Tagarchief: laxeermiddel

Lef

 

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd van Damespraatjes, het moest een blogverhaal zijn van 700 woorden met als thema ‘Lef’, geen prijs maar wel voldoende lef gehad dit in te sturen…)

‘En de tweede prijs gaat naar…’

Hoe vaak heeft Susan deze zin al gehoord? ‘Susan de Wit!!!’ schalt het door de zaal. Judith buigt zich meteen naar haar toe ‘Ik wist het! Jij valt altijd in de prijzen. Gefeliciteerd hoor!’. Susan staat op en loopt naar voren om haar prijs, een tegoedbon voor een bakworkshop,  in ontvangst te nemen. Vaag vangt ze nog iets op over ‘smaaksensatie’ en ‘gewaagde combinatie’. De dreun in haar hoofd overheerst. Weer een tweede plek. Weer geen eerste. Waarom lukt het haar niet? Wat doet ze fout? ‘En de eerste prijs gaat naar…’ Susan kijkt tersluiks naar Josefien die al helemaal kaarsrecht op het puntje van haar stoel zit. ‘Josefien van Zoelen!!!’ Gemaakt verbaasd zit de prachtige immer slanke winnares tijd te rekken. ‘Ik kan het niet geloóóóven’ kirt ze aanstellerig.

Na het officiële gedeelte kan er in ‘ontspannen sfeer’ door iedereen geproefd worden van de inzendingen. Net op het moment dat Susan met een mond vol mokka eclairs staat hoort ze Josefien naast zich. ‘Nou meid, die van jou is ook ongeloóóóflijk lekker hoor. Gefeliciteerd met je tweede prijs. Je hoeveelste keer is dit ook alweer?’ en voor Susan kan reageren ‘O ik zie daar Jeanette, die heb ik zo ongeloóóóflijk lang niet gesproken’ en weg is ze.

‘Ik kan haar wel wat aandoen!’ gromt Susan terwijl ze haar vermoeide benen bij Judith op de bank legt. ‘Doe dat dan!’ grapt haar vriendin. Ze kijken elkaar aan en proesten het samen uit. De ideeën buitelen opeens over elkaar heen. ‘We laten haar struikelen zodat haar ongeloóóóflijk mooie taartje op de grond valt’. ‘We zetten haar chocoladetaart nèt ietsje te dicht bij de warme lampen’. ‘We gooien per ongeluk iets over haar soesjes’. ‘Laten we iets in haart buurt leggen wat verschrikkelijk stinkt!’. ‘Nee!’ roept Judith gedecideerd ‘ik heb het! Luister! Als je nou eens laxeermiddel in de bonbons spuit!!!’. Susan hiklacht ‘O ja, en moet de hele jury zoóóó noóóódig!’.

Als Susan een restje kwarktaart en een wat groter restje Chardonnay later naar huis gaat schudt zij nog steeds haar hoofd. Die Judith met haar wilde plannen. Toch heerlijk een vriendin te hebben die met je meedenkt. Die begrijpt hoe frustrerend het is altijd maar op de tweede plaats te komen. En dan gaat het niet alleen over de bakwedstrijden. Maar over het feit dat mensen zoals Josefien van Zoelen het niet eens op juiste waarde weten te schatten om eerste te zijn. Laxeermiddel. Ze krijgt het nog niet uit haar hoofd. Op zich is het een simpel maar doeltreffend idee en niet eens moeilijk om uit te voeren. Het enige wat echt nodig is en waar het Susan nog wel eens aan ontbreekt is lef.

‘Beste bakkers, we gaan nu over tot de volgende ronde, het jureren van de bonbons!’ meteen valt het opgewonden geroezemoes in de zaal stil .’O, ik ben zoóóó nerveus!’ giechelt  nog iemand. De jury bestaat uit vijf mensen waarvan de meest gezette dame, Roos  Groots, de voorzitster is. In kleine optocht begeven zij zich langs de tafels waarachter de bonbonmakers hun werk aanbieden. Susan houdt haar adem in als de jury bij haar bordje komt. Er wordt geknabbeld, geproefd, gekeken en geroken, serieus geknikt en nog eens geproefd. ‘Hier worden wij heel blij van!’ verklaart de voorzitter zichtbaar opgetogen. Langzaam en opgelucht laat Susan de ingehouden adem ontsnappen. Als laatste komt de jury bij de verrichtingen van Josefien. Alle vijf nemen ze een hapje, nog een en nog een. Ze glimlachen, knikken bewonderend, wrijven tevreden over hun maag. ‘Hier worden wij ook…eh….gaat het?’ Dit laatste vraagt de voorzitter aan een medejurylid die zijn lichaam opeens kromt. Nog geen twee tellen later is de hele jury verdwenen richting toilet.

‘Gefeliciteerd! Eindelijk een eerste plaats!!!’ Judith geeft haar vriendin een klapzoen. Susan trekt zich terug en sist ‘Wat heb je gedaan?!’. ‘Wat bedoel je?’. ‘Het ging precies zoals wij er laatste keer grapjes over maakten; jij hebt iets in die bonbons gespoten!’. ‘Wat?! Ik heb helemaal niks gedaan, ik was juist zo trots dat jij het zelf gedaan had. Ik moet zeggen dat ik niet verwacht had dat je zoveel lef zou  hebben. Maar begrijpen doe ik het. Wat een ongeloóóóflijke draak is het toch! Het zou me trouwens niets verbazen als zij de jury omkocht.’ Opeens houdt Judith op met ratelen ‘Maar wacht eens…als jij het niet gedaan hebt en ik weet zeker dat ik het niet gedaan heb….wie dan wel?’.

Ping! Een sms bericht ‘Gefeliciteerd met je eerste prijs! Heb je graag geholpen 😉 X Roos’.

Advertenties