Tagarchief: feest

Feest

Een nieuwe schrijfwedstrijd. Deze keer georganiseerd door schrijfcoach Kelly Meulenberg. De bedoeling was een verhaal te schrijven bij de door Kelly aangeboden foto, en daarbij niet meer dan 400 woorden te gebruiken. Ik waagde een poging maar zat niet bij de winnaars. Wel kreeg ik een gratis coachsessie aangeboden, die nog moet plaatsvinden. Erg benieuwd wat het me brengt. Hier de foto en mijn verhaal.

Niet één, niet twee maar drie redenen waren een goeie aanleiding voor een uitgebreid feest. Ten eerste mijn verjaardag, ten tweede mijn nieuwe baan en ten derde het feit dat ik hier alweer vijf jaar woon. Ik heb besloten deze keer eens flink uit te pakken en alle naaste collega’s tegelijkertijd met wat beste buren en een stel favoriete vrienden en vriendinnen uit te nodigen. Familie, nee liever niet. Dat is te ingewikkeld.

Henk van de administratie, een nogal gesloten figuur met een vervelende vrouw thuis, maar met een hart van goud, gaat naast mijn kwebbelende zwemvriendin Thea zitten en binnen de kortste keren praten ze honderduit over hun lievelingsschrijvers. Ruud van de boekhouding, waarvan iedereen weet dat hij er in zijn vrije tijd met de racefiets op uittrekt heeft het uitstekend naar zijn zin met mijn fietsende buurvrouw Nadine. Globetrotter Niels raakt niet uitgepraat met Johan zodra het over Thailand, Australië of Nieuw Zeeland gaat. Buurvrouw Gerda zit zelfs kleinkindfoto’s uit te wisselen met mijn oudste vriendin Vera. Mooi om te zien dat ‘mijn’ mensen uit verschillende kringen, op andere vlakken overeenkomsten hebben. Ze raken elkaar zonder hier op uit te zijn. Het ontstaat zomaar op mijn feest.

Ik heb de tafel in de tuin gedekt, dat kan best met dit weer en nu komt die grote tuintafel toch nog eens van pas. Bloemen uit mijn eigen tuin schik ik in een vaasje en zet ze samen met wat waxinelichtjes op tafel. Uit de keuken komen heerlijke geuren. Ik kijk op mijn horloge, trek mijn nieuwe lichte spijkerjasje aan en besluit wat amuses op kleine bordjes te doen. Dan snijd ik het stokbrood. Nogmaals kijk ik hoe laat het is. Wat zijn ze laat. Ik steek de lichtjes vast aan. Ze zullen zo wel komen. Toch? Dan schenk ik de champagne vast in, zo lekker die bubbels. En het staat zo gezellig. Ik neem vast een slokje. En nog één. Waar blijven ze nou? Zelfs Jacqueline is er nog niet, die is altijd te vroeg. Anderhalf uur later heb ik alle glazen leeggedronken, in mijn eentje. Niemand! Niemand is komen opdagen! En zelfs niet het fatsoen hebben om netjes af te bellen. Gloeiende gloeiende! Ik zal nog eens wat organiseren! Ben niet gek! ‘Hey buuf!’, klinkt het grinnikend aan de andere kant van de schutting, ‘Niet alles opdrinken hè, anders hebben wij  morgen niets, hahaha!’ Morgen? Morgen? Morgen!!!

Advertenties

Ode aan Emma (2)

Hieperdepiep, je bent alweer een heel jaar ouder geworden!!! Je wordt maar één keer 2 jaar dus  hebben we dat gisteren uitbundig gevierd. Omdat ‘de boedejij’ je favoriete onderwerp is (tegenwoordig) was dat ook het feestthema. De aankleding, het eten en de spelletjes, alles paste bij elkaar. Je kunt nu alle dieren benoemen en de daarbij behorende geluiden maken. Mijn voorkeur gaat uit naar het konijn omdat je dan je neusje zo parmantig optrekt, zelf hou je meer van de pauw (lekker schreeuwen) en de papahaai (welke boerderij heeft die niet…).

Je zit nu in je verkleinperiode. Emma kaasie? Oma  koekie? Poppie lapen! Poepie bah! Oma boekie wezen? Zo gezellig dat geklets. Soms wat vermoeiend want herhalen hoort er ook bij. Als je één keer je teen zachtjes stoot hoor ik wel acht keer: ‘Au, Emma pijn!’. Een dramaqueen ben je af en toe hoor. En eigenwijs… ‘Kom we gaan hierheen’ en jij gaat steevast daarheen. ‘Beker met twee handen vasthouden als je drinkt!’ en jij houdt hem met één hand vast en kijkt dan uitdagend over de rand. Wat denk je dan: ‘Ik ben twee en zeg graag nee!’??? Nee, oma lacht niet…(hahahahaha)

Maar sociaal ben je ook. Je gaat regelmatig op de bank zitten, klopt dan met je kleine handje naast je  en zegt : ‘Oma bij?’, waarna Oma verguld plaats neemt. Iets anders wordt het als je vanuit je eigen tuinhuisje roept: ‘Oma bij?’. Nee, Oma past nèt niet door het deurtje… Je deelt graag, ook de hagelslag. ‘Oma, toekola?’ Het ene hagelslagje geklemd tussen warm duimpje en wijsvingertje, is meestal chocopasta eer het mijn mond bereikt heeft.

