Tagarchief: kinderen

Vakantie – kinderles

In de vakantie hoeven kinderen lekker niets te leren. Zou je zeggen. Volwassenen ook niet. Zou je zeggen. Wat ik vanaf mijn Franse balkon zag…

Op een bosachtig stukje grond, met drie reuze dennenbomen, komen de vakantiekinderen aan het eind van de dag samen. Toevallig allemaal Franse kinderen, dus geen taalbarrière. Behalve voor mij: ik versta er niets van. En toch begrijp ik veel. Er is een jongetje van ongeveer 9 jaar en een meisje van ongeveer 10 jaar, duidelijk broer en zus. Er is nog een jongetje, van ik schat 8 jaar en een kleine dreumes van 2 jaar, luisterend naar de naam Elodie.

Net als in de grote-mensen-maatschappij werpt/dringt één persoon zich vrijwillig/nadrukkelijk op als aanvoerder. Het jongetje van 8 schreeuwt het hardst dus is hij de leider. Als broer en zus iets voorstellen om te gaan spelen houdt hij één hand afwerend op en met zijn andere een stuk hout tegen zijn oor. Ik versta iets van ‘telephoné’. Hij trekt een ernstig snuit en roept te pas en te onpas ‘oui’ en ‘bien sur’ alsof hij aandachtig aan het luisteren is. Dan zegt hij resoluut: ‘Mais non!!!’ en volgt er een Franstalige waterval die duidelijk intimiderend bedoeld is.  Met een ferme ‘Bonjour!’ drukt hij zijn gesprekspartner weg. Broer en zus lijken onder de indruk van zoveel overwicht. Maar als ik ze stiekem naar elkaar zie lachen merk ik dat zij de act ook nogal overtrokken vinden. Le Patron heeft intussen een plan bedacht: ze gaan een pad aanleggen. Een pad van zand, bedekt met dennennaalden en de kanten worden afgezet met een sierlijke rij dennenappels. Broer en zus zijn blij eindelijk iets om handen te hebben en verzamelen naarstig de benodigde materialen. Ze werken langs de door de baas uitgezette lijnen. Het wordt wel wat!

Maar dan komt Elodie in beeld. Het is een schatje met prachtige blonde krullen, haar kromme beentjes in een parmantige legging gestoken en een shirt dat vast bij een andere combi hoort, maar in de vakantie letten zelfs de Fransen niet op stijl. Ze heeft altijd een  lach op haar gezicht, die alle omstanders ook doet lachen. Maar niet monsieur le Patron! La petite Princesse vindt de dennenappels zo aantrekkelijk dat ze er af en toe eentje uit de keurige rij vist. De baas gebruikt al zijn tact en neemt haar lief bij het plakkerige handje en leidt haar zeven meter verderop. Hij biedt haar ook nog een mooie stok aan ter compensatie. Ze neemt het dankbaar aan en schenkt hem haar liefste lach. Tevreden draait hij zich om en stuurt zijn personeel verder aan. Wat hij even niet ziet is dat de kleine dame zich ook omdraait en achter hem aan drentelt. Zodra hij het wel in de gaten heeft brengt hij haar gedecideerd terug.

Tot vijf x toe herhaalt Elodie deze actie en de manager wordt steeds ongeduldiger. Hij voelt zijn gezag ondermijnd worden. Uiteindelijk smijt hij haar zijn ‘telefoon’ toe en verdwijnt mokkend naar huis. Broer en zus halen de kleine dreumes erbij en gedrieën spelen ze nog uren lief met elkaar.

Welk een levensles zie ik hier onder mijn ogen uitgespeeld worden: de grootste schreeuwlelijk wordt de baas maar dat wil niet zeggen dat de kleinste partij geen stem heeft…

Waar lijkt dit toch op?

Advertenties

Specsavers, speelgoedbank en stemmen

‘Wat hebben deze drie met elkaar te maken?’ hoor ik je denken. Ik leg het uit.

