Tagarchief: geluk

Wensen

We zitten midden in een tijd van wensen. We wensen elkaar een vrolijke kerst toe en een gelukkig nieuwjaar. We zeggen het achteloos. Maar hoe bedoelen we dat wensen eigenlijk? In de zin van verlangen, begeren, snakken? Dat is best sterk! Of iets milder in de zin van willen, van plan zijn, verwachten? Of is het slechts een vorm van hopen. In hoeverre wensen we iets voor een ander of juist voor onszelf? Hoe kom ik hier achter?

Midden in de Oranjerie in Apeldoorn staat een prachte kerstboom, die voor de gelegenheid omgedoopt is tot wensboom. Iedereen mag er een kaartje met een wens inhangen. Die ben ik eens van dichtbij gaan bekijken. Naast veel kaartjes met voorspelbare algemene teksten over over vrede en geluk vond ik nog een paar bijzondere. En … zoveel type wensen zoveel type mensen…

 

   

Inhalige types. De eerste begint nog met ‘ik wens…’, de laatste vindt het slechts een kwestie van ‘niet kletsen maar storten!’

Egocentrisch type. Of je haar maar even wilt ‘voegen’ of ‘volgen’, want de wereld draait om Isabelle?

   

Via-via-types. Mensen die aan hun geluk denken te komen via anderen. Als ‘me zus’ nou veel wint krijg ik vast ook een deel? Als ‘mij dochter’ een ‘trauwfeest’ geeft heb ik er ‘deze jaar’ zelf ook wat aan?

   

Bescheidener types. Wel lief eigenlijk. Oké alleen een snoepje wensen is ook wel wat karig daarom liever een ‘super grote!’ Tja, over die ‘verkiring met een Emma’ moet ik diep nadenken. Ziet er wel schattig uit maar ik denk dat Emma er nog niet aan toe is 😉 (in elk geval haar Oma niet)

   

Recht-door-zee types. Bij de eerste is het niet helemaal duidelijk of de XXjes voor of van Henk zijn maar dat weet hij waarschijnlijk zelf wel. ‘Oneindige blijdschap’ vind ik zo’n mooie lieve wens, met wat voor ij/ei je het ook schrijft!

Hartelijk type! In deze kan ik me het beste vinden. Want of je nou veel geld, veel volgers,  een trauwfeestje, snoep, verkiring, een x van Henk of oneindige blijdschap hebt…er is niets aan zonder liefde. Mijn wens voor jullie (oké, ook voor mezelf) voor 2020  is:

Does wat vaker lief en overkom es wat vaker liefs 🙂

 

Poehee

‘Het leven is een feest, wel even zelf de slingers ophangen’

Wie kent deze uitdrukking niet. Er wordt niet specifiek bij aangegeven wanneer of waar je dat precies of ongeveer moet doen… Waarschijnlijk mag je dat zelf weten?

‘Mijlpalen zijn er om slingers aan op te hangen’

Nog zo eentje. In eerste instantie lijkt het een mooie uitdrukking maar bij nader inzien vind ik hem best vermoeiend. Je moet dus eerst mijlpalen bereiken, minimaal twee anders kun je er niets tussen ophangen, en dan nog eens zelf die slingers ophangen.

Een mijlpaal is letterlijk ‘een paal die de afstand in mijlen aangeeft, tot een bepaalde stadspoort of tot de volgende mijlpaal’ maar figuurlijk wordt het gebruikt om aan te duiden als ‘iets belangrijks dat je bereikt’. Het heeft in elk geval iets gewichtigs, iets belangrijks, iets gedenkwaardigs. En ik blijf het mooi maar lastig vinden. Want wat is een figuurlijke  mijlpaal? Een zwemdiploma halen, een eigen boek uitgeven, een motie aannemen in de Tweede Kamer, een hoofdrol spelen in een film, zonder zijwieltjes fietsen? En waaruit bestaat een slinger? Een fijne verjaardag, een romantische bruiloft, geboorte van een kleinkind, een tropische vakantie?

