Tagarchief: kleindochter

Oppasdagfragment

Ik lig op mijn rug. In een knalgeel kinderbadje. Zonder water. Niet erg comfortabel. Maar de kleine dame naast me heeft me zover gekregen.

‘Oma, kom je met me spelen?’ ‘Tuurlijk, wat gaan we doen?’

Ze sjouwt kussentjes van de tuinbank en dekentjes uit de poppenwagen in het gele badje. ‘Kom Oma, we gaan slapen!’ Een van mijn lievelingsspelletjes. Dus ik vlei mij gracieus in het bedachte bed. Nou dat vleien moet je ook maar bedenken… Na veel gekreun en gesteun lig ik met mijn hoofd op een kussentje. Mijn voeten steken ver buiten het badbed. Ik wil een dutje doen. Maar dat gaat zomaar niet!

‘Oma, je moet wel onder de deken!’ ‘O ja, natuurlijk!’

Ik trek het kleinood naar me toe en weet ternauwernood mijn schouders te bedekken. Naast mij hoor ik tevreden snurkgeluidjes. Dit hou ik wel een poosje vol.

‘Oma, je moet wel je lampje uit doen!’ ‘O ja natuurlijk!’

En ik druk met een vinger op de rand van het badbed. We snurken samen om het hardst tot we de slappe lach krijgen.

‘Oma, kijk jij eens buiten of het nog onweer is!’ ‘Tuurlijk, doe ik, nee het onweer is afgelopen.’

Ik denk rustig door te kunnen tukken maar kennelijk is het weer dusdanig goedgekeurd, dat andere activiteiten gedaan kunnen worden. Zo zit ik even later op de rand van het gras met een stokpaardje tussen de benen. Let wel: met de kop van het paard tussen de benen en de stok vooruit. We zijn aan het vissen! Ze bijten niet erg vandaag dus het spel is snel afgelopen. Mijn speelmaatje loopt wat heen en weer en slaakt opeens een afgrijselijke gil!

‘Oma!!! Help!!!’

Ik smijt de hengel aan de kant en snel naar haar toe. Met één handje voor de mond wijst ze met haar andere handje naar een pop die op de tuintegels ligt.

‘Poppie ligt in de modder! Jij moet helpen. Poppie wil eruit!’ ‘Tuurlijk! Snel!’

We pakken allebei een arm van Poppie en trekken haar langzaam los uit de diepe modderlaag. Het valt nog niet mee maar gelukkig, het lukt ons. Om het te vieren gaan we op zoek naar wat lekkers. We eindigen met een beker vol pepsils. Ze deelt makkelijk, samen knabbelen we vergenoegd. Opeens krijgt ze weer een nieuw idee. Ze pakt drie pepsils waarvan ze er eentje tot de helft opeet.

‘Kijk Oma, dit is Papa, dit is Mama en dit is Emma.’ ‘Goed van jou zeg! En waar is Oma?’

Toch wat beducht dat ze mij al opgegeten heeft, of dat ik geen slanke pepsil ben maar een stuk worst, of dat ze me niet lust, pakt ze een nieuwe uit haar beker.

‘Hier ben je, Oma!’ ‘Ja, Oma is hier!’

Wat een heerlijke, oneindige, ik-hou-d’r-zo-van, fantasie…

 

 

Ode aan Emma (2)

Hieperdepiep, je bent alweer een heel jaar ouder geworden!!! Je wordt maar één keer 2 jaar dus  hebben we dat gisteren uitbundig gevierd. Omdat ‘de boedejij’ je favoriete onderwerp is (tegenwoordig) was dat ook het feestthema. De aankleding, het eten en de spelletjes, alles paste bij elkaar. Je kunt nu alle dieren benoemen en de daarbij behorende geluiden maken. Mijn voorkeur gaat uit naar het konijn omdat je dan je neusje zo parmantig optrekt, zelf hou je meer van de pauw (lekker schreeuwen) en de papahaai (welke boerderij heeft die niet…).

