Tagarchief: HEMA

Toestel 24

Jij hebt dat toch ook wel eens, zo’n momentje van ‘ik durf het eigenlijk niet te vragen maar mag ik voor 1 keertje alsjeblieft…?’ Zo’n heimelijk verlangen. Heel graag iets willen maar dat iets is dan vaak eigenlijk een beetje raar.

Als ik dit zie zou ik het liefst alle bladeren op een hoop vegen en er dan inspringen en dan met mijn laarsjes schoppen zodat het dode blad me levendig rond de oren vliegt. Zo kun je mij wel regelmatig stiekem banjerend in de goot aantreffen maar in een berg springen…blijft nog even geheim.

Ook zou ik wel eens in een etalage van een banketbakker willen gaan zitten en dan van elk gebakje en taartje een hapje nemen… of twee… of zoveel dat ik er misselijk van wordt. En geloof me, dat duurt een poosje.

Zo was ik laatst in een heel klein dorp met een hele kleine Hema. Met zeven bezoekers zou het afgeladen vol zijn. Er waren er op dat moment twee. Twee bezoekers en twee winkeldames. En ook een intercom. Opeens hoor ik een gekraak en geruis en vervolgens een stem twee maal achter elkaar roepen: “Mevrouw Harrewijn toestel 24 alstublieft!”. Mevrouw Harrewijn stond toevallig naast ons nutteloze vouwtechnieken te tonen en haastte zich naar toestel 24. “Ja Loes, wat is er?” We hoorden Loes antwoorden: “Hebbie die nieuwe babykleertjes gezien? Leuk hè! Voor me kleinkind!” De conversatie ging nog een tijdje door waarbij duidelijk bleek dat de intercom een totaal overbodig apparaat was. Ik kond beide dames woordelijk volgen in die hele kleine Hema in dat kleine dorp. Toen bedacht ik me wel…. zou het niet leuk zijn eens een dagje achter de intercom te zitten, weliswaar bij een grotere Hema,  waarbij ik niet gezien wordt maar wel alle bezoekers kan zien. En dat ik dan naar hartenlust commentaar kan geven. ‘Die trui staat je niet hoor!’, ‘Neem er een taartje bij, nee die andere!’, ‘Maak een keus bij die oorbellen!Mens wat duurt dat!’, ‘Die kleur lippenstift? Echt??’, ‘Ah joh neem gezellig mee, staat leuk in je keuken!’ , ‘Kan iemand dat kind laten ophouden!’, ‘Nee mevrouw, eerst betalen!’ , ‘Ik zeg niks…!’ , ‘Wil mevrouw Harrewijn van toestel 24 afblijven!’

Ja, dat zou leuk zijn! Maar blijven verlangen is ook leuk… Heb jij ook zo iets?

 

‘T is een tas

Ja, dat is even wennen…geen plastic tasjes meer bij de kassa!

Maar het is te doen hoor…

tasje 4

Andere vraag: wat doe ik met al die tasjes die ik toch al had?

 Ik kom qua idee niet verder dan een parachuutje.

tasje 5

Maar gelukkig is daar internet!

Op http://www.grastussenjetenen.nl is Sanne heel slim bezig.

Zij maakt van de tasjes plasticvellen.

Het schijnt dat je lagen plastic op elkaar moet leggen,

met als bovenste en onderste laag bakpapier.

Als je dan de strijkbout er lichtjes overheen haalt,

 smelt de boel aan elkaar en dat levert mooie plastic vellen.

Voor precieze werking kijk even op haar site.

Die kun je dan weer gebruiken om schattige persoonlijke cadeautjes te maken.

Echt HEMA toch?

tasjes 1

Misschien moeten we overstappen op manden.

Gewicht gezond verdeeld op je rug, handen vrij

en je gooit de boodschappen zo over je linker-

dan wel rechterschouder in de mand.

Diefstalgevoelig?

Ik denk dat ik in de bovenste rand een uitschuifbaar gebit plaats

dat ongenadig dichtklapt als er een hand in de mand gaat die hij niet herkent.

Door middel van een laseroog of zo.

tasjes 2

Maar zoals vaak de simpelste oplossing de slimste is:

maak van de plastic tasjes een nieuwe tas!

tasjes 3

 

 

 

Aanhouder wint

hema 2Eindelijk!!!!! Eindelijk had ik die opvallend kleine cadeaulabeltjes, waar ik al zo lang naar op zoek was, toch nog gevonden bij de HEMA. Helemaal in mijn nopjes naar de kassa.

                                                                             ‘U wilt deze?’

‘Alstublieft’ (ja! wat zou ik anders willen…?)

 

 ‘Wilt u er nog een netje mandarijntjes bij?’

‘Nee hoor dank u’ (anders zou ik het toch zelf wel pakken….?)

‘Ik mag u ook een gratis tweede worst aanbieden’

‘Nee dank u’ (ik lust de eerste niet eens…!)

 

‘U houdt het hierbij?’

‘Ja graag’ (mens schiet eens op…!)

 

‘O, dit mag ik niet verkopen.’

‘Huh? Waarom niet?’ (gloeiende…!)

 ‘Dat geeft de kassa aan’

‘Dus?’ (goeie reden…!)

‘Ik mag het niet aan u verkopen’

‘Waarom ligt het dan in de winkel’ (goeie vraag…!)

‘Weettikveel, ik mag het niet verkopen van de kassa’

‘Raar hoor’ (dit zeg ik netjes…!)

‘O wacht! misschien omdat het kleine dingetjes zijn en daarom gevaarlijk voor kinderen onder drie jaar!’

‘Zie ik er uit als drie?’ (hoelang houd ik die glimlach nog vol…!!!)

‘Eh… wilt u dan toch liever het netje mandarijntjes?’

‘……….’ (sprakeloos ben ik…)

Ik verlaat de winkel en denk is dit nu Echt HEMA…?

Dit verhaal schreef ik waarheidsgetrouw op 28 oktober vorig jaar. Ik moet erbij vertellen dat de kleinigheidjes het jaar daarvoor (2013 dus) ook al in de folder aangeprezen werden. Toen bleken ze op miraculeuze wijze overal uitverkocht.  De vorig jaar beleefde ellende was ik ternauwernood te boven, en wat denk je???? Vanmorgen even naar de HEMA en ja hoor, potverdoriehollandsglorie, daar hangen ze weer!!! Ik ruk ze van het rek, spoed mij naar de kassa en reken als de wiedeweerga af voordat iemand zich ook maar ergens over kan bedenken, nee ik hoef geen tasje want iedereen mag het zien en trakteer de verbouwereerde caissière op  een jarenlang onderdrukt vreugdedansje!!! Je doet er drie jaar over maar dan heb je ook wat; acht hangertjes van 1 centimeter lang…

DSCN3683

(Voor de oplettende kijker: het zijn Nederlandse Pieten en Duitse Schwarzer Pieten…)