Tagarchief: gelukkig

Dure niks

Geld, pegels, doekoe, centen, contanten, duiten, kapitaal, zilverlingen, oortjes, poen, pingping, slappe was, euries, we houden er van.

Oké, het maakt niet gelukkig, maar zéker niet ongelukkig. Het is verdraaid makkelijk er aardig wat van te hebben. Want wat kun je er allemaal mee doen? Lekker laten rollen, bij voorkeur mijn kant uit. Vakanties, etentjes, voorstellingen, cadeaus. Uitgeven aan jezelf of delen met een ander. Het stinkt niet en het zoekt vaak geld waardoor het vanzelf meer wordt!

Je kunt het natuurlijk ook niet uitgeven maar sparen, er op gaan zitten. Wel typisch Nederlands. Ze zeggen niet voor niets dat ‘wij’ het koperdraad hebben uitgevonden toen er twee Nederlanders vochten om een cent. (Of waren het Schotten?) In elk geval vertel ik niets nieuws als ik zeg dat wij graag een voordeeltje hebben, een koopje, een uitverkoopje, een meevallertje, een anbiedinkie. Helemaal door het dolle zijn we als iets gratis is! Maar wat doen we hiermee?

Alles in de zomersale! Een vlot jurkje van een mooi stofje, luchtig, makkelijk te wassen, kreukvrij in de koffer, soepel vallend en afkledend, wat wil je nog meer.  Prijs valt mee. Daarbij een zomers hoedje, zo’n rieten geval dat overal bij past, dat je zelf kunt opleuken door er een sjaaltje omheen te knopen kleurend bij het jurkje. Doe es gek. En dan de schoenen: aangenaam zomers, je voelt niet dat je ze aanhebt, onverslijtbaar, luchtig, modieus en in one-size-fits-all…? Dure niks…

Advertenties

Dichtbijgeluk

Iedereen wil het graag hebben. Geluk! Velen zijn er naar op zoek, sommigen vinden het. Sommigen niet, die jagen het teveel na. Meestal wordt het overschat, zoekt men het verder, dieper, hoger en duurder dan nodig. Het ligt vaak dichterbij dan je denkt. Waarom aan de andere kant van de wereld zoeken terwijl je er thuis over struikelt? En als je het eenmaal hebt wil je het vasthouden. Soms delen en doorgeven. Maar niemand zegt: ‘Geluk? Nee dank je!’ Ik heb gelukkig een paar mooie voorbeeldjes van dichtbijgeluk gevonden.

Je kent ze vast wel, die grote goudkleurige leeuwen bij de ingang van je Chinese restaurant. Het zijn afgeleiden van de Chinese tempelleeuwen, die bij de ingang van een tempel of paviljoen te vinden zijn en die symbool staan voor geluksbrengers. In Apeldoorn is deze traditie aangepast bij de kringloopwinkel. Wedden dat een bezoekje je vanaf nu geluk brengt?!

Hier kun je op de Veluwe gewoon langsfietsen. In de verte zie je dit bord al staan maar dan kun je het nog niet lezen. Kom je nieuwsgierig dichterbij, lees je opeens van een levensgevaarlijke situatie, aan de andere kant van het bord. Nu heb ik vernomen dat als je ‘Paf!’ en ‘Boem’ hoort roepen, je niet echt bang hoeft te zijn, maar stel. En dat dit ene bord de scheidslijn is tussen niks-aan-de-hand en levensgevaarlijk vind ik wat twijfelachtig.  Toch voel ik mij een stuk gelukkiger aan deze kant van het bord!

Op de Pinksterbrocantemarkt op Paleis het Loo kwam ik dit bord tegen… Hetgeen je koopt op een Brocantemarkt met oude, doorleefde, zeg maar verroeste, spullen, is een keuze. Een nieuwe teil een paar nachtjes buiten laten staan heeft hetzelfde effect. Een zijden corset, waar een jongedame een tijd geleden zwetend en hijgend ingesnoerd in heeft staan dansen, aantrekken, nee dank u. Maar wat te verstaan onder een brocante worst? Oud, belegen, tikkie beschimmeld, met gebruiksspoortjes? Gelukkig had ik geen trek.

Over eten gesproken… IKEA is ook een mooie. Ze verkopen daar iets ‘van papier dat in kleine stukjes gebeten kan worden, niet geschikt voor kinderen onder de 3 jaar’. Dus een kind van 4 jaar mag het wel? En mag het dan ook in grote stukken? Waarom laat je een kind  überhaupt papier eten? Gelukkig lees ik de omschrijvingen en gelukkig heb ik een blog om het aan jou te vertellen.

Geluk, het ligt voor het oprapen. Wordt jij hier nou niet gelukkig van? 😉

 

Proost

Niet ver weg van de verslaafdenopvang wil het nog wel eens gebeuren dat de vrijstaande bankjes in de omgeving bezet zijn. Regelmatig zie ik twee mannen daar aangenaam verpozen. Met een kartonnen traytje bierblikjes. Ze hebben het gezellig. Ze kouten heel sociaal met elkaar. Slaan elkaar steeds joviaal op de schouder. Naarmate de inhoud van de tray kleiner wordt worden de gebaren groter. Elk geleegd blikje wordt keurig in de daarvoor bestemde afvalbak geworpen en het karton gaat netjes mee naar huis. Met de heerlijk heldere zon op hun snoet is het prima uit te houden. Er lijkt geen vuiltje aan de lucht.

