Tagarchief: fietsen

Ongelukje in Lunteren

Het klinkt een beetje als lanterfanten…lunteren…een lekker potje lunteren…relaxt lunteren…om van te geeuwen, dat luie lunteren…

Niets is minder waar! Lunteren is een dorp op de Veluwe met in 2016 nog geen 14.000 inwoners, maar was gisteren het decor van de Reumawalk. Mijn oudste dochter heeft de 10 kilometer met haar pijnlijke reumavoeten helemaal uitgelopen, hoe knap is dat! Tezamen met andere lopers is er bijna €8.000,= opgehaald, waar weer veel mooi werk verricht kan worden! Lunteren ligt precies in het midden van Nederland en geeft vanaf de Goudsberg ongeveer dit uitzicht!

Het dorpje is schilderachtig en knus. Niet te hard lopen anders ben je er doorheen. Maar je treft er zelfs nog originele mensen die onthaast op klompen lopen.

Uiteraard is er een kerk en een dorpshuis.

Een stallingsplaats voor je ouderwetsche tweewieler.

Hier is een dorpsfeest nog een feest voor het hele dorp.

En je kunt er dit huis vinden met wel heel bijzonder geschilderde  luiken. Na het maken van deze foto werd ik plotsklaps op de schouder getikt door een oerlunteraar: `Wat of dacht dat die luiken voorstelde?´ Ik wist het oprecht niet. Hij vertelde dat de eigenaar dit zelf aangebracht had met het C&A-logo als inspiratie en warempel als je goed kijkt… 😉

En nog meer creativiteit langs de lange laan van Lunteren…

En als je dan in Lunteren een lekker ijsje wilt kun je o.a. kiezen tussen een snoepertje, een ukkie of een seizoentje, maar doe mij maar een ongelukje…een verrukkelijk ongelukje in Lunteren.

Advertenties

Naar buiten

Met dit mooie weer kun je er niet omheen, je moet naar buiten! Ik wil ook niet anders. Snakken we in de wintermaanden niet allemaal naar het moment dat je ‘met zonder jas’ naar buiten kunt. En aangezien ik een nieuwe fietsvriendin heb, genaamd Stella, heb ik er buitengewoon veel zin in. Zij laat me zonder enige moeite als een jonge gevleugelde hinde langs velden en wegen razen. We zijn het samen eens, dit gaat prima zo!

Eer ik het goed en wel in de gaten heb zijn we in Deventer. Wat een prachtige Hanzestad is dit toch. Met de mooiste huizen en al die andere gebouwen ligt het heerlijk in de zon aan de IJssel prachtig te wezen. Ook kun je er prettig shoppen. Ik heb de leukste voor je op een rijtje gezet.

Deze winkel is er nog niet maar komt er dus binnenkort. Behalve de .nl is de hele aankondiging in het Engels.  Hier kun je binnenkort dus een sociale dubbele boterham krijgen…? En bedoelen ze met ‘happy’ nou ‘gelukkig’ of een ‘hapje’?

Hier heeft iemand heel lang nagedacht over de naam van zijn winkel….. Stel dat ik iets wil vragen als ik weer thuis ben en ik bel deze zaak op hoor ik dan : “Goedemiddag, u spreekt met Sacha van Kwastje over Kastje, wat kan ik voor u doen?”

Deventerdialect? Het is natuurlijk wel een plakker die beterder blijft zitten…

Genoeg gewinkeld. Op de terugweg bij de Hof van Twello een culinaire stop gemaakt en toen zag ik dit midden in de tuin staan. Een schoenenkast. Waarom? Voelen bezoekers zich hier zo ontspannen dat ze hun schoenen uit doen en vervolgens vergeten mee te nemen? Een soort gevonden-voorwerpen-kast? Is het een schoenenruilkast, een schoenenbieb, je mag een paar meenemen als je er een paar in terugzet? Dan zie ik van links een gezin met 1 oma en 2 jonge kinderen aankomen, op blote voeten. De ouders en de oma lopen richting de kast, de kinderen lopen naar rechts waar een hek het begin aangeeft van het Blotevoetenpad…. Aha! De kinderen worden teruggefloten en overgehaald met iets lekkers op het terras. Dan hoor ik het jongetje vragen: “Oma, waarom moest jij niet lachen toen jij in het water viel?” Oma, die probeert met haar natte broek in de zon te zitten en met de rest onder de parasol, negeert haar kleinzoon genadeloos. Haar gezicht spreekt echter boekdelen. Kleindochter maakt het er niet beter op door liefjes te verkondigen: “Maar Oma, Papa heeft alles gefilmd hoor!”

Ja, genieten hoor, dat buiten zijn… 😉

Gelderse streek

 

Ik fiets op mijn dooie akkertje langs een Gelders akkertje. Gewoon een beetje fietsen, beetje rond kijken, beetje genieten. Dan hoor ik opeens een stem!

“Mevrouw mag ik u iets vragen?”

Ik spring van mijn vehikel en kijk achter me wie daar zo dringend hulp nodig heeft. Ik staar recht in de neusgaten van een voorloopster van de Gelderse worst.

“Eh…oké vraag maar…”

Zeg ik moedig, want van dichtbij zijn koeien veel groter dan je denkt. Daarbij nog het feit dat deze koe gewoon in haar blootje liep. Ja, het is haar akkertje, haar weilandje, dan heb je aan de andere kant van het prikkeldraad niet veel in te brengen. Maar intimiderend was het wel.

