Tagarchief: levensgevaarlijk.

Sorry…

geweld

Laat ik op voorhand melden dat ik absoluut tegen geweld ben. Tegen alle vormen van geweld. Alle geweld is zinloos. Ik doe nog geen vlieg kwaad; jaag hem hoogstens op met een krant. Mieren leid ik behoedzaam naar de buurtuin. Honden en katten laat ik graag in het asiel zodat mensen die er voor open staan meer keus hebben. Mensen zal ik helemaal niets aan doen. Hoewel ik toegeef dat dit ook iets met durf te maken heeft.

Maar gisteren heb ik toch, geheel tegen mijn principes dus,  geweld gebruikt. Het trof me, ik heb er zelfs slecht van geslapen. Moest de hele nacht over mijn schouder kijken. Werd constant achtervolgd door onzichtbare figuren. Ik rende van afgrond naar afgrond. Hoorde meer dan dat ik ze zag, flitsende messen langs mijn gezicht strijken. Voelde de hijgende represailles in mijn nek. Wat was er gebeurd?

Een oud vrouwtjes loopt voor me met haar rollator. Op de zitting van het voertuig ligt een plastic tas met boodschappen. Een oneffenheid in het plaveisel laat de tas van de zitting afglijden, pal voor de gezonde schoenen van het dametje. Op dit moment staat zij op het punt een levensgevaarlijke smak te maken. Ik zie haar in slow motion struikelen over haar eigen boodschappen. Voorover dubbelkappen. Haar gebit komt ter hoogte van haar bril. De bril maakt spontaan een vrije val. De rollator dreigt een eigen leven te gaan leiden. En net op het moment dat het oudje in het luchtledige hangt spring ik haar te hulp. Ik pak haar ferm bij de boven arm en red haar. ‘Auw!’, krijst het besje. Snel reik ik haar de rollator, de boodschappen en ander losliggende onderdelen. ‘Waar heeft u pijn?’, vraag ik nog steeds behulpzaam bedoeld. ‘Waar jij mij knijpt!’.

 

Advertenties