Tagarchief: grootouders

Lekker weg

Lekker een paar dagen weggeweest. Vertoeven aan de kust, de Zeeuwse kust. Een knus huisje op een park. Een park dat merendeels gevuld werd door jonge ouders met kleine kinderen en opa’s en oma’s die dan ook mee ‘mogen’. Aangezien wij de enigen waren zonder kinderen dan wel kleinkinderen bij ons, waren we in de perfecte gelegenheid de anderen eens ongegeneerd te begluren.

Vooral die kinderen… Die zo overprikkeld zijn dat ze helemaal niet gezellig in het o zo gezellige familierestaurant willen eten. Die de ballen uit de ballenbak gooien. Die de lego in de rondte smijten. Die de draaimolen mollen. Die de kleurplaten alleen maar willen krassen. Die ‘daar’ heen gaat als Papa ‘hier’ roept. Die de duikbril perse op willen houden tijdens het eten. Die de fietshelmpjes perse niet op willen tijdens het fietsen. Die steeds over hun eigen voetjes struikelen van moeheid. Die constant natte haren hebben, van het zwembad of van boosheid. Boos omdat ze niet op oma’s nek mogen. Boos omdat ze naar huis gaan. Boos omdat ze nòg niet naar huis gaan. Boos omdat ze nog een ij-hijsje willen. Boos omdat ze niet meer weten wat ze willen.

Vaders die lege buggy’s voor zich uit duwen. Behangen met opblaasfiguren. Met natte handdoeken. Met tassen. Heel veel tassen. En voor de zekerheid ook nog met schepjes, emmertjes en vormpjes voor in de zandbak. Vormpjes waar elk kind mee speelt behalve hun eigen kind. Soms slepen ze moedeloos hele bolderkarren met zich mee. Voor de ene helft gevuld met boodschappen, voor de andere helft met dreinend nageslacht.

Moeders die zuchtend maar consequent de andere kant opkijken met een blik van ‘Hé ik heb óók vakantie!!!’

Opa’s en oma’s die er handenwringend achteraan sjokken. Zich afvragend: ‘Grijpen wij hier in? Nee, het zijn onze kinderen niet!’

Maar ’s avonds… ja dan! Het grut gebruikt na een onvrijwillige douche, na een overgeslagen tandenpoetsbeurt, na een uiteindelijke compromis in alleen de pyjamabroek, na nog één boterham met eigen pindakaas, na nog één glaasje water, na nog één laatste en nog één allerlaatste verhaaltje de slaapkamer toch waar een slaapkamer voor bedoeld is. Een allesoverheersende stilte daalt neer. Het water strijkt glad. De zeemeeuw zwijgt. Opa en Oma zitten innig tevreden met een kopje koffie buiten voor het huisje. Knikkebollend boven hun breiwerkje en de Kampioen.  En de jonge vader en moeder? Die lopen innig verstrengeld met elkaar over het strand om samen te genieten van de romantische zonsondergang. Niet te ver want morgen is er weer een dag.

 

Logeren

Ik zag hem maandag arriveren. Opa en Oma renden enthousiast de tuin in. Oma knielde in het gras, stak haar armen wijd open en riep: “Waar is mijn kleine jongen dan???!”. De kleine jongen zag haar echter wel en denderde zijn grootmoeder bijna ondersteboven. Opa greep hem bij de kladden en slingerde zijn kleinzoon soepeltjes op zijn schouders. Wat hadden ze zin in deze logeerpartij! “Oma, oma, ik heb wat iets voor jou!” De kleine verdween haast achter de grote bos zonnebloemen. Kosten nog moeite waren gespaard om de grootouders in een opperbeste stemming te krijgen en vooral te houden. Een bedankje vooraf kan geen kwaad, dachten de jonge werkende ouders waarschijnlijk. Laatstgenoemden werden hartelijk uitgezwaaid en het drietal huppelde naar binnen. Met de bloemen, de kindertrolley en hoge verwachtingen.