 

Specsavers, je weet wel die brillenwinkel, vindt het belangrijk om betrokken te zijn bij de lokale gemeenschap. En die betrokkenheid zetten ze graag om in actie. Daarom is in 2010 Stichting Specsavers Steunt in het leven geroepen. Hiermee worden per jaar ruim 100 goede doelen gesteund. Denk aan kinderboerderij, jeugdvereniging of dierenambulance. Als u een bril of hoortoestel bij Specsavers koopt steunt u direct het lokale doel bij u in de buurt. Alle winkels geven namelijk per verkocht item een vast bedrag aan de Stichting. Mooi hè!

Speelgoedbank ‘de Schatkist’ in Apeldoorn is zo’n goed doel. Steeds meer mensen moeten rondkomen van een klein budget en veel gezinnen leven onder de armoedegrens. Ook in Apeldoorn. Voor kinderen van deze gezinnen is een verjaardag- of sinterklaascadeautje niet vanzelfsprekend. Terwijl kinderen juist door te spelen zich beter kunnen ontwikkelen. En zij zijn onze toekomst. Daarom staat er een team van enthousiaste vrijwilligers (waarvan ik sinds kort ook deel uit maak) klaar om deze kinderen toch van speelgoed te voorzien. Er wordt goed en herbruikbaar speelgoed ingezameld en doorgegeven aan gezinnen die van weinig geld moeten rondkomen. De speelgoedbank is volledig ingericht als een winkel hetgeen kinderen ervaren als een schatkist, vandaar de naam. Het is voor de kinderen een feestje maar ook voor de vrijwilliger. Zo mooi om te zien hoe dolblij een kind de deur uitgaat met een voetbal of een pop. Op 13 en 14 november zijn de ouders in de gelegenheid gesteld sinterklaascadeautjes te komen ophalen bij de speelgoedbank. Voor ieder kind was er 1 knuffel, 1 spel, 1 schoencadeautje, 1 puzzel, 1 knutselpakket en 2 boeken, allemaal uit onze voorraad. Ze kregen er ook een chocoladeletter, een chocolade sinterklaasje en een rolletje inpakpapier bij. Dit laatste kan natuurlijk niet tweedehands….die werden gesponsord 😉 Op die twee avonden hebben we voor zo’n 250 kinderen uitgedeeld! Schrijnend dat het nodig is maar fijn dat er iets aan gedaan wordt.

Stemmen. De Schatkist heeft zich aangemeld als goed doel voor de Stichting Specsavers Steunt, maar is natuurlijk niet de enige. Degene met de meeste stemmen komt in aanmerking voor een jaar lang zeer welkome financiële ondersteuning. Wat de speelgoedbank met geld moet? Wat denk je van huur en verzekeringen. We hebben schoonmaakmiddelen nodig want al het aangeleverde speelgoed wordt eerst goed schoongemaakt. Batterijen, want wat heb je aan speelgoed als het niet werkt? Koffie en ranja voor de wachtende ouders, ze kunnen niet allemaal tegelijk in de winkel. Je ziet er is nogal wat nodig. Daarom mijn vraag: wil je alsjeblieft ook je stem uitbrengen? Stemmen kan nog tot en met 30 november 10.00 uur. Dit is al bijna… momenteel staan we bovenaan maar willen dit graag zo houden 😉  Stemmen kan op https://m.stichtingspecsaverssteunt.specsavers.nl/apeldoorn/speelgoedbank-apeldoorn-de-schatkist_46432/#  Wil je ons en vooral de kinderen helpen? Bij voorbaat dank!

 

Kind, kinderlijk, kinds

Als een kind zo blij ben ik! Ik hou nu eenmaal van Sinterklaas. En van alles wat er bij komt kijken. Dit begon zaterdag al toen hij ’s morgens Apeldoorn kwam binnengevaren. Alle soorten en maten kinderen langs de kant, wel of niet verkleed, wel of niet vrijwillig meegetroond. Sommigen tegen hysterie aan van de zenuwen, sommigen zich afvragend waarom pa en moe zo druk deden. De in het water drijvende pakjes trokken meer aandacht dan de presentator, die iedereen maar bleef opzwepen tot zingen, waar veelal alleen de ouders gehoor aan gaven. Na aankomst verdween de oude baas schielijk en verstandig het overdekte winkelcentrum in. De kleine gelegenheidspietjes werden door de regen veranderd in zebrapietjes…

