Tagarchief: lezen

Omlezen

Soms kom je onderweg zomaar zulke mooie, bijzondere, vreemde, rare, leesteksten tegen. Teksten waar je in eerste instantie snel aan voorbij kan gaan, teksten die je dan dus mist. En goede teksten missen is eeuwig jammer. Ik geef daarom graag drie stuks voorbeelden, zodat jij ze niet mist 😉

1.

Zo stond ik laatst achter een lijnbus, lijn 17 in dit geval, en zag opeens dat er veel woorden te lezen vielen.  Die woorden vormden een poëtische ode aan de busreiziger, geschreven door Koos Geerds en ging ongeveer als volgt:

Jouw plek blijft steeds gereserveerd. Het

nieuwe reizen. De deur uit voor het Niemandsland, van

onderweg, van hot naar her. De halte blijkt een

voorpoortaal, de bus ontpopt zich als jouw thuis. De stoel

biedt zich aan als reisplek, je dagdroom sluit als een

.?.?.?.  De horizon kruipt in je oog, vóór jou ligt de wereld.

Je zou spontaan de auto verlaten om met de bus te gaan! Ik wil ook naar Niemandsland op een gereserveerde stoel die als thuis aanvoelt, waarop ik dagdroom van een horizon in mijn oog! Schitterend!

2.

Een aandoenlijk handgeschreven tekstje van Rutger en Rob legt uit wat daar op tafel ligt tijdens de Franse markt: Dit is een ver zamel album voor singletjes.

 Ik ga er gemakshalve vanuit dat de woorden ver en zamel en album aan elkaar moeten maar wat zijn singletjes? Mijn eerste gedachte was dat het om hemdjes ging, sing-let-jes. Maar waarom zou je die verzamelen en in een album willen stoppen? Is heel lastig vouwen en het album wordt dik en bubbelig. Toen dacht ik dat het om alleenstaanden ging, singles dus, kleine singles in dit geval, singeltjes dus. Je zou een foto van elke single in het album kunnen verzamelen, als een soort voorloper van Tinder of zo! Rutger zag me kijken en vroeg direct: ‘Heeft u ze nog?’ Ik hield mij voor buitenlandse toerist en van de domme. Toen Rob riep: ‘De 48-toeren plaatjes!’ , viel het eurootje met een genadeklap.

3.

Wat zouden wij Nederlanders zijn zonder kaas. Heerlijke jonge, jong belegen, belegen of oude kaas. Met of zonder kruiden, met of zonder gaten, plakjes, blokjes, geraspt. We zouden nergens meer zijn.

Hoe komt dat eigenlijk? Dit komt doordat kaas niet alleen kaas is maar kaas met menselijke trekjes! Volgens deze verpakking dan…

‘’s Ochtends op een heerlijk broodje, blokjes bij de borrel, met of zonder mosterd’               (rare zin, ik neem nooit ’s morgens een blokje kaas met mosterd!) ‘Jong belegen kaas voelt altijd goed, vriendelijk en warm’ (ik ga toch eens beter aan mijn kaas voelen!)   ‘Daarom is het een typische Uniekaas.’  (precies, want Gouda kaas is helemaal niet vriendelijk en Edammer is zo koud als ijs!) ‘Al 60 jaar maken wij met grote toewijding de lekkerste familiekaas van Nederland.’  (alleenstaanden moeten hier vanaf blijven!)

Moraal van dit verhaal: lees eens wat vaker om je heen… 😉

 

Nieuw project!

Het voordeel van een eigen blog hebben is dat je niets moet maar van alles mag. Ik hoef geen project te doen maar het mag wel… 😉

Zo volgde ik eerst een 365 dagen project; elke dag iets schrijven over het ongewone van het gewone. Dat was best veel maar heel leerzaam.

Daarna een wekelijks project, dus 52 keer iets schrijven. Dit naar aanleiding van handgeschreven berichten die ik vond, Schrijfhandje. Ook leuk en leerzaam.

