Tagarchief: handel

Met en zonder sfeer

Gisteren naar de Antiek-, Curiosa- en Verzamelaarbeurs in Nieuwegein geweest. Er was een heleboel regen en andere ellende voorspeld dus wil je graag een overdekte bezigheid buitenshuis hebben. Zo’n 500 kramen verdeeld over twee verdiepingen lieten met graagte zien wat je thuis nog niet hebt en soms ook helemaal niet eens wilt hebben. Boven was vooral de afdeling verzamelingen. Oude baasjes mochten op wiebelige klapstoelen plaatsnemen aan lange smalle tafels. Ze kregen ieder hun eigen pincet en leeg boterbakje ( de eigenaar was kogelrond en had glimmend haar…) en een stapel albums. Afgaande op de verheugde gezichten kunnen we hier wel spreken van passie. Voor mij waren de mannetjes  een prachtige verzameling op zich.

Dit liet ik mij geen twee keer zeggen, hoewel ik twee keer moest lezen…

 

Ik kon helemaal los! Ansichtkaarten met en zonder sfeer, ze waren er allemaal.

Bij dit soort kramen voel ik mij altijd zo genodigd. Niet om aan tafel te gaan maar om het kleed in 1 keer onder de borden vandaan te trekken. Die truc staat al zolang op mijn verlanglijstje maar ja, doe dat maar eens  ongemerkt…

Soms leer ik heerlijke nieuwe woorden. Die moet ik onthouden voor scrabble. Of voor als ik iets heel graag wil hebben. Ik zal mijn tegenstander eerst dronken voeren en hem dit dan tien keer zonder haperen laat zeggen…

In verband met de privacy mag ik natuurlijk geen foto van de boekenkraameigenaar maken maar neem van mij aan dat het ‘leuke oude ding achter de kraam’ nog het meeste weg had van een afbladderende boekenwurm met ezelsoren…

Deze kraameigenaar begint binnenkort een handeltje in tegeltjes, met hele wijze spreuken…

Uiteindelijk met een lege tas maar een hoofd vol verhalen naar huis: goeie handel dus 🙂

Boekenmarkt

Afgelopen week eens een boekenmarkt bezocht. Niet die grote in Deventer waar je met 125.000 (!!!) bezoekers door de straten wordt gedragen, maar één van bescheiden omvang in het pittoreske Putten. Bijzondere mensen die boekverkopers…

Er zijn vooral dikbuikige liefhebbers, ronde mannetjes met een baardje. Ze zijn zo verstrooid dat ze zich niet scheren, dat ze zelf continu zitten te lezen achter de kraam, dat het bijna pijn doet iets van hen te kopen. Ze hebben zo’n innige relatie met hun koopwaar dat het de koper een gevoel geef iets van hen af te nemen. Naar mijn idee zijn dit de enige echte boekhandelaren.

Er zijn ferme zakenvrouwen die gewoon handel drijven en ze willen je met een zelfgemaakt bordje nog wel tegemoet komen:

vert. romans’ staat er geschreven. Van mijn vraag of dit romans zijn over het Franse plaatsje Vert….nee?….of dat ik het boek verticaal moet houden…ook nee? is de dame niet gecharmeerd. Een markt zonder humor, dat kan echt niet.

Er zijn verkopers met te hoge bloeddruk die met rood aangelopen hoofden constant aan het tellen zijn hoeveel boeken ze al verkocht hebben maar vooral hoeveel er nog over zijn. Deze hebben ook vaak weinig empathisch vermogen en kunnen daardoor niet begrijpen dat niet iedereen gek is van boeken over Heraldiek of De beuk door de eeuwen heen. Op een bijzettafeltje, naast de kraam, doet hij nog wat ordinaire boeken weg waar hij voor de zekerheid maar twee bordjes bij zet…twee dezelfde!

Er zijn lieve grijze dames die een hele verzameling van Gerda van Wageningen hebben of van Jos van Manen Pieters. Ietwat oubollige streekromans waarin aan het eind altijd alles weer goed komt wat op bladzijde 1 eigenlijk al te zien is. Veelal zijn de boeken ook keurig ingepakt in plastic folie zodat ze niet zo hoeven te haasten in geval van neerslag en zodat het eind van het verhaal toch nog geheim blijft. Er is niet 1 tint grijs van E.L.James te bekennen.

