Tagarchief: kinds

Kind, kinderlijk, kinds

Als een kind zo blij ben ik! Ik hou nu eenmaal van Sinterklaas. En van alles wat er bij komt kijken. Dit begon zaterdag al toen hij ’s morgens Apeldoorn kwam binnengevaren. Alle soorten en maten kinderen langs de kant, wel of niet verkleed, wel of niet vrijwillig meegetroond. Sommigen tegen hysterie aan van de zenuwen, sommigen zich afvragend waarom pa en moe zo druk deden. De in het water drijvende pakjes trokken meer aandacht dan de presentator, die iedereen maar bleef opzwepen tot zingen, waar veelal alleen de ouders gehoor aan gaven. Na aankomst verdween de oude baas schielijk en verstandig het overdekte winkelcentrum in. De kleine gelegenheidspietjes werden door de regen veranderd in zebrapietjes…

Kinderlijk gedrag vertoon ik zeker deze weken! Ik versier mijn huis met Pietjes en Sintjes. Verpak de lege hagelslagdoos met grappig sinterklaasinpakpapier. De schoendoos ook. In een ander sintpapiertje. En het kleine boekenkastje. En alle binnendeuren. Ik waan mij voortdurend in de Schatkamer van Sint Nicolaas. Ondertussen neurie ik alle sinterklaasliedjes en strooi ik zelf wat in een of andere hoek…

Nee, echt kinds ben ik nog niet. Dat ben je als je deze cadeau-ideeën serieus neemt:

Die kleurboeken voor volwassenen kan ik, als ik graag wil, nog begrijpen. Het inkleuren geeft ontspanning, er wordt niet veel van je verwacht behalve dat je binnen de lijntjes blijft. En als je toch eens gewaagd buiten de hokjes kleurt is er geen boze baas die je op de vingers tikt. Je trekt je eigen plan, in je eigen tijd, op je eigen tempo. Maar om als volwassene nu lijntjes te gaan trekken van 1 naar 2 en van 2 naar 3….dit ontgaat me. Maar dat gebeurt me vaker; wat dacht je van deze cadeau-aanbieding:

Een weekplanner snap ik; al je activiteiten per week gepland. Maar een hangplanner? Je kunt plannen wanneer je gaat hangen? Iets voor hangjongeren of hangouderen?

Ja, het is een olijke tijd, die Sinterklaastijd!  🙂

 

Kind(s)

kinds 1

Heb je het laatst gelezen of gezien: er is nu ook een ballenbad voor volwassenen! Vier keer zo groot als die van Ikea en met uitsluitend witte zachte ballen. Het moet ontspanning opleveren. Ik kan me er iets bij voorstellen. Je neemt een aanloop, slaakt een verrukt gilletje terwijl je duikt en je belandt in heerlijk zachte bubbels. Wat mij minder lijkt is als zo’n bad bij je op kantoor staat. Dat je dan met je secretaressekokerrokje netjes uit dat bad probeert te kruipen en vervolgens je stiletto’s terugvindt naast het onwelriekende schoeisel van de directeur. Enfin, het schijnt allemaal goed te zijn voor ‘het kind in je’ dat veel mensen kwijt zijn.

Maar dat is niets nieuws, er wordt al jaren naar ‘het kind in ons’ gezocht. Is het nou zo moeilijk te vinden? Is het zo ver weg? Of stelt de volwassen wereld ons steeds meer volwassen vragen en willen we daar steeds vaker afstand van nemen.  Gaan we daarom graag karten, zandkastelen bouwen, scrapbooken, steppen, elkaar beschieten met verfbommetjes, zeepkistenraces houden. Ik ken een volwassen vrouw die voor zichzelf een schommel in haar huis heeft. Worden we infantieler? Kinderachtiger? Kinds?

De commercie speelt hier natuurlijk weer handig op in. De kleurboeken voor volwassenen vliegen de winkels uit en menig 40plusser krijgt een kleurdoos voor zijn verjaardag. Ik stel mij zo voor dat de jarige twee dagen later aan de eettafel zit. Met het puntje van de tong net uit de mond kleurt hij in opperste concentratie keurig binnen de lijntjes. Hoewel ik nog nooit een volwassene ben tegengekomen die mij trots zijn kleurplaat heeft laten zien ben ik wel bereid te geloven dat er een zekere voldoening van uit gaat. Geen overleg met collega’s, geen deadline, geen plan van aanpak, geen terugkoppeling, geen competitie, alleen maar lekker zorgeloos kleuren.

Gewoon weer even zorgeloos kind zijn. Er is niets mis mee. Het wordt pas prangend als het andersom is…