Tagarchief: koe

Gelderse streek

 

Ik fiets op mijn dooie akkertje langs een Gelders akkertje. Gewoon een beetje fietsen, beetje rond kijken, beetje genieten. Dan hoor ik opeens een stem!

“Mevrouw mag ik u iets vragen?”

Ik spring van mijn vehikel en kijk achter me wie daar zo dringend hulp nodig heeft. Ik staar recht in de neusgaten van een voorloopster van de Gelderse worst.

“Eh…oké vraag maar…”

Zeg ik moedig, want van dichtbij zijn koeien veel groter dan je denkt. Daarbij nog het feit dat deze koe gewoon in haar blootje liep. Ja, het is haar akkertje, haar weilandje, dan heb je aan de andere kant van het prikkeldraad niet veel in te brengen. Maar intimiderend was het wel.

“Heeft u misschien het busje van de stomerij langs zien rijden? Ik wacht al de hele dag op het terugbrengen van mijn zwart/wit-outfit! Ja ziet u, we hebben met de paas gezellig gekoermet met z’n allen maar daar gaat je kleding toch een partij van stinken! Dus mijn ensemble moest wel naar de stomerij.”

“Eh…nee…sorry…niet gezien…”

“Nou ja, dan wacht ik nog maar even. Zeg nou zelf, zo kan ik toch niet ter kerke morgen!”

Ze loopt hoofdschuddend bij me vandaan om haar vriendinnen zachtjes voor te bereiden op dit droeve nieuws. Gezamenlijk loeien ze lelijke woorden over de streek die de stomerij hen geleverd heeft.

De koe die iets anders wilde

(Schrijvenonline organiseert een schrijfwedstrijd met als opdracht een ‘nieuwswaardig sprookje’ te schrijven. Een sprookje naar aanleiding van een nieuwsitem, in dit geval: “Politie in Overijssel pakt chocoladedief na maanden op”. Het mag niet meer dan 500 woorden bevatten. Leuke opdracht!)

 

De koe die iets anders wilde

grazende-koe

Er was eens in een weiland hier niet zo ver vandaan een koe. Een gewone koe die gewoon Clara heette. Zij en haar zusjes deden niets anders dan grazen, melk geven en ‘Boe’ roepen. Elke dag,  jaren achter elkaar. De boer, die er stoer uitzag en daarom Boer Stoer heette, was dik tevreden met zijn koeien. Het enige wat hem ontbrak was een boerin. Maar Clara was minder tevreden. Ze vond het leven saai. Als zij stond te grazen droomde ze alsmaar van een eigen zaak.

Op een dag verliet ze zomaar de kudde. Ze riep ‘Boe!’, ze ging het doen. Haar eigen melk verkopen. Ze vond een alleraardigst huisje, compleet ingericht, tegen een lage huur. Van steigerhout timmerde ze een kraam waar ze met haar staart op schilderde ‘Verse melk van Clara’. Twee weken later had ze echter nog niets verkocht. Ze ontdekte dat zij precies hetzelfde deed als Boer Stoer.

Ze moest het anders aanpakken. Opvallen! Allereerst veranderde zij haar naam in Kuya en at daarna  zes koetjesrepen. Op het bord schreef ze ‘Eerlijke Sjokoelademelk van Kuya’. Het werkte en de eerste dag was Kuya helemaal uitverkocht. Zie je wel, het ging haar lukken. ’s Avonds zat zij tevreden met haar hoefjes op poefjes, keek tv waar ze Boer Stoer een vrouw zag uitzoeken, en zuchtte ‘Boeboe!’.

De zaken gingen goed totdat alle repen op waren. En zonder chocola kon Kuya echt geen sjokoelademelk maken. Maar chocola was duur. Toen deed Kuya iets wat ze nog nooit gedaan had. Op maandag ging ze naar de winkel en toen de winkelbaas even de andere kant opkeek stopte zij snel twee dikke repen in haar zak. De dinsdag nam Kuya stiekem vier repen. Op woensdag een hele doos en op donderdag een winkelwagen vol.

Op vrijdag  was het wagentje zo vol geladen dat er een wiel afbrak. Alle chocola rolde door de winkel. De winkelbaas kwam aanrennen en riep boos: ‘Aha, daar blijft mijn chocola dus! Jij bent de dief!’. Kuya wilde snel weglopen maar het was te laat. ‘Boehoehoe’ huilde zij nog. Tevergeefs. Voor straf moest Kuya zeven weken lang, dag en nacht, in de winkel helpen. Schoonmaken en alle chocoladevakken bijvullen.

Toen ze bij haar huisje terug kwam zat het vol krakelende krakers en haar winkeltje was intussen een pop-up boter-kaas-en-eierenwinkeltje geworden. Ze was alles kwijt. Wat nu?

Er zat niets anders op dan teruggaan. Met hangende hoefjes klopte ze aan bij Boer Stoer. ‘Zo Clara, ben je daar weer,’ zei hij streng, ‘Ik houd niet zo van koeien die weglopen!’. ‘ Bbbboehoehoe, ik zal het nooit meer doen.’ snotterde Clara. ‘Nou vooruit, ga dan maar weer de wei in!’. Dat liet Clara zich geen twee keer zeggen. De boer sloeg een arm om zijn kersverse boerin en was meer dan tevreden. En Clara? Soms droomde zij nog wel eens van hoe het had kunnen zijn. Maar het bleef bij dromen. Mooie dromen. Clara riep ‘Boe’ en graasde nog lang en gelukkig.