Tagarchief: Koning Willem

Kennen

Bijna twee jaar na de verhuizing wordt het wel tijd om het een en ander te kennen over de nieuwe omgeving. Nu fiets ik in één keer goed naar de Jumbo. Weet ik hoe gezellig het is op zondagmiddag in het Oranjepark. Dat het gebak in de Prins Hendrik Garage niet te weerstaan is. Weet ik waar het Koningsteegje is, dat Koning Willem de zoveelste gebuikte om stiekem het café door de achterdeur binnen te komen. Ken ik de marktdagen uit mijn hoofd. Begin ik onderscheid te zien tussen de verschillen wijken. Loop ik graag met of zonder visite de prachtige Jungendstill-route door de stad. Ik leer de weg kennen.

En dan de mensen. Zoveel nieuwe mensen heb ik intussen ontmoet. En ook heel wat leren kennen. Sommigen eerst van naam, anderen eerst van gezicht. Nu naam en gezicht een eenheid vormen komt de rest. Weet ik of iemand getrouwd is, kinderen heeft of zelfs kleinkinderen. Of iemand een geboren Apeldoorner is of niet. Weet ik wat voor werk er gedaan wordt of werd. Weet ik welke talenten iemand bezit. Weet ik of ze echt zo aardig zijn als op het eerste gezicht leek. Weet ik met wie ik onder tafel kan liggen van het lachen. Weet ik wie ik beter links kan laten liggen. Ik leer de mensen kennen.

Heel soms echter kom je iemand tegen die je liever niet had willen kennen. Maar waar je ook weer niet zonder kan: een nieuwe tandarts!!! Door allerlei oorzaken ben ik al zo vaak bij hem geweest dat ik hem veel te goed ben leren kennen… Als ik een afspraak om 11 uur heb rommelen zijn darmen omdat hij net koffie gedronken heeft. Om half 1 heeft hij trek want dan knort zijn maag. Hij heeft waarschijnlijk ‘lastige’ voeten want hij neemt hele kleine stapjes. Hij is ook import want ik hoor een zachte g bij ‘gebroken’ en ‘gescheurd’.  Slik! Hij eet zelf geen suiker want ik nog nooit zo’n dunne tandarts gezien. Hij heeft onwaarschijnlijk kleine handjes want zelfs bij de kleinste maat handschoen klappen de blauwe plastic vingertopjes dubbel en kietelen tegen mijn neus. Hij is dol op al zijn 18 verschillende boren want hij gebruikt ze allemaal.  Hij is verrukt van mijn extra diepe kanalen en zat tot zijn middeltje in mijn mond. Een zak cement op zijn ruggetje gebonden. Hij heeft geen last hoogtevrees. Stoer tandartsje. Op een gegeven moment zat hij zo diep dat ik hem nog een extra tangetje wilde aanreiken om tegelijkertijd iets  aan mijn eksterogen  te doen! Hij begreep mijn ‘awahoewah’ niet… Wat ik dan weer niet begrijp dat zo’n klein ventje zo’n grote rekening kan maken. Voor het komende half jaar is hij gelukkig (en hopelijk) een verre kennis.