Je zit nu in je verkleinperiode. Emma kaasie? Oma  koekie? Poppie lapen! Poepie bah! Oma boekie wezen? Zo gezellig dat geklets. Soms wat vermoeiend want herhalen hoort er ook bij. Als je één keer je teen zachtjes stoot hoor ik wel acht keer: ‘Au, Emma pijn!’. Een dramaqueen ben je af en toe hoor. En eigenwijs… ‘Kom we gaan hierheen’ en jij gaat steevast daarheen. ‘Beker met twee handen vasthouden als je drinkt!’ en jij houdt hem met één hand vast en kijkt dan uitdagend over de rand. Wat denk je dan: ‘Ik ben twee en zeg graag nee!’??? Nee, oma lacht niet…(hahahahaha)

Maar sociaal ben je ook. Je gaat regelmatig op de bank zitten, klopt dan met je kleine handje naast je  en zegt : ‘Oma bij?’, waarna Oma verguld plaats neemt. Iets anders wordt het als je vanuit je eigen tuinhuisje roept: ‘Oma bij?’. Nee, Oma past nèt niet door het deurtje… Je deelt graag, ook de hagelslag. ‘Oma, toekola?’ Het ene hagelslagje geklemd tussen warm duimpje en wijsvingertje, is meestal chocopasta eer het mijn mond bereikt heeft.

Het enige echt vreemde aan je is je blijvende tenenfetisj, je kunt er niet van afblijven. Zodra je tenen ziet ga je ze aaien, kietelen, geeft er kusjes op en neemt er hapjes van. En je voorkeur voor K3, die begrijp ik niet echt. (ik ben geen doelgroep?) Wel prachtig is zoals jij uit de maat kunt bewegen op die kleuterpop! (dat uit de maat heb je duidelijk van Oma…)

En dan je taalontwikkeling, wat geniet ik daarvan! Kiete (kietelen), mingen (springen) , remmen (rennen), appesappesap (appelsap), toekela (chocolade), stappestap (stampen), wiegen (vliegen). Maar het meest houd ik van je frisse kijk op het leven. Uitdagingen schuw je niet.  Iets nieuws? Hoe moet dat dan? Leer het me dan! Oh, zo maak je slangen van klei! Aha, zo plak je stickers! Als je roept: ’Oma Emma duwe!’ dan ga je hoger met de schommel. En dat je dat dan ook onthoudt na 1 x voordoen. Als ik, meer in mezelf, een keer zeg: ‘Ik moet even naar het toilet’ schal je de kamer door: ‘Oma poepen?’ Maar ook : ‘Oma gaat naar huis.’ ‘Neeee, Oma hier!’ (smelt…)

(eigen creatie 4 oktober 2018)

Vorige week nog hadden we een echt goed gesprek. Ik bracht je naar bed voor het broodnodige middagdutje.

  • Nu gaat Emma lekker slapen hoor.
  • Oma?
  • Ja?
  • Emma wakker Oma bij?
  • Ja hoor, als jij wakker wordt is Oma er nog. Goed?
  • Ja, doei Oma.

Ik weet het, ik klink verliefd en dat ben ik ook maar denk niet dat ik alles pik hoor! ‘Oma nekkie???’ ‘Nee, ga maar bij je vader op zijn nek of zelf lopen… pfff, Oma nekkie!’

 

 

Trage pakkerd

Heb ik weer! Een trage pakkerd voor me in de rij bij de supermarkt. Ik kwam haar al in bijna alle gangen tegen en zag de inhoud van de wagen groeien. Ik ga dan toch direct denken: ‘Heb je dat allemaal nodig?’ Om vervolgens te schrikken van mijn snelle oordeel. Misschien heeft ze gewoon een groot gezin. Wellicht een samengesteld gezin. Drie kinderen van hem, twee van haar en eentje van hen samen. Dan loopt het op. En misschien zijn ze dit weekend allemaal tegelijk bij elkaar. Gezellig. Of niet natuurlijk, dat weet je nooit. Maar eten zullen ze. Dus volladen die kar.

