Tagarchief: foto

Help!

Simpel word ik er af en toe van! Ik houd er namelijk niet zo van dat ik tegenwoordig wel drie keer moet nadenken eer ik iets zeg. Voor ik het in de gaten heb beledig ik weer iemand. Altijd is er wel iemand zich op zijn of haar of de teentjes getrapt voelt.

“Goedemorgen dames en heren” is   “Goedemorgen reizigers” geworden. De conducteur, de conductrice of de mens die de kaartjes knipt, vraagt nu: “Goedemorgen reiziger mag ik uw kaartje even zien?”  Ik kan nu gaan roepen: “Ik ben een vrouw, dus een reizigster en door mij met u aan te spreken denk jij zeker dat ik al oud ben!” Ja, zo lust ik er nog wel een. Ik vind het een beetje (twee beetjes eerlijk gezegd) nogal overtrokken en me dunkt dat er belangrijkere beslissingen zijn te nemen. Evenals het ‘gezeik’ over de toiletdeuren….zucht.

En als ik hoge nood heb kan het mij echt niet schelen wat er op de deur staat. Toch moest ik vorige week even twee keer kijken…

Ik dacht één moment ‘Help!’. Met een volle blaas is het lastig reëel te denken. Toen zag ik het blauwe strikje en heb de andere deur genomen. Na de nodige handelingen stond ik weer buiten en keek nog eens goed. Dus het herentoilet is voor mannen die een strikje dragen en het dames toilet is vrouwen die…eh…halve bollen dragen? In stigmatiserende kleuren ook nog? Voel ik hier een aanval van discriminatie? Mannen beoordeeld op kleding, vrouwen op uiterlijk? Er kwam een oudere dame aan die ook even stond te kijken en concludeerde: “Wat grappig, maar dat kraagje bij de dames hoort andersom hoor!”

Ik durfde het aan een foto te maken en net op tijd want de strikjesdeur ging open en er stapte een mannetje uit met tatoeages all over the place, opgepompte spierbundels en met een rood aangelopen kaal geschoren hoofd, behalve in het midden liep nog een streep haar. Een man die het verst van een strikdragend heerschap staat. Zou hij ook hebben staan twijfelen welke deur te nemen?

Ik bedoel maar, wat maakt het nou uit wat er op de deur staat; er valt altijd iemand buiten de doelgroep. Gewoon niet zo moeilijk doen en je kraagje omdraaien.

Schoenmaker

Wat dacht ik wel niet van mezelf?! Je vraagt een bakker toch ook niet om een koe uit te benen! Of een slager om je lekke band te plakken? Of  de fietsenmaker om je haar te knippen? Iedereen heeft zijn talent en houd je daar dan aan. Schoenmaker blijf bij je leest! Oké, je hebt nu wel in de gaten dat ik iets stoms gedaan heb…

Van een schrijfvriendin kreeg ik de tip mee te doen aan de fotochallenge op facebook met de titel ‘Kijk je rijk’. Nu krijg ik op voorhand al kriebels van het woord challenge maar goed, ik meldde mij aan. Het ging er om de kleine gewone dingen om je heen eens van een andere kant te bekijken en bewust te worden van de rijkdom die dat beeld je dan geeft. Op zich sluit het prima bij mij en mijn blog aan; ik houd van het ongewone van het gewone, dingen die je snel over het hoofd ziet. Zoals een sesambroodje met maar 1 sesamzaadje, een verloren kinderschoentje, een vreemd tekstbord. Elke dag kregen de deelnemers een nieuwe opdracht, vijf dagen lang en men moest het eindproduct op de facebookpagina Kijkjerijk plaatsen…

Waar het mis ging? Ik dacht te makkelijk over het woordje ‘foto’… Ik interpreteerde het zo ‘ik maak een foto en zie daar iets in’ maar de meeste deelnemers dachten juist heel diep na over de foto. Gooiden daar nog een flink aantal filters en bewerkingsprogramma’s overheen en leverden ware kunststukken! Wat dacht ik wel niet?!

