Tagarchief: HEMA

Pleidooi

Nu de zomervakantie in aantocht is, de eindexamenkandidaten en nog meer scholieren een zee aan vrije tijd voor zich hebben, wil  ik hier graag een lans breken voor de vakantiewerker. De oorzaak van deze behoefte ligt diep, heel diep.

‘Vroeger’ wist ik een vakantiebaantje te bemachtigen bij V&D. Het leek mij geweldig. Ik werd gestationeerd op de stoffenafdeling, men maakte toen nog veel kleding zelf. Op de begane grond, zodat je de hele dag gezellig in de reuring zat. Elke morgen zag ik een hartslagverhogende Italiaan van de tegenoverliggende ijssalon Marinello langskomen om melk te halen. Naast de stoffenafdeling was de herenafdeling en ik mocht op dezelfde tijd lunchen als de ‘stropdassen- en manchetknopenverkoper’. Reuze interessant maar ik was zo bleu dat ik dan weer niks tegen hem durfde te zeggen. Zeker niet met volle mond. Ook de stoffenafdeling viel ietwat tegen. De boel werd geregeerd door een soort Mrs. Slocomb uit de serie Are You Being Served ?, compleet met de rollende ogen. Wist ik veel welke stof geschikt was om een lange broek van te maken, of welke stof in de machine gewassen kon worden. Hoe moest ik weten hoeveel meter je nodig had voor een jurk maat 42 of een driedelig kinderoutfitje (jasje, jurkje en broekje)? Ik kon ook niet liegen als klanten vroegen: ‘Staat deze kleur me niet geweldig?’ Ik werd  drie weken zuchtend gedoogd, ik gedoogde de afkeurende blikken, maar het deed mijn zelfbeeld geen goed.  Af en toe moest ik mij inhouden het pand niet snikkend te verlaten. Maar hé, ik kreeg geld en daar troostte ik me mee.

Het jaar erop wilde ik dezelfde truc uithalen, werd wederom aangenomen maar werd nu op de gordijnenafdeling geplaatst. Ook die werden nog zelf gemaakt. Deze afdeling bleek helemaal een ramp. Op het kantoortje zat een hele boze baas. Of hij nou darmklachten had of ruzie met zijn vrouw, ik weet het niet, maar de man was altijd boos en chagrijnig. Heb je trouwens wel eens een baal extra dik fluweel getild? Of een rol extra stevige stof om stoelen mee te bekleden? Ik sjouwde me een breuk. En als ik dan een klant had die wel alles wilde zien, (mij dus lieflijk een rol uit de schappen liet sjorren, uitrollen, bekijken en niet goed genoeg bevinden en dit maal 23) om uiteindelijk niets te kopen, mij achterlatend met een onoverzichtelijke berg stof, dan… kwam de zuurpruim net  op dat moment uit zijn hok en verweet me hatelijk dat ik er een klerebende van maakte! Het toppunt van mijn gordijnencarrière vond plaats op de dag dat een mevrouw mij vroeg hoeveel stof zij nodig had om de kussens van de caravan opnieuw te bekleden. Het ging om 13 stuks van 5 verschillende afmetingen. Met mijn afwezige rekenknobbel kwam ik uit op een rekening van 290 gulden. Zoveel had zij nog niet voor de hele caravan betaald. Toen werd de baas erbij geroepen. Het wonder geschiedde: hij glimlachte!!! Hij knipte en boog alsof de klant koning was, herberekende het totaal tot een vijfde van mijn prijs en zwaaide de dame uiterst vriendelijk uit. Het bleek een momentopname. Met afhangende schouders en gebogen hoofd nam ik de stortvloed aan verwensingen in ontvangst en ik en mijn gedeukte imago werden overgeplaatst. Het geld was wel heel zuur verdiend dat jaar.

Vakantiewerkers, het zijn ook maar mensen! Wees er lief voor! Ook nu!