Je moet best wel veel meemaken, poehee! Daarbij lijkt me dat wat voor mij een mijlpaal is, voor jou niet veel voorstelt en andersom. En wat voor jou een slinger is, vind ik helemáál niet belangrijk. Daarom was ik zo uitermate blij met dit theezakje…

Geen grootse en meeslepende dingen zijn nodig om gelukkig te worden. Gewoon van de kleine dingen genieten. Niks geen palen slaan of op trapjes klimmen met slingers. Maar genieten van het moment dat ik de juiste schoenen vind, het eten een keer niet laat aanbranden, een paddenstoel ontdek, een opgestoken hand van de buurvrouw zie, als de buschauffeur wel op me wacht, het moment dat de zon mijn neus nog net raakt, het moment dat ik dacht nog één bonbon te hebben terwijl er drie liggen, de tandarts niets kan vinden, het draaiorgel mijn favoriete liedje draait, mijn lievelingsluchtje in de aanbieding is, mijn paraplu heel blijft in een storm, als de extra kassa voor mij geopend word, mijn taart precies op het plaatje lijkt, een slinger achter een raam, het moment dat je kind belt als je aan hem denkt. Momenten waarop je een knipoog van het leven krijgt. Dat is pas belangrijk. Iemand nog thee? 😉

 

Dichtbijgeluk

Iedereen wil het graag hebben. Geluk! Velen zijn er naar op zoek, sommigen vinden het. Sommigen niet, die jagen het teveel na. Meestal wordt het overschat, zoekt men het verder, dieper, hoger en duurder dan nodig. Het ligt vaak dichterbij dan je denkt. Waarom aan de andere kant van de wereld zoeken terwijl je er thuis over struikelt? En als je het eenmaal hebt wil je het vasthouden. Soms delen en doorgeven. Maar niemand zegt: ‘Geluk? Nee dank je!’ Ik heb gelukkig een paar mooie voorbeeldjes van dichtbijgeluk gevonden.

Je kent ze vast wel, die grote goudkleurige leeuwen bij de ingang van je Chinese restaurant. Het zijn afgeleiden van de Chinese tempelleeuwen, die bij de ingang van een tempel of paviljoen te vinden zijn en die symbool staan voor geluksbrengers. In Apeldoorn is deze traditie aangepast bij de kringloopwinkel. Wedden dat een bezoekje je vanaf nu geluk brengt?!

Hier kun je op de Veluwe gewoon langsfietsen. In de verte zie je dit bord al staan maar dan kun je het nog niet lezen. Kom je nieuwsgierig dichterbij, lees je opeens van een levensgevaarlijke situatie, aan de andere kant van het bord. Nu heb ik vernomen dat als je ‘Paf!’ en ‘Boem’ hoort roepen, je niet echt bang hoeft te zijn, maar stel. En dat dit ene bord de scheidslijn is tussen niks-aan-de-hand en levensgevaarlijk vind ik wat twijfelachtig.  Toch voel ik mij een stuk gelukkiger aan deze kant van het bord!

Op de Pinksterbrocantemarkt op Paleis het Loo kwam ik dit bord tegen… Hetgeen je koopt op een Brocantemarkt met oude, doorleefde, zeg maar verroeste, spullen, is een keuze. Een nieuwe teil een paar nachtjes buiten laten staan heeft hetzelfde effect. Een zijden corset, waar een jongedame een tijd geleden zwetend en hijgend ingesnoerd in heeft staan dansen, aantrekken, nee dank u. Maar wat te verstaan onder een brocante worst? Oud, belegen, tikkie beschimmeld, met gebruiksspoortjes? Gelukkig had ik geen trek.

Over eten gesproken… IKEA is ook een mooie. Ze verkopen daar iets ‘van papier dat in kleine stukjes gebeten kan worden, niet geschikt voor kinderen onder de 3 jaar’. Dus een kind van 4 jaar mag het wel? En mag het dan ook in grote stukken? Waarom laat je een kind  überhaupt papier eten? Gelukkig lees ik de omschrijvingen en gelukkig heb ik een blog om het aan jou te vertellen.

Geluk, het ligt voor het oprapen. Wordt jij hier nou niet gelukkig van? 😉