Nu zou je denken dat er een maandelijks project op de loer ligt maar dat is slechts 12 keer en dat is best weinig. Daarom heb ik mezelf nu vanaf 1 okober een limiet gesteld van 25 verhalen in 52 weken. Omdat ik het laatste project uitging van de afbeeldingen wil ik nu weer alleen maar schrijven.

De voorwaarden zijn:

  1. De laatste zin het het laatste verhaal wordt de eerste wordt van het volgende verhaal.
  2. De verhalen niets met elkaar te maken hebben. Geen vervolg dus.

Het lijkt een beetje op woordslang maar dan een verhalenslang. Wie weet komt het laatste (25ste) verhaal weer uit bij het eerste…. Dan ontstaat er dit, wat meteen maar mijn logootje voor deze serie worden gaat:

Je ziet geen begin en geen eind, elk verhaal gaat een eigen weg en alles grijpt in elkaar. Ik heb er zin in! Vanavond het eerste verhaal!

Schrijfhandje 45/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Als blogger vraag je je wel eens af: waarom doe ik dit? Wat bereik ik hiermee? Wil ik wel iets bereiken? Oké, ik zie dat jij dit nu leest maar ik zie niet wat het met jou doet of wat jij er mee doet.

Maar soms, heel soms, zie ik het wel!!!

In Schrijfhandje 43 liet ik de vreemde manier van aandacht trekken op een bord zien…

Deze, weet je nog? Niet erg duidelijk wat de tip nou is en zo. Afgelopen zaterdag was ik er weer. Ja, ik had weer…ahum… plantjes nodig. En kiek noe:

Lekker duidelijk nu. De tip is: een ijscoupe met verse aardbeien. Toch veel beter? Dat de lay-out van het hele bord nog wat wankel is nemen we maar voor lief. Dit is waarom ik blog: ik ben gelezen en er is naar mij geluisterd!

Vraag blijft wel: wie o wie werkt er bij Intratuin Apeldoorn en leest mijn blog….?

Feestweek!!!

kinderboekenweek

Eigenlijk veel te kort een Kinderboekenweek. Lezen moet ALTIJD! Maar natuurlijk is het heel goed dat er extra aandacht voor is. Stimuleren maar!

Als kind was ik een stiekeme lezer. Niet dat ik verboden boekjes las… maar wel op verboden tijdstippen. Mijn bed stond zo dat ik met mijn hoofd bij het raam lag. Laat daar buiten nou net een knoeperd van een lantaarnpaal staan! Na de nachtkus en het ‘lekker slapen en tot morgen’ moest het leeslampje uit. Daarna lag ik nog uren met in één hand een boek en met de andere hand de punt van het gordijn opzij houdend. De buitenverlichting bevorderde mijn leessnelheid. Mijn moeder verzuchtte regelmatig ‘Moet je nu alweer naar de bieb?!’. De steeds schever hangend punt van het gordijn heeft ze nooit kunnen verklaren…

Schrijven en lezen

Al eerder heb ik eens vermeld dat er een wereld van verschil is tussen schrijven en lezen. De schrijver schrijft en de lezer leest. De schrijver schrijft een verhaal met een bedoeling, intentie, probeert sfeer en indruk over te brengen. Als de lezer leest wat de schrijver geschreven heeft kan de lezer het toch heel anders interpreteren dan de schrijver bedoeld heeft. De lezer leest er iets anders in.

Zo heb ik meegedaan aan een gedichtenwedstrijd. Voor de verandering. Meestal kom ik niet verder dan een fikse 5 decemberrijm maar om dat nou onder de categorie gedichten te plaatsen gaat wat ver (veel te ver). Waarom nu wel dan…omdat de opdracht mij aansprak. Het moest namelijk een beeldspraak zijn, een gedicht over een ding. Dus niet over duistere sferen, zweverige gevoelens, onduidelijke metaforen of andere vage dingen. Gewoon over een ding.

Ik deed mijn best, perste er twee uit mijn letterkast en stuurde ze beiden in. Eentje heeft er gewonnen en komt in een bundel. Welke denk jij?

Deze:

Elke dag, als ’t even kan

(soms zelfs vaker, dat ligt er maar net an)

houd ik je liefdevol vast.