Gisteren verscheen er een nieuwe versie. Hij was alleen. Een driedagenbaardje. Een te dunne jas en te grote schoenen. Een plastic tas van V&D (wie wat bewaart…) waaruit een fles goede cognac tevoorschijn kwam. Zorgvuldig werd de sluiting open gepeuterd en het afval netjes in de V&D tas gedaan. De eerste slok toverde direct een glimlach om de nog natte lippen. Hij hief de fles omhoog proostend naar de zon. Hij leek ronduit gelukkig. Erg gelukkig. Erg verdrietig tegelijk. En erg verslaafd.

Ode aan Emma

oma

Ik word wakker en hang twee tellen in het schemergebied tussen slapen en waken. Dan komt alles in volle vaart op me af! Het komt opnieuw overrompelend binnen. Een niet eerder gekend gevoel stijgt in me op, het vult me totaal, tot barstens toe!

Ik moet boodschappen doen. Vijf dingen zijn het maar. Die kan ik wel onthouden zonder briefje. Ik trek mijn jas aan. Hè? Was die jas altijd al die kleur? Mooier dan ik me herinner. Ik loop naar de winkel. Hè? Stonden hier altijd van die mooie bomen? Ik moet me inhouden niet te gaan huppelen. Hè? Wat zijn er veel mensen in de winkel en allemaal zo aardig. Waarom kijkt er niemand naar me? Ze zien het toch wel aan me? Ik heb namelijk het gevoel dat ik gloei en straal. Als ik thuiskom heb ik vijf boodschappen bij me. Maar niet die ik bedoelde. Komt allemaal door jou!

Donderdag 10 november 2016. Op slag is de wereld niet meer hetzelfde, want jij bent erbij! In een plastic ziekenhuiswiegje lig je zo mooi en zo prachtig  en zo aandoenlijk en zo oneindig lief te wezen. Je moeder ernaast. Zo dapper, zo uitgeput maar met zo’n liefdevolle, nimmer wijkende, moederblik in haar ogen. Ik kijk naar haar. Mijn kind met haar kind. De gelukstranenstroom is niet meer te stoppen. Lief kleintje, zo welkom in ons leven, in ons hart. Met je fluwelen huidje, met je perfecte neusje, met je tien lange vingers, met je alles.

Ik mag je zien. Als ‘liefde op het eerste gezicht’ nog niet bestond had jij het uitgevonden. Ik mag je vasthouden. Je weegt nog bijna niets maar niets zal ooit zwaarder wegen. Ik mag je ruiken. Je ruikt naar nieuw leven, naar beloftes, naar toekomst en een beetje naar Zwitsal. Ik mag je voelen. Je voelt goed, beter en als het beste. Ik mag je roepen. Je heet Emma, slechts één klank verwijderd van mijn nieuwe naam Oma…

Kom ik ga weer eens boodschappen doen. Zonder briefje want dit kan ik wel onthouden:

  1. een piepklein roze jurkje
  2. een roze rammelaar
  3. een roze beer
  4. een roze voorleesboek
  5. een pak roze muisjes

Een roze wolk heb ik al…

Goeie kerstdag

roltoeter

Zo, klus geklaard! Het is even doorzetten maar dan heb je ook wat. Opgelucht kijk ik naar de wiebelende stapel voor me op tafel.  Kijk, kerstkaarten zelf maken is niet zo moeilijk als je kunt knippen, plakken en glitter strooien. Dat lukt me dus wel. Maar dan komt het moeilijke: wat schrijf je er op of in? Er bestaan stickers en stempels met teksten maar dat vind ik dan weer te onpersoonlijk.

Prettige dagen. Tja, ik weet het niet. Het doet mij altijd meteen denken aan pret, vette pret, pretletters. Aan roltoeters en kartonnen feesthoedjes met knellende elastiekjes. Aan lichtelijk beschonken polonaises met ongewilde handtastelijkheden. Om dit nu twee dagen te doen?

Gelukkig Kerstfeest. Dat is pas vermoeiend! We weten nu toch wel dat geluk gevormd wordt door een momentopname. Door een onverwacht gelukt gerecht, een cadeau dat precies jouw maat blijkt te zijn, het vroegtijdig vertrek van tante Mies, het onopgemerkt vals spelen tijdens het sjoelen. Maar twee dagen lang constant gelukkig zitten wezen?

Zinvolle feestdagen. Oké, ik ben wel principieel tegen het overslaan van welk feestje dan ook maar om er nu meteen een diepere zinvolle betekenis aan te geven is mij een stap of wat te ver. Gewoon gezellig slap kletsen, simpel spelletje spelen, onverstandig snoepen, zingen (ja, ik doe dit heel zachtjes) met als enig doel de zin van het leven even te vergeten.

Inspirerende kerstdagen. Dit vind ik wel meteen kunstzinnig of zweverig klinken maar het kan, als je even oplet, echt iets nuttigs opleveren. Je krijgt namelijk de perfecte inspiratie voor volgend jaar op een presenteerblaadje aangereikt! Dan maak je namelijk hetzelfde geslaagde gerecht, dan nodig je tante Mies niet eens uit, je zegt dat je een wol-allergie hebt en jammer genoeg geen rendiertrui kunt dragen.

Ik houd het maar op ‘Goede dagen’. Het meervoud van ‘Goeiedag!’. Dat lijkt mij het belangrijkst, dat je aan het eind van een Kerstdag kunt zeggen ‘Ja, dit was een goeie dag! Het was af en toe prettig, ik voelde mij op diverse momenten gelukkig, een onvoorbereid zinvol gesprekje in de keuken heeft me zomaar inspiratie gegeven.’

En nu ga ik glitter opruimen en kerstzegels plakken.