Tagarchief: fiets

Peukie

Nee joh, ik ga niet zitten zeuren over de warmte hoor, dus je kunt gerust doorlezen. Wat kan het jou nou schelen dat mijn vinger steeds van de toetsen glijden. Dat ik nog minder aanheb dan je dacht. Dat ik om de acht tellen moet niezen, als de wendbare ventilator langs komt waaien. Dat sinds een dag of drie de vriezer mijn beste vriend is. Nee, daar ga ik het niet over hebben. Dat gemopper door iedereen! Terwijl het hitteplan mij uitstekend bevalt. Rustig aan en veel drinken: heerlijk! Omzien naar de medemens: ik kijk m’n ogen uit.

En ik zie dat het appen-op-de-fiets-verbod nog niet bij iedereen is doorgedrongen. Ik moet eigenlijk keihard FLAPPDROL roepen…maar ik durf het niet. Dat meisje met haar grote fiets slingert nu al vervaarlijk en ik ben bang zij dat door mijn geroep van schrik alsnog een doodsmak maakt. Die grote sterke jongen zie ik al dreigend op mij afkomen om te vragen waar ik me mee bemoei. Het levert niet het gewenste effect dus kijk ik alleen maar hoofdschuddend. Een jonge gast met een scooter gaat netjes aan de kant en appt zich een slag in de rondte. Hij grinnikt en appt, hij zet zijn zonnebril op zijn haar en appt, hij maakt een selfie en appt. Tjonge, wat een sociaal leven heeft hij zeg. Na een half uur blijkt de conversatie te stokken en stopt hij de telefoon weg. Ik hoop dat hij  nog benzine heeft want al die tijd was de motor draaiende… Een meisje met een fiets met voorop zo’n grote kist rijdt langs en ze schreeuwt in de kist ‘Néééé, méén je!’. Eerlijk is eerlijk: ze heeft de telefoon niet in haar hand 🙂

Waar ik me ook over verbaas is dit:

Toen ik dit voor het eerst zag dacht ik dat het een sigaret was… Ik schoot in de lach om zoveel domheid: een sigaret moet niet IN je oor maar ACHTER je oor. Zo gaat-ie knakken! (natuurlijk moet een sigaret helemaal niet, maar als je er dan toch eentje hebt…) Later zag ik er meer, ook aan twee kanten, en verbaasde me over het simpele kopieergedrag van mensen. Wat een trend! Oké, nu weet ik beter, het zijn draadloze oordopjes, maar ik blijf het een raar gezicht vinden. Omdat die dingen op het randje van je oor hangen en omdat ze draadloos zijn en dus nergens anders aan vastzitten, is de kans op verlies behoorlijk groot.  Ook daar is natuurlijk weer iets op gevonden. En nu begrijp ik meteen waarom sommige mensen van die joekels van gaten in hun oor hebben….

 

Nee joh, dat hitteplan is juist hartstikke leerzaam! Doe er je voordeel mee!

Advertenties

Schrijfhandje 29/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Ze ging op haar roze fiets naar de stad. Ze dacht slim te zijn en plaatste haar fiets gratis bij de tandarts, met de gedachte ‘In de stad wordt-ie zo gejat!’. Tevreden met zichzelf huppelde zij vrolijk van de ene naar de andere winkel, shopte al haar tasjes vol en haar beursje leeg. Ze deed nog ergens een theetje met een vriendin en zag opeens hoe laat het al was. Ze haastte zich naar de tandarts, zocht in alle 26 tasjes naar haar fietssleutel en toen lukte het haar niet de sleutel in het slot te krijgen! Het slot was nergens te vinden, erger: de hele fiets was verdwenen! Ze keek verwonderd om zich heen, vroeg binnen bij de tandarts om uitleg, maar de fiets bleef weg. De tandarts leverde haar een leeg A4jte en twee stukjes plakband, meer kon hij ook niet doen.  Met haar roze lipgloss schreef zij deze boodschap. Voor het geval dat de fietsendief nog eens terug zou komen om te kijken of er iemand haar fiets terug wil….

Opvallend is weer het door elkaar gebruiken van soorten letters, schrijfletters, blokletters, hoofdletters, kleine letters. Het woordje fiets is net iets dikker geschreven,  net iets harder op de lipgloss gedrukt, om duidelijk te maken dat het hier wel om een fiets gaat en niet om iets anders. Je mag alles houden maar de FIETS wil ik terug! Als je dus een fietsendief tegenkomt op een roze damesfiets, spreek hem dan aan en stuur hem snel door naar de tandarts, wil je? Bedankt!

De wereld op z’n kop

wereld op z'n kop 1

‘Gefeliciteerd je hebt een fiets gewonnen!’ riep de  organisator van de wedstrijd. De kleine jongen had het gepresteerd om aan alle voorwaarden te voldoen. Hij moest in tijd van drie weken drie keer op de fiets of lopend naar school komen. En daarmee won hij een nieuwe fiets. Maar is dit niet de wereld op z’n kop? Is het niet logischer het kind een fiets te geven en hem op dit voertuig naar school te sturen? Ouders kiezen doorgaans voor een school die dicht in de buurt is dus waarom dan toch met de auto brengen en halen? Wat een omslachtige manier om het terug te draaien.