Kinderlijk gedrag vertoon ik zeker deze weken! Ik versier mijn huis met Pietjes en Sintjes. Verpak de lege hagelslagdoos met grappig sinterklaasinpakpapier. De schoendoos ook. In een ander sintpapiertje. En het kleine boekenkastje. En alle binnendeuren. Ik waan mij voortdurend in de Schatkamer van Sint Nicolaas. Ondertussen neurie ik alle sinterklaasliedjes en strooi ik zelf wat in een of andere hoek…

Nee, echt kinds ben ik nog niet. Dat ben je als je deze cadeau-ideeën serieus neemt:

Die kleurboeken voor volwassenen kan ik, als ik graag wil, nog begrijpen. Het inkleuren geeft ontspanning, er wordt niet veel van je verwacht behalve dat je binnen de lijntjes blijft. En als je toch eens gewaagd buiten de hokjes kleurt is er geen boze baas die je op de vingers tikt. Je trekt je eigen plan, in je eigen tijd, op je eigen tempo. Maar om als volwassene nu lijntjes te gaan trekken van 1 naar 2 en van 2 naar 3….dit ontgaat me. Maar dat gebeurt me vaker; wat dacht je van deze cadeau-aanbieding:

Een weekplanner snap ik; al je activiteiten per week gepland. Maar een hangplanner? Je kunt plannen wanneer je gaat hangen? Iets voor hangjongeren of hangouderen?

Ja, het is een olijke tijd, die Sinterklaastijd!  🙂

 

Schoolse luchtjes

De school, in de zin van het gebouw, is altijd wel voor iemand een punt van discussie. Te ver weg, te lastige openingstijden, te groot, te klein, te gekleurd, te weinig gekleurd, te oud of juist veel te modern. De mensen die kinderen van anderen met liefde vijf uur per dag onder hun hoede nemen zijn vaak tegen wil en dank middelpunt. Te vlot, te sloom, te aardig, te streng, te jong, te oud. Dit zijn de meest vriendelijke beledigingen. Natuurlijk mag je er iets van vinden. Het gaat om de manier waarop je je mening ventileert. Wist je dat sommige scholen tegenwoordig een ouderprotocol hebben?! Wat te doen bij lastige, opdringerige, betweterige, onredelijk schreeuwende, handtastelijke ouder/opvoeders/verzorgers. Bizar toch? Dit leren de juffen en meesters niet op de PABO. Daar leren ze hoe ze KINDEREN iets moeten leren. Zodat die kleintjes kunnen lezen, rekenen, schrijven en sociaal vaardig zijn, als ze groot zijn. Zich kunnen redden in de wereld. Het onderwijs is immers een verlengstuk van de opvoeding die ze thuis mee krijgen…? Natuurlijk verandert het onderwijs. Zoals alles verandert. Gelukkig maar.

Daarom had mijn Oma het waarschijnlijk veel eenvoudiger. Zij zat in 1912 op de Kweekschool en had daar 1 boek voor pedagogiek voor de gigantische prijs van f 2,25. Zij kon daar voor 30 cent een rekenbijlage bijkopen en een schrijfcursus voor 8 cent per nummer (5 per jaar). Het Hoogeveens leesplankje kostte 75 cent per kind. In dat ene pedagogieboek, dat nu in mijn bezit is, wordt niet alleen de opvoedkunde (zielkunde) behandeld maar meteen ook maar de aardrijkskunde, natuurkennis en teekenen. Tevens moest mijn oma ook leren hoe een schoolgebouw het beste gebouwd kon worden. Hoe hoog de ramen, hoe laag de bankjes en de beste plek voor het privaat (toilet) in verband met de wind…

En denk je dat zich ooit maar 1 ouder met deze buitenschoolse opvang bemoeide…?