Terwijl ik je gepast betast

raak ik bijna buiten zinnen,

wil meteen met je beginnen.

Samen nieuwe verhalen maken.

Voelen, doen, niet verzaken.

Ik stuur je gretig waarheen ik wil,

jij volgt volgzaam elke gril.

Dan weer grijp jij de macht,

handelt onverwacht.

Wie stuurt wie, ’t is om het even

zolang we allebei maar alles geven.

Op de top van de wereld beland

staan we gelukzalig hand in hand.

Elkaar gevonden.

Samen zen.

Ik

en mijn schrijvende pen.

Of deze:

Twee pootjes

Twee vleugels

En een brug.

Zonder jou

Bots ik gauw

Geef mijn bril terug!

 

 

Wat staat hier?

Stel je voor dat je bent verhuisd. Dat is niet moeilijk voor te stellen. Maar stel je dan voor dat je bent verhuisd naar een land waarvan je de taal niet verstaat. Dat is moeilijk! En verdraaide lastig! Want hoe weet je in welke winkel je moet zijn? En als je de winkel gevonden hebt maar je kunt de herensokken niet vinden. En als je die gevonden hebt waar moet je ze betalen. En wat nou als thuis blijkt dat het de verkeerde maat is en je ze moet ruilen? Wat moet je zeggen bij een dokter? Hoe meld je de kinderen aan op welke school? Wat bedoelt de juf?

Stel je voor dat je lezen niet zo leuk vind. Dat is niet moeilijk voor te stellen. Maar stel je eens voor dat je lezen niet leuk vind omdat je het gewoon echt niet kunt. Op school deed je net of je het begreep maar de letters zeiden je werkelijk niets. Je hebt levenslang de smoezen bij de hand gehad. Leesbril vergeten, lelijk handschrift, ik vul het thuis wel in. Hoe kun je dan met vriendinnen appen, een afspraak maken, een diploma halen, een goede baan vinden? Wanneer geef je toe en ben je de schaamte voorbij?

Kun je dit verhaal tot nu toe lezen heb je waarschijnlijk geen taalprobleem. Maar weet je dat in Zoetermeer 1 op de 13 mensen een taalprobleem heeft! Dat is een veel te groot aantal en moet uit alle macht worden teruggebracht. Hoe? Hiervoor zijn verschillende instanties in het leven geroepen. Maar om wat duidelijkheid te scheppen in het bos met zoveel bomen is in Zoetermeer vanmiddag het Taalhuis geopend. Hier vind een fysieke samenwerking plaats tussen al deze instanties. Het gaat hier om Stichting Piëzo, Stichting Vluchtelingenwerk, ROC ID-college, Gilde Samenspraak, het Leerwerkloket, de Volksuniversiteit, de bibliotheek, Gemeente Zoetermeer en Stichting Lezen en Schrijven. Pfff dat zijn er nogal wat! Maar hier is nu 1 overkoepelend loket voor waar men doorverwezen wordt naar de juiste opvang.

Dus er was een feestje vanmiddag in de hoofdbibliotheek! Compleet met wethouders om het lint door te knippen. Met Dieuwertje Blok, al jaren bibliotheekambassadeur, om jonge mensen te interviewen. Jonge mensen die sociale problemen hadden door hun laaggeletterdheid omdat ze de berichtjes op de telefoon niet konden lezen en zo een afspraak misten. Die op hun werk in de problemen kwamen met administratiebriefjes. Maar die ook de stap hebben gezet hun laaggeletterdheid te overwinnen en veel zelfverzekerder in het leven staan. Één en ander werd verluchtigd door een cabaretduo met confronterende sketches over laaggeletterdheid. En natuurlijk (daar is tie weer…) gebak!

IMG_20150611_155802_BURST001_COVER

En nu maar hopen dat het Taalhuis gaat werken en dat een ieder die het nodig heeft de weg er naar toe kan vinden of, en dit is waarschijnlijk belangrijker, op die weg gewezen wordt. Want stel je toch voor dat je niet kunt lezen…!!!