Eerlijk gezegd heb ik ze de rest van de week niet meer gezien. Tot vandaag. Een toevallige blik naar buiten toonde mij in één oogopslag hoe de week verlopen was. Zodra de kleine jongen zijn eigen moeder in de gaten kreeg wierp hij zich snikkend in haar armen, alsof de verlossing eindelijk daar was. Opa sleepte van alles naar buiten richting auto. Het verraadde exact het verloop van de week. In de kleine trolley was onvoldoende ruimte voor de grote pluchen aap (dagje Apenheul), de goudkleurige kartonnen kroon met plakdiamanten (prins(ess)edagje Paleis het Loo), opgerolde poster van Cars (regenachtig dagje Bioscoop) en tenslotte nog een Intertoystasje (gevalletje omkoping denk ik). De kleine werd achterin de auto gezet, wuifde nog wat mat naar zijn grootouders terwijl hij zijn ouders van alles en nog wat vertelde. Opa en oma zwaaiden dapper terug, strompelden naar binnen, vielen op hun relaxstoel binnen twee tellen in slaap. Met een glimlach op de lippen, dat wel.

Nieuwe banen

Zo rond je twaalfde jaar word je geacht een doel in je leven voor ogen te hebben. Een doel waarvoor je wilt doorleren. Een doel dat zin geeft aan je bestaan. Een roeping waaraan je gehoor wilt, nee MOET geven.

Soms is die roeping luid en duidelijk en wordt de weg van de rest van je leven met grote knipperende neonkleurige pijlen aangegeven. Je kunt er niet meer om heen. Dit is het, hier ga je naar toe! Soms hoor je die roeping niet. Of je luistert niet. Of je interpreteert het verkeerd. Dan rommel je maar wat door om er uiteindelijk achter te komen dat je een onbevredigende carrière hebt…

Switchen? Ja, dat kan! Omscholen? Ja, dat helpt! Eindelijk doen wat je echt leuk vindt? Ja, zo zou het moeten zijn. Maar wat als je de switch niet precies kan definiëren? Wat als je niet helder voor ogen hebt wat je precies wèl wilt? Ik denk dat ik daar een logische oplossing voor heb:

Zoek het gat in de markt naar aanleiding van je ergernissen!!!

Voorbeelden?

  • Als je baalt van slechte tv-programma’s, switch dan van kijker naar bouwer en bedenk zelf nieuwe formats!
  • Als je een perfecte brainwave hebt voor een verhaal en je pen is leeg, laat je dan omscholen tot ontwerper en maak papier waar je met je vinger op kunt schrijven!
  • Als je altijd met je drie-en-een-halve boodschap in de verkeerde rij voor de kassa staat, bedenk dan een…eh…iets!

Of dit ook voor mij geldt? Nou, ik denk dat ik voortaan wenskaarten ga ontwerpen. Voor grootouders. Die een kleindochter hebben gekregen. Zodat andere opa’s en oma’s niet drie keer dezelfde kaart ontvangen…

3-x-kaart

Schrijfhandje 3/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

 

Je kent ze wel. Die zeurauto’s. Strategisch opgesteld bij de in/uitgang van een winkel. Alle kinderen moeten er wel langs. En alle kinderen willen er in. Alle kinderen zeuren er om. Alle moeders zuchten er van. Alleen grootouders stinken er nog wel eens in. Smekende kleinkinderen zijn niet te weerstaan. Totdat het te vaak gebeurt. Dan stoppen ze twee kindjes tegelijk in zo’n ding. Dat willen de kindjes niet. Zeuren ze alsnog. Dan toch maar weer alleen, één voor één er in. Totdat er een ‘vreemd’ kindje bij in klimt! Dan zeurt iedereen. Wat zijn de (groot)ouders blij als er een papiertje ‘Defect’ ophangt! Maar die kleinen kunnen niet lezen. Zeuren ‘wat staat daar?’ , ‘Wat betekent dat’ , ‘Waarom dan?’ , ‘Maar waaròhom!’.

defecte-autos

Deze foto maakte ik laatst toen ik ’s morgens boodschappen deed. Ik was (natuurlijk, grrrr!) iets vergeten en snelde nogmaals naar de winkel. Weg waren de briefjes! Was er in de tussentijd een supersnelle zeurautomonteur geweest? Of was er een moeder die haar buurvrouw vooruit gestuurd had met de briefjes en een stukje plakband…?