“Heeft u misschien het busje van de stomerij langs zien rijden? Ik wacht al de hele dag op het terugbrengen van mijn zwart/wit-outfit! Ja ziet u, we hebben met de paas gezellig gekoermet met z’n allen maar daar gaat je kleding toch een partij van stinken! Dus mijn ensemble moest wel naar de stomerij.”

“Eh…nee…sorry…niet gezien…”

“Nou ja, dan wacht ik nog maar even. Zeg nou zelf, zo kan ik toch niet ter kerke morgen!”

Ze loopt hoofdschuddend bij me vandaan om haar vriendinnen zachtjes voor te bereiden op dit droeve nieuws. Gezamenlijk loeien ze lelijke woorden over de streek die de stomerij hen geleverd heeft.

Zo wild

(Dit verhaaltje heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd van Damespraatjes, met als thema ‘Wild’ . Het is wel een damespraatje geworden maar ik betwijfel of ze deze wildheid bedoelen… ;-))

george

Ik fiets door Amsterdam op weg naar een afspraak waar ik helemaal geen zin in heb. Veel liever ga ik ergens anders heen en vooral met iemand anders. Vanmorgen zag ik in de krant een aankondiging van het bezoek van George Clooney aan onze hoofdstad voor een of ander goed doel. Kijk daar zou ik nou wel een afspraakje mee willen hebben. Iedereen fantaseert toch welk eens over een date met een filmster? Of ben ik de enige? Stel je toch eens voor…

Hij geeft me natuurlijk een van zijn vele creditkaarten. Voor de kapper en schoonheidsspecialist. Voor een beeld van een jurk met bijpassende en hoogst gevaarlijke schoenen. Hij komt me halen in een limo. Hij ziet er tiptop uit en trakteert me onderweg op een glaasje bubbels. Hij complimenteert me met van alles en overhandigt me een langwerpig doosje. Op het donkerblauwe fluweel  flonkert een zilveren armband met heel veel glitterstenen me tegemoet. Het sieraad past me precies. Even later stoppen we voor het theater. Zodra we uitstappen worden we verblind door flitsers van fotografen. Sjors glimlacht en knikt vriendelijk en hij leidt mij trots door de haag van nieuwsgierigen. We hebben de beste plaatsen. In de intieme loge legt hij achteloos een arm om mij heen. Met zijn andere hand reikt hij mij nog een glaasje. Ik vind zijn ogen veel interessanter dan de voorstelling. Na afloop prikken we nog een vorkje in een privéruimte van het meest chique hotel  van Amsterdam. Hij eet pizza, zijn lievelingsgerecht. Ik vergeet te eten. We hebben zoveel te bespreken, te vragen, te vertellen en te ontdekken van elkaar. Dan kust hij mijn vingertoppen en vraagt of ik nog goeie ideeën heb voor de rest van de avond…

Gloeiende, gloeiende!!! Opeens val ik bijna van mijn fiets! Nog net kan ik voorkomen dat ik tegen een grote glanzende zwarte auto klap. Voornemens een batterij scheldwoorden los te laten op deze belabberde chauffeur, zie ik een achterraampje van getint glas langzaam openzoeven. Ik kijk recht in de bruine ogen van…George Clooney! Met zijn warme stem vraagt hij ‘Are you allright?’. En wat doe ik? Nu ik mijn idool zomaar in het wild tegenkom? Nu ik in een dusdanige positie verkeer dat ik hem kan chanteren? Dat ik een date kan afpersen? Dat ik die malle Amal met d’r jaloersmakende schoonheid en irritante intelligentie kan doen verbleken? Welke kans grijp ik met beide handen? Ik bloos. Ik knik. Ik ben mijn stem kwijt. Ik ben mijn hersens kwijt! Nog één verblindende glimlach en George glijdt mijn leven uit.

Ik was ook nog eens te laat voor die vervelende afspraak.

Buiten beeld

De mooiste beelden zijn de beelden buiten beeld. Je hoeft de tv maar aan te zetten vandaag en het gaat over de GIRO. Ik hoef alleen maar uit mijn raam te kijken… Uiteraard zie je een overkill aan fietsers, aan roze, aan volgauto’s en aan mensen die daar weer foto’s of andere beelden van maken. Persoonlijk heb ik niet al te veel met die broodmagere sprietjochies die zich een slag in de rondte fietsen terwijl er niemand anders op de weg is (zo kan ik het ook) dus ik zag vandaag heel andere dingen.

Soms was het best wel lang wachten en was de zon best warm:

DSCN4141   DSCN4159

 

Waarom met z’n allen hangen achter een hek, met een beetje creativiteit kan het een stuk leuker:

DSCN4146DSCN4148

 

En dan wil je de boel graag wat roze opleuken natuurlijk, als het lukt tenminst:

DSCN4152 DSCN4156

 

Achter de schermen bij de renners zie je dit, ff de bus uitladen en een kabeltje inpluggen:

IMG-20160506-WA0002IMG-20160506-WA0001

 

En als het afgelopen is…kun je naar je fiets fluiten:

 

DSCN4151

Maar dat laten ze niet zien op tv!

Gelukkig laten ze ook niet zien hoe ik enthousiast aan de kant sta te roepen ‘Dúmele, dúmele, dúmele!!!’, klakkeloos mijn buurman imiterend. Weet ik veel dat ik ‘Dumoulin’ moet zeggen.