Tagarchief: kaartje

Op straat (5)

Dit vond ik,

en dit ging er aan vooraf.

Sinds de buurman van drie huizen verder de voetbal van onze Bram zachtjes heeft laten leeglopen botert het niet zo goed meer tussen hem en mij. Bram had die voetbal zelf gekocht van zelf gespaard geld. Van mij kreeg hij ze niet meer want ik kon wel aan de gang blijven. Dan lag er weer eentje op het dak van de schuur, dan weer in de sloot, dan kwam er een per omgeluk onder een vachtwagen of een ander kind ging er mee vandoor. Mijn vrouw en ik hebben nog meer kinderen die ook elke week wel iets nieuws willen. In overleg besloten we daarom dat Bram voortaan best zelfvoorzienend kon zijn wat betreft de voetballen. We vonden dit ook opvoedkundig verantwoord want wat bleek de jongen trots en blij en voorzichtig met zijn nieuwe voetbal. Hij haalde er zelfs een doekje over voordat de bal ’s avonds in de schuur verdween. Het maakte ons ook trots dat ons kind opeens een stuk bewuster met zijn speelgoed omging. Des te groter was de teleurstelling dat een volwassen man een voetbal van een kind afpakt en dan met een grijns op zijn gezicht die bal lek gaat steken. Dit is voor mij een stap te ver. Samen met Bram ging ik verhaal halen maar kwam niet verder dan moeten aanhoren dat ‘die rotjongens altijd zijn dure plantjes knakten met die rotvoetballen!’ Hij was niet voor rede vatbaar, wilde van geen excuus van Bram horen en, eerlijk is eerlijk, daarbij nog eens twee koppen groter dan ik. We keerden onverrichter zaken huiswaarts. We besloten dat we ons best gedaan hadden en het hierbij te laten.

Maar dan had ik buiten het geweten van Bram om gerekend. Het was altijd al een kind dat doordacht, een kind dat onrecht slecht kon behappen. Zeker een maand na het ongelukkige voorval kwam hij naar me toe met de vraag of ik met hem naar het tuincentrum wilde. Hij zou van zijn eigen geld een plantje kopen voor de buurman om hem in een beter humeur te krijgen. Ik vond niet dat de buurman dit verdiende maar wilde de vredespoging van Bram ook niet in de weg staan. Een dag later stonden we weer in de tuin van de buurman. Bram, met een in doorzichtige folie ingepakt plantje. Hoe vaak we ook op de bel drukten, de deur werd niet geopend. Wel zag ik een stukje vitrage bewegen. Bram stond even in tweestrijd. Uiteindelijk zette hij het plantje bij de voordeur en liep beteuterd het tuinpad af naar ons eigen huis. Ik wist even niets te doen en volgde Bram. Nog één keer keek ik om en meende beweging achter de vitrage te zien.

De volgende dag sprong ik op uit mijn stoel toen ik een schreeuw hoorde. Bram kwam opgewonden de kamer binnen rennen met in zijn handen een pakje. Het pakje was kogelrond en was ingepakt met herkenbaar papier van de speelgoedwinkel. Pas ’s middags zag hij het kaartje liggen. Hierop de woorden ‘Voor’ en ‘Van’ …

Advertenties

Tegenvaller…

Het nafluiten vanaf een steiger klinkt mij al jaren niet meer in de oren. Het is volgens mij ook verboden want er zal ongetwijfeld iemand geweest zijn die zich er door benadeeld voelde. Hoe blij was ik dan gisteren toen mij zomaar uit het niets dit kaartje in de hand werd gestopt:

DSCN3469

Wat een lief kaartje, met vlinders, een geponst bloemetje en een kusjesstempel er op!

Tien stappen terug stond er een vriendelijke jongeman kranten uit te delen. Maar o wee als je het dagblad aannam! De jongeling hield het andere eind van de krant stevig vast en praatte je ondertussen een waanzinnig abonnement aan. Dat is een beetje zoals fluiten maar er niets van menen, of er iets voor terug willen.

Dus toen het kaartje mij werd overhandigd wilde ik het vriendelijk doch beslist teruggeven aan de aardige meneer. Achterdocht stak de kop op. Maar hij beweerde dat het echt voor mij bedoeld was! Wauw! Ze bestaan dus nog: vriendelijk mannen zonder winstbejag. Mensen die gewoon een beetje aardig doen voor iemand anders. Sociale figuren die de wereld een beetje vriendelijker maken. Een lieverd die je kunt vertrouwen…

Een uurtje later zag ik hem achter een kraampje zitten. Hij verkocht kaartjes. Vlinders. Ponsen. En stempels.