Of het je smaak is of niet, deze mensen hebben allemaal wel iets met boeken, met woorden, met letters, met lezen, met verhalen, met belevenissen, met dromen, met geschiedenis, met romantiek, met kennis vergaren, met alles wat een boek je kan geven. Boeken die allemaal gemaakt zijn door middel van taal. Daarom vielen deze jongens meteen door de mand. Zij denken dat het de kopers uitsluitend om de aanbieding gaat. Nee mannen, je bent geen boekhandelaar als je alleen maar een doos met boeken neer kwakt en er zeven van deze bordjes bijzet:

Schark

Rare jongens zijn wij Nederlanders eigenlijk. Vooral als het gaat om water. Of we gooien water ‘dicht’ en maken er land van. Of we zetten er sterke dijken omheen en houden de boel op deze manier in bedwang. Of we wonen er het liefst aan of op.

Vraag een gemiddelde Nederlander naar zijn/haar favoriete adres en meestal wordt dit zo omschreven:

watervilla Malediven

Hetgeen er in Nederland ongeveer zo uitziet:

nederlandse watervilla

Waarom willen we dit toch zo graag? Is het de vrijheid, ik heb lekker geen buren. Is het de ruimte, maar ook geen voor- of achterburen. Linkt men het naar de romantiek, alleen of met z’n tweetjes op een onbewoond eilandje. Val je meer voor het idyllische idee dat je elke dag op je eigen steigertje kunt rondlummelen, een visje vangen, een boekje lezen, de benen bungelend in het water. Of geeft het uitzicht op de prachtige Hollandse luchten de doorslag.

Ik heb meteen enkele praktische vragen. Word je zeeziek? Is het niet vreselijk klein binnen en welke gevolgen heeft dat op je eventuele relatie? Word je niet gestoord van al die dagjesmensen die langsroeien? Hoe zit het de muggen? Is het in de winter ook leuk? Kun je op alle schepen wonen? Ligt ie vast of is het een woonark dat als een schip kan varen, een zogenaamde schark?

Eigenlijk speelde deze hang naar water in de Gouden Eeuw ook al. De superrijken woonden het liefst direct aan het water. Hoewel daar ook wel een economisch belang meespeelde. Handel drijven lukt beter bij je eigen voordeur, toch?

grachtenpandjes amsterdam

 

Hier moest ik allemaal aan denken toen ik langs de Tochtsloot reed en deze zelfgebouwde watervilla zag, versterkt met af en toe een stukje plastic, maar wel met een fantastisch uitzicht op het water rondom, met daarboven op de trotse bouwer en eigenaar die vanuit zijn riante positie de wereld en alles wat daarin gebeurt in de gaten hield.

RSCN2872

De laatste

 

Hoewel de temperatuur nog doet denken aan een tropische hittegolf midden in de vakantie, vond afgelopen woensdag toch de allerlaatste kindervlooienmarkt van het zomerseizoen plaats.

Nog niet zolang geleden slingerde deze markt door de hele Dorpsstraat en kon men al slenterend de jonge kooplui aan het werk zien. Spelletjes, boeken, poppen en soms ook kledingstukken worden eerst zorgvuldig uitgestald op het meegebrachte kleedje om vervolgens tegen een zeer laag prijsje van eigenaar te wisselen. De staat waarin de handelswaar verkeert wil nog wel eens verschillen. Van afgeknipte barbies, eigenhandig bijgeverfde poppenkastpoppen, puzzels met ‘maar’ twaalf ontbrekende stukjes en boeken met ezelsoren zelfs in de kaft tot kleedjes met uitsluitend mooie, schone en complete spullen en soms zelfgemaakte grabbeltonnen.

Verrassend is altijd het aanbod dat de marskramer zelf kosteloos heeft ontvangen; alle gadgets van supermarktketens die je destijds kon verzamelen, evenals de ‘oranje’ collecties die bij bepaalde producten verworven konden worden, gaan nu als warme broodjes van 10 cent over de toonbank.

Wat veranderd is, is de plek van de kindermarkt; die bevindt zich jammer genoeg nu uitsluitend op het Hovesteinplein. Dit op verzoek van de winkeliersvereniging; zij meende overlast te hebben van dit evenement. Het lijkt mij dat hiermee wel voorbij wordt gegaan aan een sfeervolle traditie.

Zo’n kindervlooienmarkt heeft meerdere positieve kanten; enerzijds ruimt het lekker op, anderzijds krijg je er nog een ietsepietsie voor terug en tevens leren kinderen afstand doen van hun spulletjes en leren dat je zakgeld ook kunt verdienen in plaats van krijgen. De glunderende gezichten van de binnenlopende marktbaasjes en bazinnetjes blijven wellicht het toppunt.

De 11-jarige Bridget heeft een goed plekje gevonden en ook al aardig wat verkocht. Haar kleedje ziet er netjes uit met speelgoed en kleding waar ze echt te groot voor is geworden. Van haar moeder mag zij de opbrengst helemaal zelf houden op voorwaarde dat ze er geen ‘rommeltjes’ voor koopt.

Kindervlooien- markt

                                                         ‘Goeie zaken, Bridget!’