Schouwtoneel

In de tijd dat de zonnebrandcrème in de aanbieding is en de kruidnoten al liggen te lonken houdt Apeldoorn haar  Kanaalconcerten. Het is precies wat het woord aangeeft: een jaarlijks terugkerend feestje met concerten op het Apeldoorns kanaal. Er wordt dagen tevoren een flinke ponton in het water gelegd. Daarop wordt een heuse festivaltent geplaatst. Bloemstukje links en rechts. Een gezellige slogan van de hoofdsponsor er onder ‘Monuta wenst u een fijne tijd’. Vraag me altijd af wat ze daar precies mee bedoelen… Onder het tentzeil vandaan verschijnen dikke strengen kabels voor licht en geluid die als spataderen over de oever woekeren. Tussendoor wordt er door menig technicus serieus een of andere weergod aangeroepen.

De ster van deze aflevering is Trijntje Oosterhuis! Niet de minste toch? Maar er gaat nog wel wat gebakken lucht aan vooraf… allereerst de bisnisborrel. Waar het vooral gaat om netwerken, zien en gezien worden. Ik zag een jonge moeder aankomen op haar fiets met twee kinderzitjes en twee fietstassen. De ene fietstas werd geopend en de beige regenjas werd verwisseld voor een glitterjasje, de platte schoenen voor hakjes. Uit de andere fietstas haalde zij eerst een zwarte schoudertas tevoorschijn maar daarin bleek weer een glitter clutch te zitten. De haarwokkel werd verwijderd en ze schudde haar blonde krullen los. Een designer zonnebril in de lokken en klaar was ze. Anderen kwamen, opgetut en wel, met de BMW.

Trijntje, de ster,  was intussen aan de achterkant van de tent aangekomen. Er stond caravan klaar  waar zij zich kon omkleden. De tweede caravan moesten de drie backingvocals delen. Verschil moet er zijn nietwaar?  Omdat het super mooi weer was zaten ze met elkaar lekker buiten op een niet zo comfortabel picknickbankje. Beetje te kletsen. Over de kinderen denk ik. Wat worden ze groot, weer naar school, balen dat Mama op zaterdag moet werken. Over de vakantiekilo’s, weer meer dan gedacht, maar zo genoten. Misschien wel over een kapotte wasmachine, hopen dat die snel gerepareerd of vervangen wordt. Uit een klein etuitje haalt ze wat potloodjes en begint zich op te maken. Met een verwassen zwart t-shirtje aan en heur haar in een losse knot boven op haar hoofd. Net een gewoon mens. De glamour van het artiestenvak is ver te zoeken.

’s Avonds verschijnt ze in alle glorie op het kanaal, bijgestaan door het orkest van de Koninklijke Luchtmacht. Ze zingt zoals alleen Trijntje kan zingen. Jazzy, spatzuiver, aanstekelijk. Ze kletst gezellig met de mensen die in de bootjes vlak voor het podium een plekje hebben. Gereserveerde plaatsen waar de drank rijkelijk vloeit en de schalen met hapjes constant rondgaan. Ze geeft de mensen die met een picknickkleedje achteraan in het gras zitten net zoveel aandacht. Telefoonlampjes zwaaien mee met het ritme. Iedereen heeft het naar zijn zin. Totdat ….

Opeens klinkt er een oorverdovend geknal!!! En nog één!! En lichtflitsen!! Het verrassingsvuurwerk, bedoeld om de avond leuk af te sluiten, gaat spontaan af. Veel te vroeg en veel te onverwacht. Trijntje zit nog midden in een nummer, heeft het publiek op haar hand maar hier kan zij niet tegenop. Het is geen kinderachtig vuurwerk, het duurt best wel een tijdje. Publiek laat zich makkelijk verleiden en beweegt richting het knalspektakel. En Trijntje?  Ze draait zich resoluut om op haar torenhoge zilveren hakken en verdwijnt van het podium rechtstreeks richting caravan. Wat zou ze denken? ‘Stelletje knoeiers daar in Apeldoorn!’ of ‘Lekker vroeg thuis vanavond!’… Tenslotte is ze ook maar gewoon een moeder die haar kinderen graag ziet en misschien wel een kapotte wasmachine heeft.

