niet zien dat het al open was geweest. Op zoek naar zoiets simpels als een paperclip bracht me naar zijn kamer en daar lag het. Niet eens verstopt in een la of zo maar gewoon open en bloot op onze aller eerste eettafel die hij nu als bureau gebruikt. Toen kon ik de verleiding niet weerstaan. Ook wel gemeen van hem hoor want hij weet hoe nieuwsgierig ik ben. Ik heb er echt maar heel eventjes in gekeken en ik moet zeggen hij heeft zich overtroffen deze keer!

Regelmatig verrast hij me met onverwachte dingen en vaak ook nog eens zonder aanleiding. Hij verzint gewoon zelf een reden! Zo kreeg ik eens een zilveren armband omdat het dinsdag was, een paar vreselijk mooie en veel te dure laarzen omdat het al drie dagen mooi weer was of hij neemt me mee voor een etentje in Parijs omdat ik zei trek te hebben in een heuse franse croissant. Dit cadeau zal vast bedoeld zijn voor onze dertiende trouwdag aanstaande vrijdag.

Nadat ik het matgouden papier er uiterst zorgvuldig afgewikkeld had vond ik een doosje met bovenop de tekst ‘Vrijdag 15 maart, 17.00 uur’. In het doosje lag een navigatiesysteem met maar één bestemming ingevoerd. Spannend! Ik hoefde alleen maar te volgen en zou dan uitkomen bij Sparrenweg 14 in Soeren. Natuurlijk heb ik het adres meteen gecheckt op internet en er blijkt zich een superromantisch kasteeltje te bevinden! Met torentjes en kleine raampjes, ruime kamers met enkeldiep tapijt, met de meest luxueuze badkamers die je kunt bedenken en als klap op de vuurpijl een kingsize hemelbed. Er is geen ontbijtzaal want er wordt uitsluitend in de kamers geserveerd.

Bleef er nog één probleempje over…hoe kon ik mijn enthousiasme verbergen en vrijdag doen alsof ik ongelooflijk verrast ben? Opeens kreeg ik een helder idee; ik zou hem precies hetzelfde geven. Dan zou ik het cadeau een dag eerder overhandigen en dan eens kijken hoe hij reageert. Dit zou wel een stunt zijn zeg. Ja ik ga het doen. Morgen naar de stad en alles in orde maken. Vlug zette ik het pakje terug toen ik de auto aan hoorde komen.‘Dag schat’ zeg ik neutraal als hij binnenkomt.

Eenmaal aan tafel besluit ik hem een beetje te plagen ‘Zeg, zullen wij eens wat leuks gaan doen volgend weekend?’ Schrikt hij nou? ‘Nou lieverd, het is goed dat je er over begint. Ik vergeet je steeds te vertellen dat ik dit weekend naar een congres moet in Antwerpen’. Ik gniffel en speel het spel mee ‘Echt? Wat jammer! Je bent toch niet vergeten dat het onze trouwdag is hè?’ Hij speelt het ook goed want hij doet net alsof hij weer schrikt. ‘Natuurlijk niet! Ik heb juist een hele leuke verrassing voor je!’, zegt hij met een nieuw soort glimlach. ‘Maar..eh…als je het weekend toch niet thuis bent….waarom geef je die hele leuke verrassing nu niet alvast?’ vraag ik een beetje vals. Niet erg overtuigend zegt hij ‘Oké, dat is eigenlijk een goed idee van je!’

Hij rent naar boven en ik schenk de champagne die ik al in huis had in onze mooiste glazen. Intussen bedenk ik dat ik dan morgen wel naar de stad kan gaan om een nieuw jurkje. Misschien beter een nieuw lingeriesetje? Ik neem in ieder geval mijn zwarte jurkje mee met die zilveren sandaaltjes er bij en dat te gekke tasje en beter ook maar dat  zilveren zijden jasje. Zal ik nog even naar de kapper? En o ja, een fatsoenlijk paar kousen is ook nooit weg. ‘Nou schat, ik ben benieuwd’. Hij stapt op me af, handen op de rug en geeft me wat onhandig een zoen ‘Gefeliciteerd met onze trouwdag! En dat we nog maar lang bij elkaar zullen blijven’. Ik roep lachend ‘Lang? Voor altijd zul je bedoelen!’. Nieuwsgierig strek ik mijn handen uit. En dan hoef ik geen verrassing voor te wenden want ik ben echt verrast. Hij geeft me een piepklein zilverkleurig pakje en verklapt ‘Oorbellen voor bij je armband!’

Vlieg’er eens uit

 

‘Mag ik de lijmstift even?’ Een vijfjarige jongetje  ‘Bijna zes hoor!’ doet zijn uiterste best een vlieger in elkaar te zetten. Net als een aantal andere kinderen. Twee meisjes maken libelles met mooie kleurtjes en glitters. Dit kan bij stadsboerderij de Weidemolen de hele zomervakantie elke woensdag van 10. 00 tot 16.00 uur. Medewerkers van VTC Voorweg, in samenwerking met een aantal vrijwilligers, verzorgen hier sport-, spel- en knutselactiviteiten en zien wekelijks zo’n 20 tot 30 kinderen. Waarvan sommige trouw iedere week komen.

De binnenruimte van de Weidemolen is er uiterst geschikt voor. Er staat een grote goedgevulde kast vol met spelletjes en knutselmateriaal en er kan op de WIJ gespeeld worden.

DSCN0886

Bij mooi weer wordt buiten het grote luchtkussen opgeblazen en kunnen de kinderen naar hartenlust springen. En dan zijn er natuurlijk nog de dieren die bezocht kunnen worden. Sommige kinderen komen heel bewust op de aankondiging van de VTC af, anderen komen naar de boerderij en ontdekken dan bij toeval de grote tafel waar je zo maar gratis mee kunt doen met de activiteiten. Zo kan het gebeuren dat er ook moeders of oma’s aan het gebloemde tafelkleed aanschuiven.

Aron heeft zijn vlieger af en is klaar voor de foto.

DSCN0887

Na volgende week is de vakantie afgelopen en gaan de scholen weer beginnen. De activiteiten van de VTC zijn gelukkig niet afgelopen; ze vinden daarna op elke woensdagmiddag plaats. Ook op de Weidemolen. ‘Ik kom!’