Tagarchief: koffer

Gezelschapspel

(Dit is de zesde bijdrage aan Verhaal achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mee kan doen. Wat zie je op de foto, waar denk je aan, wat is er gebeurd  en gebruik niet meer dan 200 woorden)

verhaal-achter-foto-blauwe-koffer

‘Nog tien minuten voor aanvang!

Het schalt in mijn kleedkamer. Het zweet loopt in een dun straaltje over mijn rug. Mijn hart bonst. Mijn adem stokt. Wat nu! Hoe los ik dit op? Adem in, adem uit…

Toen de regisseur mij drie maanden geleden de rol gaf die ik zo graag wilde spelen was ik behoorlijk opgetogen. Eindelijk zou ik erkenning krijgen en met deze rol kon ik het juk van mijn eveneens acterende ouders van me afschudden. De première verliep uitstekend. Men vond mijn spel als treurende bruid die weduwe werd op haar trouwdag ‘invoelend en levensecht’. Mijn medespeler, de in mijn dromen achtervolgende dode bruidegom, kwam er minder genadig van af.  Hij wuifde de forse kritieken achteloos weg maar ik wist dat het hem wel degelijk raakte. Ook na volgende optredens kwamen de complimenten meer mijn kant uit dan de zijne. De grimeur had duidelijk een oogje op hem en verdedigde hem waar hij kon. Ik hield me afzijdig maar de spanning was voelbaar in het hele theatergezelschap.

Wat nu?! In mijn koffer ligt mijn jurk, helemaal besmeurd, de linkerschoen mist een hak, mijn parelketting is verdwenen en de luchtbrieven verscheurd.

‘Nog vijf minuten!’

Advertenties

Kinderwijsheid

kinderkoffer

Kijk, dit is een koffer.

Maar niet zomaar een koffer.

Ten eerste is het een kofferTJE

en ten tweede is het een KINDERkoffertje

en ten derde is het een MEENEEMkinderkoffertje!

Het koffertje staat de hele week in de klas

en vrijdag mag het met iemand mee naar huis.

De kofferdrager is het hele weekend verantwoordelijk voor het kleinood

en is verplicht het maandag weer mee te nemen

gevuld met iets van thuis.

Wat een lief idee…

Ik denk dan aan roze lievelingspoppen, afgekloven bruine beren,

prachtige prentenboeken met ezelsoren, een glimmende medaille,

een foto van de hond, enz., enz.

Twee zesjarige meneertjes legden mij vanmorgen dit principe uit.

Een van hen had afgelopen weekend de koffer.

Op mijn vraag ‘wat heb jij meegenomen?’

antwoordde hij pruilend:

‘Ik moest van mijn moeder mijn nieuwe sokken er in doen

maar ik wilde er een usb stick in doen waar alles van mijn kamer op staat!

Veel makkelijk dan die stomme sokken….’