Gisterenmorgen vroeg heb ik mij even naar de HEMA gewaagd, het was er heerlijk rustig en mijn hebberige honger naar pennen, papier en mapjes werd daar naar tevredenheid gestild. Toen hoorde ik mijn naam roepen. Ik keek om en liep in de richting vanwaar het geluid kwam. Het bleek van de restaurantafdeling te komen, waar een tompouce een tikkie ordinair lag te schreeuwen: ‘Neem mij!!!’ Ik ben ook de beroerdste niet en wilde hem wel nemen. Bij de ingang werd ik staande gehouden door een puberige vakantiewerker. Keurig volgens protocol liet hij mij binnen: mandje inleveren, handen desinfecteren, dienblad pakken, verpakt eten nemen, contactloos pinnen en alleen aan de vrije tafels zitten (de andere tafels hadden niet eens stoelen maar dit terzijde.) Na mij kwam er nog een meneer met een krantje en toen ging de ingang dicht met een soort spanband. Duidelijk toch? Niet meer dan 30 mensen binnen. De vakantiekracht ging wat tompoucen aanvullen en wat denk je? Er komt een jonge vrouw met een jongetje van een jaar of 7 aan, loopt gewoon ONDER de spanband door, loert in de broodjesvitrine en roept: ‘Waarom heb je dat broodje kip niet meer!!!’  De vakantiekracht werkt zich snel naar voren, duidt op de desinfectiepaal, de mandjes en het dienblad. ‘Ja joh!’ wuift ze hinderlijk weg: ’Hij lust die andere broodjes niet hoor, nou dan neem ik wel alleen een drankje en waar kan ik zitten?’ De jongeman wijst vriendelijk op het doel van de spanband. Gelukkig voor iedereen stapt er een stel dames op en kunnen moeder en kind daar zuchtend neervallen. Hulde voor de jongeman vanwege zijn beleefdheid en geduld! Ik zeg altijd maar: je hebt mensen en fietsbellen, die mevrouw was overduidelijk een fietsbel!

Waarom zo lelijk doen tegen die jongen die alleen maar zijn vakantiewerk doet? #doeslief  Afgesproken? 🙂

Toestel 24

Jij hebt dat toch ook wel eens, zo’n momentje van ‘ik durf het eigenlijk niet te vragen maar mag ik voor 1 keertje alsjeblieft…?’ Zo’n heimelijk verlangen. Heel graag iets willen maar dat iets is dan vaak eigenlijk een beetje raar.

Als ik dit zie zou ik het liefst alle bladeren op een hoop vegen en er dan inspringen en dan met mijn laarsjes schoppen zodat het dode blad me levendig rond de oren vliegt. Zo kun je mij wel regelmatig stiekem banjerend in de goot aantreffen maar in een berg springen…blijft nog even geheim.

Ook zou ik wel eens in een etalage van een banketbakker willen gaan zitten en dan van elk gebakje en taartje een hapje nemen… of twee… of zoveel dat ik er misselijk van wordt. En geloof me, dat duurt een poosje.

Zo was ik laatst in een heel klein dorp met een hele kleine Hema. Met zeven bezoekers zou het afgeladen vol zijn. Er waren er op dat moment twee. Twee bezoekers en twee winkeldames. En ook een intercom. Opeens hoor ik een gekraak en geruis en vervolgens een stem twee maal achter elkaar roepen: “Mevrouw Harrewijn toestel 24 alstublieft!”. Mevrouw Harrewijn stond toevallig naast ons nutteloze vouwtechnieken te tonen en haastte zich naar toestel 24. “Ja Loes, wat is er?” We hoorden Loes antwoorden: “Hebbie die nieuwe babykleertjes gezien? Leuk hè! Voor me kleinkind!” De conversatie ging nog een tijdje door waarbij duidelijk bleek dat de intercom een totaal overbodig apparaat was. Ik kond beide dames woordelijk volgen in die hele kleine Hema in dat kleine dorp. Toen bedacht ik me wel…. zou het niet leuk zijn eens een dagje achter de intercom te zitten, weliswaar bij een grotere Hema,  waarbij ik niet gezien wordt maar wel alle bezoekers kan zien. En dat ik dan naar hartenlust commentaar kan geven. ‘Die trui staat je niet hoor!’, ‘Neem er een taartje bij, nee die andere!’, ‘Maak een keus bij die oorbellen!Mens wat duurt dat!’, ‘Die kleur lippenstift? Echt??’, ‘Ah joh neem gezellig mee, staat leuk in je keuken!’ , ‘Kan iemand dat kind laten ophouden!’, ‘Nee mevrouw, eerst betalen!’ , ‘Ik zeg niks…!’ , ‘Wil mevrouw Harrewijn van toestel 24 afblijven!’

