Tagarchief: krukje

Appels en peren

Ik weet het…ik moet het niet doen! Ik moet me niet laten verleiden door al die bordjes en stickers. En toch duik ik er in, je weet immers nooit. Ik word er in eerste instantie gretig en hebberig van. Wàt?! Die broek voor dàt geld? Dan neem ik er nog eentje! En dat vest wilde ik al heel lang hebben. Wat een fijne kleur hebben die shirts! Neem ik ook mee.

Het rekje in de paskamer lijkt belachelijk klein. Het bankje lijkt gekrompen. Ik maak spannende stapels die op omvallen staan en wurm me in het een na het ander. Jammer, te klein. Hmmm, te groot. Wàt?! Bedoelde ik die kleur? Hé, twee van de vijf knopen verdwenen. Maar als ik hier mijn buik nou eens inhoud? Pfffff wat is het hier warm! Gloeiende, hele stapel op de grond! Klopt die spiegel wel? O, dit is geen halsopening?! Help!!!

Mijn oproep werd gehoord want ik zag een bordje: “Ontdek jouw shape!”

Tussen de stapels door probeer ik in de spiegel te ontdekken welke shape ik heb. Oké. Test gedaan, ik weet het, en nu? Wat moet ik met die informatie? Nutteloos dus. Het zou pas zinvol zijn als de kleding in de rekken vervolgens niet op maat maar op shape hingen!!! Dan neus je gewoon even bij de H of de V, en dan zal het altijd passen. Ik zeg: een gat in de kledingmarkt…

Of wordt je juist nijdig van deze aanwijzingen omdat je, ik zeg maar wat en noem geen namen, bij geen enkele vorm past…? Dan heb ik daar wel de juiste oplossing voor gevonden. Die ik met tegenzin met jou wil delen. Wat dacht je van deze paskamer:

Toen ik dit zag heb ik het eerst liefdevol omarmd en er daarna een half uur snikkend van blijdschap op gezeten. Het past, van H tot O. Gordijntje dicht en stom glimlachen naar de spiegel. Eindelijk iemand die me begrijpt. Nog nooit zo’n bemoedigend krukje ontmoet. Goedkoper dan elke psycholoog. En nee, ik ga je nìet vertellen welke winkel dit is.

Met je voeten op een krukje

( Dit verhaal heb ik opgestuurd voor een schrijfwedstrijd georganiseerd door uitgeverij  Jaylen-books en het is goed genoeg bevonden om opgenomen te worden in de bundel ‘Zomertijd #7’! Deze bundel staat vol luchtige zomerse verhalen; een lekker vakantieboek.)

Zomertijd #7

De zomer, wat een heerlijke tijd. Zoveel mogelijk buiten zijn en blijven. Ik houd van het geroezemoes in de achtertuinen. Tinkelende glazen. Rinkelend bestek. Spelende kinderen. Onderuit gezakt een boek lezen. Lekkere frisse was aan de lijn. Bij tijd en wijle in de tuin wroeten. De zomervakantie voorbereiden.  Naar het strand.  Tot ’s avonds laat met een wijntje op het terras. Voeten steevast op een krukje.

Was iedereen maar zo betrouwbaar als de zomer; wat er ook gebeurt ze komt altijd. Dat weet je, daar kun je van op aan. Daarom zou het logisch zijn dat je er op voorbereid bent. En toch… Als een lang uit het oog verloren vriendin duikt ze zomaar op. Overvalt ze je toch nog!

Dan loop je de ene dag nog in je verwassen zwarte jeans met daar op je warme inwoontrui. Een rolsjaal om je nek en je lusteloze winterhaar verstopt onder je zelfgebreide muts. Sjokkend op nogal  lompe laarzen. Dan heb je spijt en staat het schaamrood je op de bleke kaken. Spijt van stamppotten met volle melk en nog vollere jus. Spijt van al die keren dat je de sportschool ontweken hebt zodat je wintervoorraad zich steeds duidelijker aftekent rond je middel. Spijt van je laat-maar-waaien kapsel dat je steeds plat en vettig verbergt. Zo kan een simpele Rokjesdag voor een paniekaanval zorgen. Je peeping-toe schoenen tenen gebladderde nagellak op je tenen zien en dan zwijg ik maar over de ontharingsrituelen.

Maar gelukkig hebben we een omhaagde tuin en ben ik zo goed als onzichtbaar. De knoop van mijn korte broek van vorig jaar gaat niet meer dicht en het bijpassende hemdje dat toen zo super leuk stond spant om me heen. Mijn witte benen schitteren in het felle zonlicht. Maar diezelfde heerlijke hartverwarmende humeur opleukende zon geeft me energie. Doet mijn winterdepressie verdwijnen, geeft me lucht, nieuwe ideeën, zin in…van alles! Sla èn sportschool! Ik weet het zeker: ik ga het wel redden. Geef me even de tijd en ik ben helemaal zomerproof. In ieder geval leg ik vast mijn voeten op een krukje.

Na vijf weken van allesoverheersende hitte besluit de buurman toch de lang uitgestelde zaagklus te gaan klaren. Het indringende snerpende geluid doet al het geroezemoes verstommen. De kinderen maken steeds vaker en steeds luidruchtiger ruzie om niks en gillen alsof hen iets vreselijks wordt aangedaan. Het boek heb ik al 26 keer weggelegd. De was hangt net buiten of er vliegt een incontinente vogel langs. In de tuin staat het onkruid alweer kniehoog. Die vakantie uitzoeken geeft alleen maar problemen door de verschillende wensenlijstjes van alle gezinsleden. Bij het buiten eten worden we weggerookt door barbecueënde buren. De filetijd richting strand bedraagt nu al anderhalf uur.  Het wijntje ’s avonds op het terras valt samen met een boeiend telefoongesprek van de buurvrouw en een zeer plaatselijke muggenplaag.

Toch blijf ik zitten. De buren zijn ooit een keer klaar met klussen,  barbecueën, bellen en hun  kinderen.  In de dan ontstane stilte regel ik een vakantie, lees een boek, een citronellakaarsje en geniet van een wijntje op het terras. Ik omarm mijn lang vergeten vriendin; de zomer! Met mijn voeten op een krukje.