Dag 1: Kijk je rijk naar je vaatdoekje

1-kijkjerijk-op-de-vlucht                                    vaatdoekje

Ik wilde nog grappig zijn en zag ‘Vaatdoek op de vlucht! Heeft net als bazin hekel aan schoonmaken!’. Ernaast drie voorbeelden van anderen…

Dag 2: Kijk je rijk naar je tandenborstel

2-kijk-je-rijk-ruzie                                 tandenborstel

Ik zag er twee boos zijn op elkaar, ruzie hebben, waarschijnlijk om het dopje van de tandpasta! Ernaast drie voorbeelden…

Dag 3: Kijk je rijk naar een netje van mandarijntje of uien

3-kijkjerijk-het-net                netje

Ik dacht ‘Het net, wereldwijd!’. Ernaast drie waanzinnig mooie voorbeelden van hoe het ook kan…

Dag 4: Kijk je rijk naar een lucifer

4-kijkjerijk-lucifer                                 lucifer

Doordenkertje van mij: ‘van Lucifer!’ (een duivel die zijn drietand op mijn aanrecht had laten slingeren). Ernaast drie voorbeelden, zelfs de doosjes zijn mooi…

Dag 5: Kijk je rijk naar een paperclip

5-kijkjerijk-paperclip                          paperclip

Intussen was ik de schaamte voorbij en maakte een paperclipkip! Ernaast weer drie voorbeelden waarvan de bovenste het mooist is en de onderste het schattigst…

Heb ik er iets van opgestoken? Ja hoor: hoewel ik heel consequent/creatief dezelfde achtergrond gebruikte, volgende keer niet meer meedoen en fotograferen aan fotografen overlaten 🙂

Telefoongesprek

(De derdede aflevering van Het Verhaal Achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mag deelnemen. Elke maand een foto met de vraag ‘wat gebeurt hier’ of ‘waar doet dit je aan denken’ en beschrijf dat in 200 woorden. Dit is de derde foto en mijn verhaal…) 

3-hetverhaalachterdefoto

  • Met Max.
  • Waar ben jij helemaal mee bezig!
  • Dag Max, hoe gaat-ie? Goed, thanks zusje! En met jou? Waar ben ik helemaal mee bezig?
  • Met moeder!
  • Met moeder?
  • Daar ben jij gisteravond geweest!
  • Eh…. Ja, zoals elke woensdagavond.
  • En wat heb je daar gedaan?
  • Pardon?
  • Nou vertel op, wat heb je met moeder gedaan?
  • Hallo zeg, moet ik nu ergens verantwoording van afleggen of zo?
  • Jij hebt haar computerles gegeven!!!
  • Mag dat niet?
  • Je hebt computerles en computerles hè!
  • Jij hebt haar een I-pad gegeven met Moederdag…
  • Ja, zodat ze makkelijk kan mailen en filmpjes kijken.
  • Moet je haar dat wel leren, dat kan zij toch niet uit haar zelf?
  • Ik heb het al tig keer voorgedaan maar ze luistert niet!
  • Naar mij wel…
  • Slijmbal!
  • Overdrijf je nu niet een beetje zusje?
  • Nee!!!
  • Hebben we het nog over de computerles of …?
  • Een beetje…
  • Wat dan?
  • Je hebt haar een facebookaccount gegeven!!!!!
  • Ja en?
  • Nu sta ik daar in mijn dikke blote kont op te zien, voor volk en vaderland, voor altijd!!!

 

Uitnodiging voor iets nieuws

Een vakantie levert vaak nieuwe inzichten en ideeën op!

Van harte wil ik je uitnodigen mee te gaan doen met de (besloten) facebookgroep ‘Het Verhaal achter de Foto’. Eén keer in de maand een verhaaltje van 200 woorden schrijven naar aanleiding van een foto, plaatsen en lezen wat anderen er van gemaakt hebben.  Een schrijfvriendin, Jacqueline van Zwieteren, heeft dit opgezet en ik ben een beetje een soort van assistente hierin. Lees de onderstaande info door en reageer als  het je leuk lijkt om mee te doen. Het staat er niet in vermeld maar als je per ongeluk of door omstandigheden een maandje overslaat word je heus niet meteen de groep uitgezet 😉 Heb je toch nog vragen dan kun je die ook via het e-mailadres mail@hetverhaalachter.nl stellen. Ik hoop dat we snel een grote groep hebben!