Schrijfhandje 3/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

 

Je kent ze wel. Die zeurauto’s. Strategisch opgesteld bij de in/uitgang van een winkel. Alle kinderen moeten er wel langs. En alle kinderen willen er in. Alle kinderen zeuren er om. Alle moeders zuchten er van. Alleen grootouders stinken er nog wel eens in. Smekende kleinkinderen zijn niet te weerstaan. Totdat het te vaak gebeurt. Dan stoppen ze twee kindjes tegelijk in zo’n ding. Dat willen de kindjes niet. Zeuren ze alsnog. Dan toch maar weer alleen, één voor één er in. Totdat er een ‘vreemd’ kindje bij in klimt! Dan zeurt iedereen. Wat zijn de (groot)ouders blij als er een papiertje ‘Defect’ ophangt! Maar die kleinen kunnen niet lezen. Zeuren ‘wat staat daar?’ , ‘Wat betekent dat’ , ‘Waarom dan?’ , ‘Maar waaròhom!’.

defecte-autos

Deze foto maakte ik laatst toen ik ’s morgens boodschappen deed. Ik was (natuurlijk, grrrr!) iets vergeten en snelde nogmaals naar de winkel. Weg waren de briefjes! Was er in de tussentijd een supersnelle zeurautomonteur geweest? Of was er een moeder die haar buurvrouw vooruit gestuurd had met de briefjes en een stukje plakband…?

Familie

(De eerste aflevering van het Verhaal Achter de Foto een besloten facebookgroep waar iedereen aan mag deelnemen, elke maand een foto met de vraag wat is hier aan de hand of waar doet dit je aan denken en beschrijf dit in 200 woorden? Dit is de eerste foto…)

verhaalfoto1

Ikzelf heb een zeer gevarieerde familie. Wij zijn graag geziene gasten op feestjes van andere families. Je kunt me herkennen aan een schelpvormige bodem, daarop een flinke dot slagroom en als kers op de taart een kers. Eerlijk gezegd word ik vaak als eerste gekozen. Direct gevolgd door de nichtjes, die aardige aardbeienmeisjes. De rechtlijnige tompouces en de smoezende soezen zijn meestal de laatsten. Maar als familie steun je elkaar.

Enfin, gisteren lagen we weer eens met z’n allen op een schaal. Een verjaardagsfeestje van een grote mensen familie. Er werd gefeliciteerd, geklapzoend, gelachen en soms wat geroddeld.  Er leek geen einde te komen aan de stroom familieleden. De temperatuur steeg daardoor behoorlijk. Mijn slagroom hield met moeite de kers bovenop. Hier en daar stond het zweet op het marsepein. 

En toen gebeurde het. De moorkoppen stonden al een tijdje koppig te mopperen. Met een aanstellerige zucht bezweken ze. Ze stortten volledig in tot één zompige massa. Dit drama voltrok zich ook nog eens onder de oogjes van een groep kleine mensen. Van angst vervuld keken zij naar de rest van onze familie. Die moorkoppen hadden ons mooi voor schut gezet.

Van je familie moet je het maar hebben.

 

Koningsdag 2016

Beeldverslag vanuit Apeldoorn…

DSCN4109

Tussen de buien door was iedereen er!

DSCN4111

Slenteren langs goedbedoelde rotzooi!

DSCN4110

Luisteren naar een Hollands moppie muziek!

DSCN4112

Af en toe een tintje oranje…!

DSCN4108

En kindjes blauw versteend van de kou…!

Eigenlijk een koningsdag als elk ander jaar. Gelukkig maar!

In Zwolle zonder dollen namen ze wel een risico hoor;

Typhoon betekent toch ‘gevaarlijke wervelwind’…

maar het liep gelukkig buitengewoon goed af!

Ik ga nog even koekhappen.

Prietpraatje

Wanneer ga ik die kinderen toch eens helemaal begrijpen….?

