Tagarchief: leren

Vakantie = (geen) les

Door Carla van Vliet

De coronasituatie zorgt ervoor dat veel vakantieplannen niet doorgaan. We blijven dichter bij huis of zelfs helemaal thuis. Je leest erover in onze serie ‘Coronazomer’. Daarnaast is er alle tijd om terug te denken aan voorgaande jaren. Gelukkig hebben we de foto’s en de verhalen nog. Hiervan een verzameling, geschreven door Carla van Vliet. 

In de vakantie hoeven kinderen lekker niets te leren. Zou je zeggen. Volwassenen ook niet. Zou je zeggen. Wat ik vanaf mijn Franse balkon zag…

Op een bosachtig stukje grond, met drie reuze dennenbomen, komen de vakantiekinderen aan het eind van de dag samen. Toevallig allemaal Franse kinderen, dus geen taalbarrière. Behalve voor mij: ik versta er niets van. En toch begrijp ik veel. Er is een jongetje van ongeveer 9 jaar en een meisje van ongeveer 10 jaar, duidelijk broer en zus. Er is nog een jongetje, van ik schat 8 jaar en een kleine dreumes van 2 jaar, de laatste luistert naar de melodieuze naam Elodie.

Net als in de grote-mensen-maatschappij werpt (dringt) één persoon zich vrijwillig (nadrukkelijk) op als aanvoerder. Het jongetje van 8 schreeuwt het hardst dus is hij de leider. Als broer en zus iets voorstellen om te gaan spelen houdt hij één hand afwerend op en met zijn andere een stuk hout tegen zijn oor. Ik versta iets van ‘telephoné’. Hij trekt een ernstig snuit en roept te pas en te onpas ‘oui’ en ‘bien sur’ alsof hij aandachtig aan het luisteren is. Dan zegt hij resoluut: ‘Mais non!!!’ en volgt er een Franstalige waterval die duidelijk intimiderend bedoeld is.  Met een ferme ‘Bonjour!’ drukt hij zijn gesprekspartner weg op zijn houten telefoon. Broer en zus lijken onder de indruk van zoveel overwicht. Maar als ik ze stiekem naar elkaar zie lachen merk ik dat zij de act ook nogal overtrokken vinden. Le Patron heeft intussen een plan bedacht: ze gaan een pad aanleggen. Een pad van zand, bedekt met dennennaalden en de kanten worden afgezet met een sierlijke rij dennenappels. Broer en zus zijn blij eindelijk iets om handen te hebben en verzamelen naarstig de benodigde materialen. Ze werken langs de door de baas uitgezette lijnen. Het wordt wel wat!

Maar dan komt Elodie in beeld. Het is een schatje met prachtige blonde krullen, haar kromme beentjes in een parmantige legging gestoken en een shirt dat vast bij een andere combi hoort, maar in de vakantie letten zelfs de Fransen niet op stijl. Ze heeft altijd een  lach op haar gezicht, die alle omstanders ook doet lachen. Maar niet monsieur le Patron! La petite Princesse vindt de dennenappels zo aantrekkelijk dat ze er af en toe eentje uit de keurige rij vist, een actie die overduidelijk tegen het oorspronkelijke plan indruist. De baas gebruikt al zijn tact en neemt haar lief bij het plakkerige handje en leidt haar zeven meter verderop. Hij biedt haar ook nog een mooie stok aan ter compensatie. Ze neemt het dankbaar aan en schenkt hem haar liefste lach. Tevreden draait hij zich om en stuurt zijn personeel verder aan. Wat hij even niet ziet is dat de kleine dame zich ook omdraait en achter hem aan drentelt. Zodra hij het wel in de gaten heeft brengt hij haar gedecideerd terug.

Tot vijf x toe herhaalt Elodie deze actie en de manager wordt steeds ongeduldiger. Hij voelt zijn gezag ondermijnd worden. Uiteindelijk smijt hij haar zijn ‘telefoon’ toe en verdwijnt mokkend naar huis. Broer en zus halen de kleine dreumes erbij en gedrieën spelen ze nog uren lief met elkaar.

Welk een levensles zie ik hier onder mijn ogen uitgespeeld worden: de grootste schreeuwlelijk wordt de baas maar dat wil niet zeggen dat de kleinste partij geen stem heeft…

Waar lijkt dit toch op?