 

Info Het Verhaal Achter de Foto

Wil jij ook zeer korte verhalen schrijven? Gewoon thuis vanuit je luie stoel? Dat kan! Geef je op voor Het Verhaal Achter de Foto en schrijf mee met de foto van de maand.

 Door het zien van een foto en het schrijven van korte verhalen (inclusief het lezen van andermans teksten), kun je op goede ideeën gebracht worden voor nog weer nieuwe verhalen én komen er misschien herinneringen boven waarvan je niet meer wist dat je ze had!

Hoe kan ik meedoen?

 Meld je aan door een e-mail te sturen naar mail@hetverhaalachter.nl (gebruik hiervoor je e-mailadres waarmee je bekend bent bij Facebook). Als ik je mail heb ontvangen, stuur ik je een uitnodiging om lid te worden van de besloten Facebookgroep Het Verhaal Achter de Foto. Zodra je de uitnodiging hebt geaccepteerd, kun je meedoen met de maandelijkse schrijfopdracht.

 Hoe werkt de schrijfopdracht?

 Iedere 15e van de maand plaats ik een nieuwe foto in de groep. Dan is het de beurt aan jou om te gaan schrijven. In je tekst kun je je fantasie de vrije hand geven, maar je mag ook schrijven over een persoonlijke herinnering. Als het maar een tekst is die betrekking heeft op de foto.

 Zijn er spelregels?

 Ja, daar komen we niet onderuit. Ten eerste is je verhaal een te behappen stukje tekst van maximaal 200 woorden.

 Beledigende, kwetsende en grove taal (in welke vorm dan ook) en pornografische teksten worden verwijderd.

 Wie leest mijn verhalen?

 Alleen de andere leden van de besloten Facebookgroep kunnen je verhalen lezen. In de groep ben je auteur en lezer tegelijk, reageren op andermans teksten – mits met respect – mag altijd.

 Je bent uiteraard vrij om je eigen verhaal ook elders te publiceren.

 

Milieuramp

(Dit verhaal heb ik ingezonden voor een schrijfwedstrijd georganiseerd door uitgeverij Ecmyk. Het bijzondere aan deze wedstrijd was dat de cover van het boek al bekend was, deelnemers moesten een verhaal schrijven dat hierbij past. Mijn verhaal werd goed genoeg bevonden en is geplaatst in het boek!)

schrijfwedstrijd ecmyk (Mobile)

 

‘Wanneer doen wij het nou eens?’ De vragensteller is 124 centimeter hoog, draagt een afgeknipte spijkerbroek en een smerig (alweer?!) supermanshirt. Om het verzoek kracht bij te zetten schuift hij zijn zusje naar voren ‘Zij wil het ook heel graag!’. Zijn grote broer staat op veilige afstand te luisteren. Die zet zijn gezicht op ‘Het interesseert me niets’ passend bij zijn leeftijd, maar blijft toch quasi nonchalant in de buurt hangen. Ik verbijt een glimlach en stuur hen alle drie door naar de andere ouder. Ze rennen. ‘Pap, wanneer…?’ Het gewenste antwoord blijft uit want vaderlief bromt ‘we hebben niet eens zo’n ding.’

