Tagarchief: hondenriem

Eerst zien dan geloven

Bij verschijnen van dit blad is het winter, koud buiten en behaaglijk binnen. Echter bij beleven van onderstaand verhaal was het zomer, met een uitnodigende warmte buiten en leek het mij treffend voor Fovig.

Het is best warm voor de tijd van het jaar. Prima gelegenheid om weer eens de fiets te pakken. Ik volg het roze lint dat dwars door mijn dorp slingert. Er zijn meer mensen op hetzelfde idee gekomen. Ingenomen met onszelf en ons goede gedrag knikken we vriendelijk en begrijpend naar elkaar. Parallel aan het fietspad bevindt zich een voetpad en daarnaast een sloot. Ik fiets er vaker en vooral in het voorjaar zijn er veel activiteiten te bespeuren in de sloot. Vandaag zie ik een man die zijn hond uitlaat in het water. Ik steek mijn duim op; goed idee hoor!

Als ik even later thuis ben bekruipt mij opeens de gedachte : wat zag ik nou eigenlijk? Een man die zijn hond uitlaat? In ieder geval een man met een blauwe polo aan en in zijn rechterhand een hondenriem. Het andere eind van de riem was niet zichtbaar wegens de hoge oeverbegroeiing. Dus…geen hond gezien! Waar was ik nu eigenlijk getuige van geweest? Het zal toch niet een grappige opa zijn die zijn kleinkind wel eens zal leren zwemmen? Herinneringen aan mijn eigen zwemles komen hartverscheurend naar boven : een stevig gebouwde lerares (of was het toch een leraar?) met een lange stok, daaraan een haak, die haak om mijn nek en zo werd ik hoestend en proestend het bad doorgetrokken. Nog heb ik een hekel aan zwemmen.

Terug naar meneer Polo. Misschien is hij de helft van een inbrekersduo en heeft zijn handlanger gisteravond een zak met gestolen geld of een partij drugs in de sloot verstopt. En probeert hij dit nu boven water te krijgen. Was ik ongewild getuige van een criminele actie? Moet ik ergens een anonieme melding maken?

Dan slaat mijn fantasie helemaal op hol. Meneer Polo heeft vanmorgen ruzie gemaakt met mevrouw Polo! Om een vergeten afspraak of om een financiële uitspatting of om het laten slingeren van een sok? Met haar nasale snepstem drijft ze hem tot het uiterste en dan probeert hij haar te wurgen. Een ontsnappingspoging eindigt in een struikeling over de stofzuiger en mevrouw Polo is niet meer… Zo onopvallend mogelijk probeert hij het lichaam te lozen!

In de sloot? Overdag? Met een hondenriem? Ik roep mijzelf een halt toe! Die vriendelijke meneer met zijn prachtige blauwe polo laat gewoon zijn hondje uit. En vanwege de hoge temperatuur laat hij het beestje zelfs lekker in het water spartelen. Dat is nou echt alles. Een kwestie van aannemen. Een kwestie van accepteren dat het zo is zonder het daadwerkelijk te zien.

Advertenties