 

Puntenslijper

puntenslijper

Weer een verrijkende taalles achter de rug. Na de eerste paar lessen wat aftasten en kennismaken nu met serieuze lessen begonnen. Niet eenvoudig omdat er zoveel verschil is in niveau en interesses. Wil de één zo snel mogelijk de Nederlandse taal onder de knie krijgen om aan het werk te kunnen gaan, de andere wil zich kunnen redden op de school van de kinderen en bij de dokter. Wat ze gemeen hebben is een niet jofele achtergrond. Als ik aangeef het niet fijn te vinden (lees: bang ben!) in het donker alleen over straat te gaan wordt ik uitgelachen! ‘Waar ben je bang voor? Hier is het veilig, geen oorlog!’ Sterke vrouwen.

De groep die ik begeleid heeft moeite met lezen en spreken. Daar werken we aan. Vandaag gaat het over werken, personeelsadvertenties, cv opsturen, flexibele werktijden, enthousiaste medewerker, collega’s en dat soort dingen. Al doende/pratende komen we moeilijkheden tegen.

  • ontslagen is niet het zelfde als slagen voor een examen en geslagen is niet hetzelfde als geslaagd.
  • bewegen is niet hetzelfde als wegen en wegen kan iets anders betekenen dan twee maal een weg.
  • een geschikte baan is een baan die bij je past maar hier gaat het niet om de kledingmaat.
  • de vrouwelijke vorm van een verkoper is niet een verkoperster
  • een van oorsprong Vietnamese dame warmt nog wel eens een maaltijd op als ze lang gewerkt heeft vindt  ‘eten van gieteren veel lekkeldel’.
  • als de dames iets willen opschrijven gebruiken ze bij voorkeur een potlood, dan kunnen ze eventuele foutjes uitgummen, maar ja, als je punt breekt moet je toch zoek naar een ‘pointsluiper’…

Terug naar school

sabreren

Natuurlijk ben je nooit te oud om te leren. Maar terug naar de schoolbankjes, huiswerk, vervelende leerkrachten, agenda’s, roosters, examens, moeten-moeten-moeten, is een heel ander verhaal. Toch zag ik op tv een opleiding die me best wel aantrekkelijk lijkt om te gaan volgen; ik bedoel de multimiljonairsacademie!  Je leert daar, volgens het filmpje,  sabreren! Dan leer je met een zwaard de champagne te ontkurken. En het maakt geen zier uit of je eerst acht flessen aan diggels mept. Je leert er kaviaar eten. Maar ook dat je het niet moet uitspugen als je het niet lust. En je leert daar hoe je een rondje moet geven. Dit is vooral voor Hollanders een extra zware opdracht. Gewoon opstaan en dan achteloos zeggen ‘Ik betaal!’.

Ik stel mij zo voor dat je op die academie verschillende modules kunt volgen en die per stuk kan afronden met een examentje voor de vorm. Je zult toch moeten leren hoe je een helikopter besturen moet om  vervolgens precies op het kruisje op je platte dak van een van je bijgebouwen te landen. Je zult moeten leren een 21 meter lang jacht in de haven van Monaco netjes in te parkeren. Je zult het woord ‘penthouse’ in diverse talen moeten kunnen uitspreken. Je moet weten hoe je die gouden kranen moet poetsen, mag dit met een allesreiniger?

O nee, hier heb je natuurlijk personeel voor. Maar zeg ik dan gebiedend ‘Poets!’ of stel ik me autoritair op en wijs priemend ‘Vergeet je de kranen niet?!’ of verval ik snel in mijn oude patroon en roep ‘Als jij me zegt waar de doekjes liggen doe ik die kraan zelf ff wel!’. Personeelszaken lijkt me een hoofdvak op de academie. Een must want hoe stuur ik de chauffeur, de butler, de kok, de tuinman, de poolguy (zo’n mooi woord) op gepaste wijze aan. Het roept wel meteen de vraag op: wat doen rijke vrouwen eigenlijk als ze overal personeel voor hebben?

Lekker naar de wellness; heerlijk maar op den duur zijn is je vel gerimpeld van het warme water en ben je dat gefrummel aan je lijf toch meer dan zat? Shoppen dan; je kunt nu naar de miljonairfair maar het leukste van shoppen is toch juist het koopjes scoren? Gezellig high tea-en met vriendinnen; totdat je denkt ‘Alweer…?’. Je kunt je opgeven voor een reisje naar Mars en dan blijkt dat daar niemand woont. Zit je daar met al je geld, in je eentje, naar een stoffige rode bende te kijken.

Nu ik er nog eens over nadenk…zie ik toch maar af van die academie. Ik moet steeds aan boerin Bertie denken. Multimiljonair en nog steeds op zoek naar die ene, om mee te delen. Niet het geld maar gezelligheid, liefde, het leven. Het leven; nog steeds de beste leerschool. Het blijft echter wel een kwestie van opletten natuurlijk!