Nog een keer. ‘Welk woord moet hier staan?’.  Klein Duimpje en de .eu.  ‘Ik weet het juf: deur!’ Ik moet het goed rekenen want grammaticaal gezien klopt het als een bus en dat doe ik ook. Maar intussen vraag ik mij af welk sprookje dat is…

klein duimpje

 ‘Er was eens een klein jongetje, niet groter dan een duim en daarom noemde iedereen hem Klein Duimpje. Op een dag was hij het zo zat dat hij overal te klein voor was. Hij maakte grootse plannen. Hij wilde weglopen en de wijde wereld intrekken. Zo zou hij laten zien dat hij best groot was. Maar er was één probleem: de deur! Hoe kreeg hij nou toch die ontzettend grote en zware deur alleen open. Hij nam een aanloop(je) en kwam met een plof(je) tegen zijn vijand die van geen wijken wist. Toen besloot hij eerst vrienden te worden met de deur. Hij wreef het hout op tot het glansde en lapte de 28 raampjes tot zij helder glommen. ‘Wil je nu voor mij opengaan’, vroeg Klein Duimpje?. ‘Alleen als jij mijn knop eens fijn oppoetst!’, bromde de deur. Klein Duimpje had hier niet veel zin in want van het koperpoets moest hij altijd zo hard niezen. Maar omdat hij dolgraag naar buiten wilde deed hij toch wat de deur hem vroeg. Klein Duimpje poetste en poetste want de rest van zijn leven hing er vanaf. Eindelijk vond de deur het genoeg. Hij schoof een eindje open zodat Klein Duimpje naar buiten kon. Maar net toen Klein Duimpje een voetje over de drempel wilde zetten moest hij zo hard niezen dat de deur weer met een klap dichtsloeg!’

Ik weet niet precies wie hier nou nog lang en gelukkig leefde maar voor uit!

Jarige Job en Jet

tom pouce De overeenkomst tussen koning Willem Alexander en mij? We zijn in het zelfde weekend jarig. En daar stopt het wel zo’n beetje denk ik.

Zo’n 48 jaar geleden wilde ik alleen maar een prinsje voor mijn verjaardag. Hij kwam een dag later maar ik was meteen zijn grootste fan. Verzamelde ansichtkaarten van de baby, de peuter, de kleuter totdat ik mijn eigen leven belangrijker vond. Nu hij zijn verjaardag een dag na de mijne viert voel ik opeens weer die band… Alleen de manier waarop we vieren loopt een ietsepietsie uiteen.

Laten we beginnen met de voorbereiding. Hij mag zelf bedenken en zeggen hoe hij het wil vieren. Hé, ik ook! Maar ja, als ik om Noachs ark goed te kunnen zien een plekje aan het water wil reserveren is de kans groter dat ik in de achterste rand brandnetels eindig. Voor hem regelen allerlei Oranjeverenigingen decoraties, hapjes en drankjes. Ik bak zelf een taart of twee, mix een drankje naar keuze, blaas ballonnen en hang zelf de slingers op. De dag zelf. Hij heeft 1,2 miljoen kinderen aan het ontbijt terwijl ik een croissantje met koffie op bed krijg. Cadeaus moet hij delen met velen of ‘achter de rododendron flikkeren’ terwijl ik ze zelf mag houden en er volop van kan genieten. Wat te dragen. De koning hoeft niet lang na te denken, hijst zich in donkerblauw of donkerder blauw terwijl ik hinkel tussen zomerkleren en het koud hebben of warme kleren die zo somber en daardoor minder feestelijk ogen.

Het is eigenlijk niet meer dan logisch dat die verschillen er zijn en toch denk ik wel eens… Beiden zijn we weer vier jaargetijden ouder. Is voor hem de tijd die hij doorbrengt in de badkamer ook steeds langer? Of is de onverbiddelijke trek naar het zuiden kieskeurig en overkomt het een koning niet.  Is voor een majesteit hydrateren ook een tijdrovende bezigheid, wil je niet al te droog overkomen. Vecht hij ook reeds tegen het meedogenloze verval. Heeft hij ook lichaamsdelen die hij graag vol en dik wil hebben (wimpers en hoofdhaar) maar die schielijk ongevraagd ieler worden. Heeft hij ook plekken die hij graag iets dunner zou willen zien (de rest)? Vinden bij hem ook ongekende opeenhopingen plaats die voorlopig niet van plan zijn te verdwijnen ook. Moet hij ook voortdurend smeren, kleuren, verdoezelen, plamuren en verven?

Wat we zeker weten gemeen hebben is de immer onvoorwaardelijke liefde voor onze drie kinderen, hij voor de zijne en ik voor de mijne. Gelukkig zijn de mijne wel veel beter gekleed…