Tagarchief: Ikea

Dichtbijgeluk

Iedereen wil het graag hebben. Geluk! Velen zijn er naar op zoek, sommigen vinden het. Sommigen niet, die jagen het teveel na. Meestal wordt het overschat, zoekt men het verder, dieper, hoger en duurder dan nodig. Het ligt vaak dichterbij dan je denkt. Waarom aan de andere kant van de wereld zoeken terwijl je er thuis over struikelt? En als je het eenmaal hebt wil je het vasthouden. Soms delen en doorgeven. Maar niemand zegt: ‘Geluk? Nee dank je!’ Ik heb gelukkig een paar mooie voorbeeldjes van dichtbijgeluk gevonden.

Je kent ze vast wel, die grote goudkleurige leeuwen bij de ingang van je Chinese restaurant. Het zijn afgeleiden van de Chinese tempelleeuwen, die bij de ingang van een tempel of paviljoen te vinden zijn en die symbool staan voor geluksbrengers. In Apeldoorn is deze traditie aangepast bij de kringloopwinkel. Wedden dat een bezoekje je vanaf nu geluk brengt?!

Hier kun je op de Veluwe gewoon langsfietsen. In de verte zie je dit bord al staan maar dan kun je het nog niet lezen. Kom je nieuwsgierig dichterbij, lees je opeens van een levensgevaarlijke situatie, aan de andere kant van het bord. Nu heb ik vernomen dat als je ‘Paf!’ en ‘Boem’ hoort roepen, je niet echt bang hoeft te zijn, maar stel. En dat dit ene bord de scheidslijn is tussen niks-aan-de-hand en levensgevaarlijk vind ik wat twijfelachtig.  Toch voel ik mij een stuk gelukkiger aan deze kant van het bord!

Op de Pinksterbrocantemarkt op Paleis het Loo kwam ik dit bord tegen… Hetgeen je koopt op een Brocantemarkt met oude, doorleefde, zeg maar verroeste, spullen, is een keuze. Een nieuwe teil een paar nachtjes buiten laten staan heeft hetzelfde effect. Een zijden corset, waar een jongedame een tijd geleden zwetend en hijgend ingesnoerd in heeft staan dansen, aantrekken, nee dank u. Maar wat te verstaan onder een brocante worst? Oud, belegen, tikkie beschimmeld, met gebruiksspoortjes? Gelukkig had ik geen trek.

Over eten gesproken… IKEA is ook een mooie. Ze verkopen daar iets ‘van papier dat in kleine stukjes gebeten kan worden, niet geschikt voor kinderen onder de 3 jaar’. Dus een kind van 4 jaar mag het wel? En mag het dan ook in grote stukken? Waarom laat je een kind  überhaupt papier eten? Gelukkig lees ik de omschrijvingen en gelukkig heb ik een blog om het aan jou te vertellen.

Geluk, het ligt voor het oprapen. Wordt jij hier nou niet gelukkig van? 😉

 

Advertenties

Zonder

Het schijnt dat een mens  gemiddeld zo’n 60 dagen zonder eten kan. Er zijn hongerstakers bekend die het zes weken volhouden, het record staat momenteel geloof ik op 74 dagen. Het maakt natuurlijk heel wat uit of je dit met opzet doet, om je gelijk ergens over te halen,  een statement te maken of dat deze situatie je overkomt door oorlog, mislukte oogst, hongersnood of verdwalen in onherbergzaam gebied.

Het schijnt dat we maar een paar dagen zonder drinken kunnen. En dan bedoel ik alle vochtige innames hè 😉 Uitdrogingsverschijnselen slaan heel snel toe, tasten je huid, je hersenen en andere vitale lichaamsdelen aan.

Het schijnt dat we nog geen halve dag zonder aandacht kunnen. We posten, viewen, liken, delen, kopiëren,  reageren, appen, chatten, tweeten en retweeten ons suf. Kan dit wat minder?

Moet dit wat minder?

Zeg nou zelf, wat gaat er boven een kopje koffie of thee mèt een beetje aandacht erbij? IKEA wist het allang…

Marius

‘Marius wil opgehaald worden uit Smalland’

Je hoeft niet eens te raden waar ik ben. Eens in de vijf jaar ga ik hier naar binnen. Vaker verdraag ik niet. Meestal heb ik ook niet echt iets nodig. Om vervolgens met volle armen (ook hier geen tassen meer) het pand te verlaten. Ach en dan is het wel zo gezellig nog een balletje mee te blijven prikken. Dat is genieten. Al die mensen bedoel ik dan.

Ik zie meteen al een stel praatouders. Kindlief loopt uitdagend te springen op de bank. Vraagt de vader met afhangende schouders aan de moeder ‘Vinden wij dit goed?’. Moeder, ook niet iemand met een duidelijke mening ‘Kweenie’. Ze roepen het kind bij zich en vragen waarom hij niet gaat zitten want doorgaans is een bank, ook die van Ikea, daarvoor gemaakt. Het kleine jongetje roept ‘Bleh!!!’ en huppelt vrolijk verder op de bank. De ouders kijken elkaar aan, halen tegelijkertijd de schouders op en gaan verder met eten.

‘Marius wil opgehaald worden uit Smalland!’

Achter ons zit een meneer die druk is met zijn telefoon. ‘Nee joh, dat heb ik allang met Martin besproken. Ja, ik dacht dat ik het ook met jou besproken had maar dat is dus niet zo. Haha. Ja, ik dacht het echt joh! Maar goed, Martin weet er van hoor. Ik kan het je wel uitleggen natuurlijk maar dan vertel ik het twee keer terwijl Martin het al weet. Weet je, als jij nou Martin ff belt dan legt hij het je wel uit. Als Martin d’r nou niet is moet je mij ff bellen dan leg ik het je gewoon uit. Geen moeite joh, is zo gebeurd. Zo moeilijk is het nou ook weer niet hè, haha! Dus jij neemt eerst contact op met Martin en dan eventueel met mij. Nou joh, ik hoop dat Martin er is. Anders hoor ik het wel!’

Naast ons een moeder met twee dochtertjes. Moeder houdt facebook waakzaam in de gaten terwijl de meiden elkaar opjutten wie de meeste Zweedse balletjes in één keer naar binnen kan proppen. Ze giechelen zich suf zoals alleen meisjes dat kunnen. Pas als ze uiteindelijk proestend de balletjes weer uitspugen kijkt de moeder verstoord op ‘Doe’es gewoon jullie!’.

‘Marius wil nu echt heel graag opgehaald worden uit Smalland!!!’

Aan de andere kant naast ons zit een vader, moeder met hun kleine spruit in de kinderstoel tussenin. Helemaal blij met een flesje water en al wat zijn ouders voor hem neerleggen eet hij smaakvol op. Dan heb ik het over twee patatjes, af en toe een sperzieboon, een stukje zalm en een half balletje. Bij iedere hap glundert hij en kraait ‘Lekker!!!’

‘OKÈ, MARIUS WORDT AAN DE EERSTE DE BESTE OUDERS MEEGEGEVEN!!!’

Het is weer genoeg geweest. Nog even het pakketje uit het magazijn ophalen. Hoe heet het ook alweer? O ja, Marius…. Zijn er nou echt ouders die hun kind naar een Ikeameubel vernoemen???