Tagarchief: heuptrouwe kilo’s

Zo’n bal is een goed begin

(Deze column heb ik verstuurd als bijdrage aan de BeginZinnenwedstrijd; de eerste zin ligt vast, de rest van het verhaal mag je zelf bedenken, georganiseerd door Schrijfboek, resultaat; leuke ervaring)

Zo’n bal is een goed begin. Ik kan het iedereen aanraden. Eerst wilde ik er helemaal niets van weten maar uiteindelijk bleek het toch het beste alternatief te zijn. Want zeg nou zelf, zie je mij al naar de sportschool gaan? Ik dacht het niet. Kilometers lopen of fietsen zonder van je plek te komen, lijven zien die of te strak zijn of te veel lubberen en nergens slagroom te bekennen. Niks voor mij dus. Maar ja, toen besloot mijn studievriend/schuinbovenbuurman Thijs opeens volwassen te worden en hij verdween met een degelijke baan naar een koopwoning in een armetierige en vooral tochtige nieuwbouwwijk. Vervolgens kwam daar een ongelooflijk leuke schuinbovenbuurman voor in de plaats. En dat was het moment dat ik besloot toch iets aan mij heuptrouwe kilo’s te gaan doen.

Via internet kwam ik op het idee ‘De bal is verkrijgbaar in de kleuren lichtblauw en grijs, de eerste vijftig bestellers krijgen er een gratis springtouw bij!’ Zowel springtouw als de prijs ‘afgeprijsd naar 100 euro!’ konden me echter niet overhalen er eentje aan te schaffen maar brachten me eerder op het idee zo’n leuke skippybal bij de speelgoedwinkel te gaan halen. Even Later stond ik met een ingepakte bal waar een roze met glitters handvat uit stak in de lift. Uitgerekend op dat moment stapt De Nieuwe ook in. Hij knikt naar me, kijkt naar de bal en ik zie een piepklein lachje. ‘Nichtje’ zeg ik ‘mijn nichtje is morgen jarig’. Weer knikt hij. Ik knik blozend terug.

Snel ruk ik het papier er af want die kilo’s moeten er NU af! Ik hang en ik leun, ik rol en rol terug. Eigenlijk best lekker zo. Intussen droom ik van het strakke lijf dat me beloofd is door internet. Het lijf waar mister New zijn ogen niet van af kan houden. Hij zal niet alleen meer naar me knikken maar eindeloze kopjes suiker komen lenen en ik zal hem binnen laten en ik zal hem… Dit schiet niet op! Een beetje lomp op die bal hangen. Hoe was het ook alweer ‘Ga op de bal zitten en til dan rustig je voeten van de vloer’…

Even later sta ik weer in de lift. Nou staan, eigenlijk hang ik. Ik hang en ik kreun. ‘Wacht!’ hoor ik roepen en voor ik het weet springt er nog iemand in de lift. De Nieuwe! Ik kreun weer, nu van schaamte. ‘Wow wat is er gebeurd!’ vraagt hij. ‘Gestoten’ mompel ik. Ik draai me wat van hem af maar zie mezelf dan ik de niets verhullende spiegelwand van de lift. Ik zie bruine vlekken op mijn bloes, een gescheurde mouw, waar een hand uitsteekt die gaandeweg steeds dikker wordt, een ontvelde kin en een van pijn vertrokken gezicht. Zie ik daar nou potgrond in mijn haar? ‘Even naar de SEH’ probeer ik zo nonchalant mogelijk te zeggen. ‘Ik moet die kant uit, zal ik je brengen? Het lijkt mij een gevalletje gips te worden. Ik breng je wel terug ook. Als het meezit kun je morgen gewoon gaan’, ‘Gaan?’, ‘Naar je nichtje!’

De rest vertel ik een andere keer wel maar zo’n bal was uiteindelijk toch een goed begin!

Advertenties