Twee weken later. Gegiechel in de gang. Superman vraagt om een hoekje van de keukendeur ‘Mam, heb je nog plakband?’ Ik geef het hem, nog wat zuinigheid afdwingend, en meteen stormen drie paar kindervoeten de trap op. De oudste heeft duidelijk de leiding ‘Nee, ik knip, daar zijn jullie nog te klein voor’. Mijn nieuwsgierigheid bedwingend en allang blij dat ze even geen ruzie maken, begin ik aan het avondeten. Ook tijdens het eten wordt ik niet veel wijzer van het gegniffel en de geheime oogcontacten. Als vader mij over de sperziebonen vragend aankijkt haal ik stilzwijgend de schouders op. Na het eten verdwijnen ze, nog net niet hand in hand, weer naar boven. Er klinkt een schaterlach, een hard maar onverstaanbaar gefluister, een dreun, een ‘Pas nou op!’ en net als ik me niet meer wil beheersen roffelen ze de trap af. Met rode konen, schitterende ogen en de handen op de rug kijken ze samenzweerderig naar elkaar en hoopvol naar ons. ‘We hebben wat’ begint de oudste. ‘Zelf gekocht!’ voegt superman toe. Zusje maakt het af ‘en het is voor ons allemaal’. Er wordt een pakje tevoorschijn getoverd, ingepakt in…hé had ik dat tijdschrift al gelezen?…voorzien van een ruime hoeveelheid plakband. Het opgeplakte kaartje is duidelijk door superman geschreven ‘Vor ons alemaal’. Toch wordt het geheimzinnige pakketje overhandigd aan de vader. Voor de lol schudt hij het wat heen en weer maar staakt hier subiet mee als hij het vervaarlijk hoort rammelen. ‘Pak het nou ui-huit!’smeekt de oudste. Superman houdt het niet meer en verklapt schreeuwend ‘Het is een barbecue!!!’. Vader is duidelijk van de wijs want hij komt niet verder dan ‘Zo zo’.

Twee weken later. ‘Wanneer doen we het nou eens?!’, ‘ We hebben nu toch zo’n ding?!’, ‘Ja, voor ons allemaal!’. Een hulpzoekende blik naar mij. Ik knik, toe maar, je kunt het. ‘Even een schroevendraaier halen.’ De barbecue moet namelijk eerst nog in elkaar gezet worden. Na openen van de doos rollen er zevenentwintig onderdelen over de tuintafel. Vader kijkt, schat, past, past nog eens, schroeft en zucht ‘Een kruiskopschroevendraaier nodig’ Als er achtenveertig minuten en zeven lelijke woorden verstreken zijn lijkt het een klein beetje op een barbecue en zijn er nog maar vier onderdeeltjes over… ‘Pap?’, ‘Wat is er meisje?’, ‘Wat is dit?’, ‘Grmpf…de gebruiksaanwijzing!’ Het bouwsel wordt onmiddellijk gedemonteerd en binnen vijf minuten zit deel a aan deel b, past hendel f precies in gat z. ‘We kunnen!’ roept hij dan nog trots ook.

De barbecue wordt zorgvuldig op het gras gezet en gevuld met kooltjes en een aanmaakblokje. Voor de zekerheid twee aanmaakblokjes. Pap wacht, blaast, wappert en is al snel warmer dan het apparaat. De kinderen maken een vreugdedans en zingen ‘Ik wil een varken en een koe, op onze nieuwe barbecue!’. Omdat een en ander toch te langzaam naar vaders zin gaat liggen binnen de kortste keren alle dertien aanmaakblokjes tussen de kolen. Met als gevolg dat we nog geen kwartier later gezamenlijk zitten te hoesten als oude mannetjes behept met bronchitus. Zusje roept angstig ‘Mam waar ben je?’. Over de schutting verschijnt een wapperende handdoek ‘Zo buurman, volg je een cursus rookseinen?’. De kolen staan intussen in lichterlaaie. ‘Brand!!!’ roept superman verrukt. ‘Dit hoort zo hoor’ klinkt de verdediging. ‘Ik heb honger’ dreint de oudste. Ik doe een aanbod ‘Zal ik vast wat binnen wat wokken? Alleen voor de eerste trek natuurlijk.’ Tegen de tijd dat de kooltjes verast zijn steekt er een klein briesje op, genoeg om de kipsateetjes te voorzien van een laagje grijze spikkels. Dan geeft hij zich eindelijk over. ‘Kun je nog iets wokken? Binnen.’

Twee weken later. ‘Erg hè mam’ Ik kijk naar de nog steeds geblakerde rechthoek in het gras. Tja toch gauw zo’n halve vierkante meter natuurschoon nodeloos verwoest. De deurbel. ‘Goedemiddag mevrouwtje’, twee priemende ogen onder een politiepet richten zich op mij. ‘Wilt u hier eens naar kijken:

cover

Deze foto is twee weken geleden gemaakt en we zijn op zoek naar wie dit op zijn of haar geweten heeft. Weet u hier iets van?!’.