Tagarchief: gezelligheid

De Psalmenfluiter

Gedegrageerd! We zijn gedegradeerd van best wel handige Harry’s tot simpele hobby Bobs. Een invasie van professionele klussers in ons nieuwe huis afgelopen week heeft ons zelfbeeld verplicht doen bijstellen. Doorgaans draaien wij onze zowel rechter- als linkerhand niet om voor schuren en plamuren, voor verven en witten en voor ingewikkeld patroonbehangen maar dit is natuurlijk kinderspel.

In de eerste helft van de week kwamen vier mannen ons tegelijkertijd helpen. Drie waren er breedgeschouderd, de vierde trainde duidelijk de lagere spiergroepen, die rond de navel dus. Wellicht meer een denker? Opeens was ons huis gevuld met diverse rolkasten gereedschap, kilometers kabel, mengtonnen van 120 liter, mixers van anderhalve meter groot, koelboxen vol eten en drinken, een radio en constant piepende telefoons. Alles stond onder leiding van Sjon! Een aannemer om op te bouwen. Bij het verleggen van een leiding door middel van ‘ff een sleuffie hakken’ voorzagen wij paniekerig allerlei problemen. Sjon stelde ons gerust: ‘Als het nat wordt weten we meteen waar de waterleiding zit’. Kijk dat zijn duidelijkheden waar je rustig van wordt. Hij zette iedereen aan het werk en vroeg elk half uur vaderlijk of het goed ging. Hij heeft duidelijk de wind er onder. Ook goed te zien als hij roept: ‘Bakkiedoen!’. Je staat er versteld van hoe rap zijn personeel luistert. Een man die niet met zich laat sollen. Telefonisch hield hij een heel betoog over het feit dat hij ‘een driekupertje besteld heeft en een zeskupertje gekregen heeft en dat ie niet voor een zeskupertje gaat betalen als hij om een driekupertje heeft gevraagd!’. Klare taal. We snapten diezelfde dag nog dat het om het formaat van de container ging…

En dan het eten: ‘Bammetjedoen!’. Onvoorstelbaar wat er allemaal uit die koelboxen tevoorschijn komt. Ik wilde de boel nog opleuken met gezellige plastic bekertjes. Met bijpassende bordjes. De servetjes heb ik maar niet eens op tafel gelegd. De anderhalveliterpakken werden direct aan de mond gezet, de broodjes met ongewassen handen opengereten, van een plak kaas voorzien en in twee happen naar binnen gegooid (herhaal dit 9x). De denker had zelfs een heel pak hagelslag meegenomen wat hij over twee boterhammen verdeelde. Ik moest de neiging onderdrukken te roepen: ‘Laagste prijsgarantie zeker?!’ De stukadoor veegde zijn handen bij voorkeur af aan zijn broek, de stoel, de suikerpot en mijn jas als hij die weer eens verplaatste zodat het kledingstuk niet vies werd… Al met al waren het gezellige dagen, er werd keihard gewerkt, gelachen, gezongen en geplaagd en Sjon toonde zich echt een goede baas!

Dat het ook anders kan bewees de tweede helft van de week; er kwamen twee andere mannen. Uitsluitend voor de badkamer, gestuurd door de winkel waar de natte cel is aangeschaft. Ook wel harde werkers maar met langere pauzes en echt heel andere verhalen. Samen hielden ze smakeloze verhandelingen over kaakchirurgen, ziekenhuizen en uiteindelijk prostaatproblemen! Boeiend. Het enige ‘grapje’ dat er die dag viel: ‘Ik gebruik mien eig’n rolmaat!’, ‘Begint die van jou ook op 0 dan?’. Ze lagen in een deuk. Wij verhoogden slechts onze wenkbrauwen. Het was helder als glas dat het  Bijbelbeltfiguren waren. Niets op tegen maar ze deden zo lang over bidden en danken dat ik ze verdacht van het stiekem knappen van een uiltje. Het daadwerkelijke eten kostte minder tijd. En als het boren en timmeren even iets minder luid klonk… hoorden we gefluit. Geen vrolijk deuntje van een moderne hit of zo maar uit het toekomstig toilet klonk een serieuze psalm. Op hele noten. Als hij buiten op een steiger had gestaan hadden de dames vanzelf omhoog gekeken. De Psalmenfluiter, het zou zomaar het nieuwe boek van Jan Siebelink kunnen zijn maar nee, gewoon bij ons in de wc.

Verwondert u over niets… ik ga nog even de suikerpot afbikken.

Meidenmiddag

“Pas op hoor, dat zit wat los!”. Te laat. Ik sta met een deurkruk in mijn handen terwijl de andere helft nog in de deur zit. Manon van Seventer, jeugdcoach bij Stichting MOOI, herstelt de schade met een geroutineerd gebaar en verwelkomt me in gebouw ’t Outspan. Hier houdt zij elke donderdagmiddag ‘Meidenmiddag’.

Stichting MOOI staat voor Maatschappelijke Ondersteuning van Omgeving en Individu en de slogan ‘MOOI verbindt mensen’ uit zich onder andere in zaken als buurtbemiddeling, tienersoos, maatschappelijke stages en sociale vaardigheidstrainingen.

Gemiddeld, en ook vandaag, komen er 15 meiden. “Pas op dat zit los!” wordt nog zeker zes keer herhaald maar dan is de hele doelgroep binnen. De meiden zitten in groep 7 en 8 en komen van drie verschillen scholen in Noordhove. Ze kennen elkaar dus niet allemaal van school; de meidenmiddag verbindt hen. Eerst wordt er wat tafeltennis en tafelvoetbal gespeeld, gekletst en vooral veel gegiecheld. Even bijkomen van school met een bekertje limonade.

Daarna worden er taken verdeeld. In het kader van een (uitgestelde) culturele middag hebben sommige meiden eten en snoep meegenomen. Ze zijn druk bezig dit presentabel te maken terwijl anderen de (tennis)tafel dekken met vrolijk gekleurde bordjes. Wie zich niet geroepen voelt kan nog snel even buiten spelen. “Pas op de…!”. Weer te laat.

Als iedereen even later aan tafel zit en het eten nog op slinkse wijze wordt achtergehouden in de keuken mag ik de meiden wat vragen stellen. Het blijkt dat vooral de gezelligheid de aantrekkingskracht vormt. “Samen make-uppen of cupcakes bakken is super leuk en het allerleukst was wel de fotoshoot die we mochten maken met een echte fotograaf!”. Mijn vraag of er ook wel eens serieuze zaken aan de orde kwamen levert een licht verontwaardigd gesnuif op. “Natuurlijk! We praten wel eens over pesten en we hebben voor de Kerst een pakkettenactie georganiseerd voor de voedselbank! Waarschijnlijk gaan we binnenkort meewerken aan een buurtfeest.”

Manon vertelt me later dat ze ook iets aan meningsvorming doet “In spelvorm leren ze dan om te gaan met vragen als ‘wat zijn je grenzen en hoe geef je die aan’. Dit soort onderwerpen is natuurlijk bij uitstek geschikt als je met meiden onder elkaar bent”.

De meiden zitten lekker te snoepen, drop uit Engeland, koekjes uit Turkije en gifgroene sponscake uit Indonesië. Ik laat ze met rust en stap op. “Dag schrijfmevrouw, schrijf maar dat er nog meer meiden moeten komen!”. “Dag meiden, dag Manon, MOOI werk is dit!”. “Pas op!!!”