Ja, dat zou leuk zijn! Maar blijven verlangen is ook leuk… Heb jij ook zo iets?

 

‘T is een tas

Ja, dat is even wennen…geen plastic tasjes meer bij de kassa!

Maar het is te doen hoor…

tasje 4

Andere vraag: wat doe ik met al die tasjes die ik toch al had?

 Ik kom qua idee niet verder dan een parachuutje.

tasje 5

Maar gelukkig is daar internet!

Op http://www.grastussenjetenen.nl is Sanne heel slim bezig.

Zij maakt van de tasjes plasticvellen.

Het schijnt dat je lagen plastic op elkaar moet leggen,

met als bovenste en onderste laag bakpapier.

Als je dan de strijkbout er lichtjes overheen haalt,

 smelt de boel aan elkaar en dat levert mooie plastic vellen.

Voor precieze werking kijk even op haar site.

Die kun je dan weer gebruiken om schattige persoonlijke cadeautjes te maken.

Echt HEMA toch?

tasjes 1

Misschien moeten we overstappen op manden.

Gewicht gezond verdeeld op je rug, handen vrij

en je gooit de boodschappen zo over je linker-

dan wel rechterschouder in de mand.

Diefstalgevoelig?

Ik denk dat ik in de bovenste rand een uitschuifbaar gebit plaats

dat ongenadig dichtklapt als er een hand in de mand gaat die hij niet herkent.

Door middel van een laseroog of zo.

tasjes 2

Maar zoals vaak de simpelste oplossing de slimste is:

maak van de plastic tasjes een nieuwe tas!

tasjes 3

 

 

 

Aanhouder wint

hema 2Eindelijk!!!!! Eindelijk had ik die opvallend kleine cadeaulabeltjes, waar ik al zo lang naar op zoek was, toch nog gevonden bij de HEMA. Helemaal in mijn nopjes naar de kassa.

                                                                             ‘U wilt deze?’

‘Alstublieft’ (ja! wat zou ik anders willen…?)

 

 ‘Wilt u er nog een netje mandarijntjes bij?’

‘Nee hoor dank u’ (anders zou ik het toch zelf wel pakken….?)

‘Ik mag u ook een gratis tweede worst aanbieden’

‘Nee dank u’ (ik lust de eerste niet eens…!)

 

‘U houdt het hierbij?’

‘Ja graag’ (mens schiet eens op…!)

 

‘O, dit mag ik niet verkopen.’

‘Huh? Waarom niet?’ (gloeiende…!)

 ‘Dat geeft de kassa aan’

‘Dus?’ (goeie reden…!)

‘Ik mag het niet aan u verkopen’

‘Waarom ligt het dan in de winkel’ (goeie vraag…!)

‘Weettikveel, ik mag het niet verkopen van de kassa’

‘Raar hoor’ (dit zeg ik netjes…!)

‘O wacht! misschien omdat het kleine dingetjes zijn en daarom gevaarlijk voor kinderen onder drie jaar!’

‘Zie ik er uit als drie?’ (hoelang houd ik die glimlach nog vol…!!!)

‘Eh… wilt u dan toch liever het netje mandarijntjes?’

‘……….’ (sprakeloos ben ik…)

Ik verlaat de winkel en denk is dit nu Echt HEMA…?

Dit verhaal schreef ik waarheidsgetrouw op 28 oktober vorig jaar. Ik moet erbij vertellen dat de kleinigheidjes het jaar daarvoor (2013 dus) ook al in de folder aangeprezen werden. Toen bleken ze op miraculeuze wijze overal uitverkocht.  De vorig jaar beleefde ellende was ik ternauwernood te boven, en wat denk je???? Vanmorgen even naar de HEMA en ja hoor, potverdoriehollandsglorie, daar hangen ze weer!!! Ik ruk ze van het rek, spoed mij naar de kassa en reken als de wiedeweerga af voordat iemand zich ook maar ergens over kan bedenken, nee ik hoef geen tasje want iedereen mag het zien en trakteer de verbouwereerde caissière op  een jarenlang onderdrukt vreugdedansje!!! Je doet er drie jaar over maar dan heb je ook wat; acht hangertjes van 1 centimeter lang…

DSCN3683

(Voor de oplettende kijker: het zijn Nederlandse Pieten en Duitse Schwarzer Pieten…)