Tagarchief: Goldjunge

Beeldig Berlijn

Net terug van een paar dagen op bezoek in Berlijn. Het was er koud, nat en druk maar ook  indrukwekkend mooi, hyper modern en tegelijk vol historie. Een of andere audiotour vertelt dat Berlijn een stad is met een doorsnede van 17 kilometer. Een stad waar 3,4 miljoen mensen wonen op een oppervlakte van bijna 900 vierkante kilometer. Af te toe niet te bevatten. Natuurlijk kan ik je nu trakteren op foto’s van de Brandenburger Tor, de Reichstag en alle andere bezienswaardigheden maar die ken je vast wel, daarom onthaal ik je graag op een paar beelden die je misschien niet zag.

Allereerst kwam ik deze Goldjunge tegen. Hij was helemaal van goud. Bijna helemaal dan… Waarom nou net daar niet ontging me even. Dat kapsel vind ik ook niet om over naar huis te schrijven maar is wel weer van goud, een soort goudlokje dus. Je ziet direct dat het een pocherig type is. Al dat schreeuwerige goud en kijk eens naar zijn handen. Hij geeft daarmee de maat aan: “Ja serieus mensen, het was zoóóó groot!”. Zijn eigen mond valt er van open. Waar denk jij dat het over gaat?

Het groepje dames, dat letterlijk aan de overkant van de straat staat, dacht er het hare van. Je ziet ze geringschattend kijken en de lichaamstaal geeft overduidelijk aan: “Ja ja…geloof je het zelf?!”

Een paar straten verder hangt een elegante man aan de gevel. Hij is net naar de sportschool geweest en naar de barbier. Zijn vrouw valt hem de hele tijd lastig met: “Wat zullen we eten vanavond?”, “Laat jij de hond nou es uit!”, “Bel je moeder ff terug!” Daarom kruipt hij met een plaidje en een boek naar buiten en gaat heel comfortabel vrijwillig op een stenen randje zitten lezen. Lekker verdrinken in een andere werkelijkheid.

Ook weer letterlijk aan de overkant zit een stelletje helemaal niet vrijwillig buiten op een stenen pilaartje. Maar ja, dat is dan ook hun eigen schuld. Hannelore (rechts), dochter des huizes, was al een tijdje verliefd op Dieter, de tuinman. Ze bespeelde hem dagelijks met haar charmes en hij deed zijn uiterste best haar zo lang mogelijk te negeren zonder onbeleefd te zijn. Op een dag bezweek hij en liet zich meesleuren in de muziekkamer. Hannelore overtuigde hem ervan dat ze echt helemaal alleen thuis waren. Totdat! Op de gang hoorden ze de eerste huishoudster de dienstmeid opdragen de muziekkamer eens goed te ragebollen nu er toch niemand thuis was. Zo vlug ze konden sprongen Hannelore en Dieter op van de canapé, gristen hun kleding bij elkaar en verlieten de kamer door de openslaande ramen aan de straatkant. Volgens overlevering is niet bekend hoelang ze daar gezeten hebben. Het lijkt er op dat  Hannelore de grootste verwijten richting Dieter smeet terwijl hij naarstig naar een oplossing zocht in het ‘Handboek van tuinmannen’ dat hij altijd bij zich droeg.  Tevergeefs. Ik denk dat ze ter plekke versteend zijn van spijt. Echter allebei om heel andere redenen…

Heerlijk Berlijn! 😉

Advertenties