Opeens zag ik veel meer voorvallen die naar mijn idee juist andersom moeten zijn.

  1. ‘Gordon heeft het gehad met het jureren! Hij stopt er mee.’, aldus de krant. Moet zijn: ‘Het publiek heeft het overduidelijk gehad met Gordon als jurylid.’
  2. ‘Mensen moeten hun fietsen beter op slot zetten!’ aldus meneer de politieagent. Moet zijn: ‘Dieven hebben met hun tengels van andermans fiets af te blijven.’
  3. ‘Ouders moeten aangeven wat zij willen dat hun kind kan bij de eerste sollicitatie.’ aldus Sander Dekker. Moet zijn: Ministerie van Onderwijs bepaalt lesprogramma.
  4. ‘Koop nu een handig schoottafeltje voor onder je tablet.’ aldus Blokker. Moet zijn: ‘Koop een laptop.’
  5. ‘Het Beste Idee van Nederland wordt gepresenteerd door Britt!’ aldus SBS 6. Moet zijn: ‘Britt en iets uitvinden gaan duidelijk niet samen.’
  6. ‘Stadgewest Haaglanden gaat deze maand 1100 nieuwe abri’s plaatsen’ aldus het AD. Moet zijn: ‘Laten we eerst de jaarwisseling afwachten…’
  7. ‘Op de i-Pad is nu een app verkrijgbaar om met de hand te leren schrijven’ aldus Bart Smit. Moet zijn: ‘Leer op school gewoon schrijven…’
  8. ‘Romeo Talakua heeft een prijs gewonnen omdat met hij, met 85 decibel, de luidruchtigste snurker van Nederland is!’ aldus nu.nl. Moet zijn: ‘Romeo wordt verbannen naar Siberië en alle mensen in zijn directe omgeving krijgen een super verwenprijs!’

Nog meer ondersteboven of achterstevoren denken? Kijk eens om je heen! Struikel niet…

Eerst zien dan geloven

Bij verschijnen van dit blad is het winter, koud buiten en behaaglijk binnen. Echter bij beleven van onderstaand verhaal was het zomer, met een uitnodigende warmte buiten en leek het mij treffend voor Fovig.

Het is best warm voor de tijd van het jaar. Prima gelegenheid om weer eens de fiets te pakken. Ik volg het roze lint dat dwars door mijn dorp slingert. Er zijn meer mensen op hetzelfde idee gekomen. Ingenomen met onszelf en ons goede gedrag knikken we vriendelijk en begrijpend naar elkaar. Parallel aan het fietspad bevindt zich een voetpad en daarnaast een sloot. Ik fiets er vaker en vooral in het voorjaar zijn er veel activiteiten te bespeuren in de sloot. Vandaag zie ik een man die zijn hond uitlaat in het water. Ik steek mijn duim op; goed idee hoor!

Als ik even later thuis ben bekruipt mij opeens de gedachte : wat zag ik nou eigenlijk? Een man die zijn hond uitlaat? In ieder geval een man met een blauwe polo aan en in zijn rechterhand een hondenriem. Het andere eind van de riem was niet zichtbaar wegens de hoge oeverbegroeiing. Dus…geen hond gezien! Waar was ik nu eigenlijk getuige van geweest? Het zal toch niet een grappige opa zijn die zijn kleinkind wel eens zal leren zwemmen? Herinneringen aan mijn eigen zwemles komen hartverscheurend naar boven : een stevig gebouwde lerares (of was het toch een leraar?) met een lange stok, daaraan een haak, die haak om mijn nek en zo werd ik hoestend en proestend het bad doorgetrokken. Nog heb ik een hekel aan zwemmen.

Terug naar meneer Polo. Misschien is hij de helft van een inbrekersduo en heeft zijn handlanger gisteravond een zak met gestolen geld of een partij drugs in de sloot verstopt. En probeert hij dit nu boven water te krijgen. Was ik ongewild getuige van een criminele actie? Moet ik ergens een anonieme melding maken?

Dan slaat mijn fantasie helemaal op hol. Meneer Polo heeft vanmorgen ruzie gemaakt met mevrouw Polo! Om een vergeten afspraak of om een financiële uitspatting of om het laten slingeren van een sok? Met haar nasale snepstem drijft ze hem tot het uiterste en dan probeert hij haar te wurgen. Een ontsnappingspoging eindigt in een struikeling over de stofzuiger en mevrouw Polo is niet meer… Zo onopvallend mogelijk probeert hij het lichaam te lozen!

In de sloot? Overdag? Met een hondenriem? Ik roep mijzelf een halt toe! Die vriendelijke meneer met zijn prachtige blauwe polo laat gewoon zijn hondje uit. En vanwege de hoge temperatuur laat hij het beestje zelfs lekker in het water spartelen. Dat is nou echt alles. Een kwestie van aannemen. Een kwestie van accepteren dat het zo is zonder het daadwerkelijk te zien.