Staat ze ook nog voor me in de rij. Eén voor één legt ze de vele artikelen op de lopende band. Tot het een grote berg is waar die zakken chips echt niet bovenop blijven liggen. Giechelend raapt zij ze tot zes keer(!) toe op van de grond. Na het scannen doet ze alles één voor één terug in de inmiddels lege kar. Ze probeert nog iets in een tas te proppen; eerst de eieren, dan de blikken soep… Dit allemaal in een tempo waar een schildpad een hartverzakking van zou krijgen. De band na de kassa is nog steeds vol als ik aan de beurt ben. Dus stop ik alles direct in mijn tas. Eerst de soep en dan de eieren want  in die volgorde heb ik het op de band gezet.

Ik doe nog een paar andere winkels aan en zie haar even later weer op het parkeerterrein. Eén voor één legt ze de boodschappen in de achterbak van haar auto! Ik zie al voor me hoe ze de boodschappen straks weer één voor één uit de auto haalt en dan één voor één naar binnen draagt. Waarschijnlijk hebben de  thuisblijvers intussen zo’n honger dat de meeste boodschappen de kastjes niet eens halen. Wat een gebrek aan efficiëntie van die trage pakkerd.

Gruwel ik van alle trage pakkerds? Ja, behalve van een trage, kwijlerige, warme, schattige, onweerstaanbare, pakkerd van mijn kleindochter…

Ode aan Emma (1)

Hieperdepiep nog an toe! Een heel jaar alweer, zolang ben je nu in mijn leven en ik kan me niet eens meer herinneren hoe het daarvoor was. Hoteldebotel verliefdheid en onvoorwaardelijke trouw voelde ik direct op het moment dat je geboren werd maar je echt kennen…dat moest ik leren. Ik groeide met je mee. En dat was een aaneenschakeling van feestjes. Van mijlpaal tot mijlpaal. Groot applaus voor je eerste lachje. De vlag ging uit toen je voor het eerst omrolde. Mijn hart sloeg steeds een tel over als ik je mollige armpjes weer zag,  het leek alsof er nog een elastiekje om je pols zat. Je vond de box al snel te klein. Er op uit! De wijde wereld ingaan, ontdekkingstochten maken, doe je nog steeds het liefst. Wat nou liggen? Omrollen, buikschuiven, steunen en kreunen, rekken en strekken, net zo lang tot je kunt kruipen. En dan het liefst ergens onder…

Je ontwikkelt je prima. Je taalt niet naar knuffels maar wel naar dingen die geluid maken. En naar boekjes, waarschijnlijk een gevalletje  erfelijke belasting.  En naar oorbellen, vooral als die nog in een oor zitten. En naar shoppen, alles en iedereen bekijken. En naar cadeautjes, hoewel het ritselende inpakpapier de voorkeur heeft. En naar paardje rijden op je vaders rug, het liefst in galop…

En nu ben je jarig, je eerste echte verjaardag. Dacht ik dat ik vorig jaar overliep van liefde…het heeft zich verdubbeld! Ik ben zelfs zo’n cliché-oma geworden die iedereen in haar omgeving eindeloos en tot vervelends toe trakteert op kleinkindfoto’s en verhalen.

Ik houd van jouw schoenen in de gang. Van jouw plakvingertjes op het raam, dit laat ik soms dagen zitten. Van jouw afwas op het aanrecht, lang gelden dat we schattig lieveheersbeestjesservies hadden. Van de vlek op mijn goeie broek, zul je net zien. Van je schaterlach, zo aanstekelijk. Van je uitgestrekte armpjes als verzoek tot optillen. Zelfs van de spinazie in je haar.

En ik houd van jouw kijk op het leven: overal ga je vol enthousiasme en zonder angst of achterdocht op af, je schuwt het onbekende niet, je omarmt het, je boosheid duurt nooit langer dan 3 tellen en je bent dol op knuffelen en kletsnatte kusjes. Je bent een hele dikke felicitatie waard!