Luchtledig

Ben je wel eens bij het Openluchtmuseum in Arnhem geweest? Ik wel, laatst nog. Toen het eigenlijk te warm was en de scholen nog niet begonnen waren. Dubbele fout. Blèrend kleinvolk, oververmoeide grootouders, buggy’s gevuld met alles behalve kind, terrassen overvol en geen ijsje meer te krijgen. Jammer want het is een leuk museum. Heel educatief ook. Je steekt er nog wat van op. Je leert hoe kinderen vroeger speelden, hoe de bakker vroeger bakte en hoe mensen vroeger woonden. Van plaggenhut tot landhuis en alles er tussenin kun je er vinden. Ook valt er te ontdekken wat er in hun tuintje stond…

dscn4528Je bent altijd welkom. Ook bij de vergeten gewassen. Net als vroeger. Misschien kun je wat meehelpen. Water geven bijvoorbeeld…

2-taalvoutjeOveral staan, hangen of liggen bordjes met wetenswaardigheden vermeld. Als je nou niet zou weten waar je precies bent en je zou dit bordje lezen? Koninginnenverzendkooitje, weer eens wat anders dan een glazen koets. Ik zal het verklappen: dit bord gaat over bijenteelt! Het ‘taalvoutje’ dat er in zit zal ik niet verklappen…zie jij ‘m?

Dit bordje hing in het restaurantje. Daar zijn ze ook de beroerdste niet en lezen graag met je mee. Om samen vast te stellen wat jij, met je allergie, waarvan je zelf het beste weet welke stoffen verboden zijn, niet mag hebben…

rscn4650Eenmaal weer thuis moest ik echt even bijkomen van alle luchtledigheid, dat snap je.

Kijken maar

mensen kijken

Als je de gemiddelde terrasbezoeker vraagt wat het leukst is aan op een terrasje zitten, scoort het antwoord ‘mensen kijken’ het hoogst. Dat is dan ook de voornaamste reden dat ik graag op een terrasje zit; dan hebben ze wat te kijken. En als ik er dan toch zit kijk ik zelf ook even. Ik kijk, zie, hoor en vraag me dingen af.

In deze tijd van het jaar zie ik opvallend veel vermoeide grootouders. Naast me een oma met een tienerkleindochter. Oma doet haar uiterste best er iets gezelligs van te maken maar de tiener denkt er duidelijk heel anders over. Haalt als antwoord op elke goedbedoelde vraag onverschillig haar schouders op. Als Oma door haar vragen heen is zitten ze stilzwijgend beiden een andere kant uit te kijken. Het zal de laatste logeerpartij zijn vrees ik.

Twee tafels verder maakt een kleine jongen zijn ouders dol door op steeds hardere toon te roepen dat hij poffertjes wil. Ze bezwijken om hem rustig te krijgen. Hij lacht triomfantelijk. Als na een kwartier de warme hapjes eindelijk komen valt hij er begerig op aan. De ouders kijken elkaar glimlachend aan over zijn bezwete hoofdje. Totdat de lieverd het eerste poffertje uitspuugt en het bordje ver van zich afschuift. ‘Dees bedoel ik nie kwil die grote!’. Even later sleurt zijn vader hem het terras af.

Drie tafels links doet mij denken aan een recent onderzoek dat uitwees dat Nederlanders steeds langer worden door de goede voeding die onze koters krijgen. Die boodschap heeft de vorige generatie kennelijk gemist. De man is minstens twaalf maanden zwanger van een drieling. Zijn vrouw, dezelfde generatie, bestelt nog ‘één cappuccino met slagroom en een klein stukkie kwarkgebak met slagroom’. Op zijn vragende blik antwoordt ze ‘Ik ben van de week een ons afgevallen hoor en ik moet wel op krachten blijven natuurlijk’.

Dan verschijnt er een grote troep kinderen. Een beetje smoezelig, een beetje onuitgeslapen maar toch vechtend om het hoogste woord. Twee doorgeschoten pubers hebben klaarblijkelijk de leiding en commanderen de eerste vier tafels bij elkaar te trekken. Met veel getrek en geduw wordt de opdracht uitgevoerd. Een meisje blijft verlegen aan de kant staan, duidelijk een buitenbeentje. Niemand kijkt naar haar om. Hopelijk houdt ze geen trauma over aan deze kinderzomerkampvakantie.

Zoveel mensen zoveel levens, op die paar vierkante meter terras. En maar kijken. Het wordt trouwens komend weekend prachtig terrasweer…