Het enige echt vreemde aan je is je blijvende tenenfetisj, je kunt er niet van afblijven. Zodra je tenen ziet ga je ze aaien, kietelen, geeft er kusjes op en neemt er hapjes van. En je voorkeur voor K3, die begrijp ik niet echt. (ik ben geen doelgroep?) Wel prachtig is zoals jij uit de maat kunt bewegen op die kleuterpop! (dat uit de maat heb je duidelijk van Oma…)

En dan je taalontwikkeling, wat geniet ik daarvan! Kiete (kietelen), mingen (springen) , remmen (rennen), appesappesap (appelsap), toekela (chocolade), stappestap (stampen), wiegen (vliegen). Maar het meest houd ik van je frisse kijk op het leven. Uitdagingen schuw je niet.  Iets nieuws? Hoe moet dat dan? Leer het me dan! Oh, zo maak je slangen van klei! Aha, zo plak je stickers! Als je roept: ’Oma Emma duwe!’ dan ga je hoger met de schommel. En dat je dat dan ook onthoudt na 1 x voordoen. Als ik, meer in mezelf, een keer zeg: ‘Ik moet even naar het toilet’ schal je de kamer door: ‘Oma poepen?’ Maar ook : ‘Oma gaat naar huis.’ ‘Neeee, Oma hier!’ (smelt…)

(eigen creatie 4 oktober 2018)

Vorige week nog hadden we een echt goed gesprek. Ik bracht je naar bed voor het broodnodige middagdutje.

  • Nu gaat Emma lekker slapen hoor.
  • Oma?
  • Ja?
  • Emma wakker Oma bij?
  • Ja hoor, als jij wakker wordt is Oma er nog. Goed?
  • Ja, doei Oma.

Ik weet het, ik klink verliefd en dat ben ik ook maar denk niet dat ik alles pik hoor! ‘Oma nekkie???’ ‘Nee, ga maar bij je vader op zijn nek of zelf lopen… pfff, Oma nekkie!’

 

 

Als ik later groot ben

Dit bericht is uitsluitend bestemd voor mensen die, als ze later groot zijn, prins of prinses willen worden!

Vandaag was namelijk de eerste van twee Prin(ses)edagen op Paleis het Loo. Wat een schattige feestdag is dat zeg. Kleine meisjes hebben thuis al prachtige vlechten in het haar gekregen, hebben een nerveuze autorit achter de rug en worden op de parkeerplaats in hun prinsessenjurk gehesen. Een heuse plastic diadeem maakt de outfit af. Dit is het dan denk je?

Eenmaal binnen de paleismuren stuiteren de kleine vorstenkindjes van plezier want ze mogen ter hoogte van de stallen in de schmink. Lila, roze en zilver zijn de hoofdkleuren, vooral met veel glitters er in. Moeders die hun dochters toch in trainingspak hebben meegenomen en daar spijt van hebben, kunnen ter plaatse nog een papieren kroon in elkaar flatsen. En dan?

Kunnen ze met een echte witte prinsessenkoets met echte zwarte Friese doorlopers ervoor naar het paleis gereden worden. De koetsier in livrei helpt de jongedames galant met een ferme zwiep in de wagen. De nieuwsgierige, maar iets zwaardere, moeders laten de kar vervaarlijk naar één kant overhellen. Zo komen ze toch op koninklijke wijze op plaats van bestemming. Nu klaar?

Binnen de hekken van het Paleis worden ze opgewacht door prachtig aangeklede hofdames en hofmeneren. Zij vragen vriendelijk of de kleintjes een handje willen geven aan de koning en koningin. Het ene kind laat schielijk de hand van moeders los en huppelt vrolijk met de hofdame mee en vertelt zonder enige terughoudendheid haar naam: Rosalie. De hofdame neemt haar mee over de rode loper naar William en Mary (eerste bewoners van het paleis ergens in 18 zoveel) en stelt plechtig ‘Prinses Rosalie!’ voor. Handen worden geschud, praatjes over en weer, een heus kniksje gemaakt en na een korte fotoshoot van het prinsesje met de landvorsten gaat Rosalie, eh Prinses Rosalie weer. Sommige prinsesjes zijn opeens een stuk minder spraakzaam als ze oog in oog staan met de sires en één prinsesje was zo verlegen maar wilde zo graag dat papa aanbood mee te gaan….’Prins Nico!’. Hij maakte met zijn 1,98 een prachtig kniksje.

Ik hoor je afvragen “En de prinsen dan? Waren die er ook?”.  Ja, dat wel. Allereerst Prins Nico natuurlijk. Verder heb ik nog drie jongetjes gezien. Eén was gekleed als ridder, één als Spiderman en één had alle voorhanden zijnde Koningsdagkledij aangetrokken, compleet met oranjegele kaplaarsjes en was de enige echte prins. Hij liep ook zo aantrekkelijk stralend te genieten de hele tijd, hij was prachtig! Ik denk dat als ik later groot ben met hem ga trouwen….

Schrijfhandje 32/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Ik loop een week achter met mijn wekelijkse schrijfhandje! Als excuus kan ik aanvoeren dat ik net een week achter de rug die van feestelijkheden aan elkaar hing. Dat ik niemand tegen kon komen zonder een smakkende felicitatie te krijgen voor het een of het ander. Dus vanaf nu doe ik echt mijn uiterste best niet constant meer met deze en gene te proosten. En dan… kom ik dit bord tegen:

Toch een apart bord. Bovenste tekst in het Nederlands. Maak daar dan ook Engels van: Little Proofstreet, Tastylane, Little Foodroad, of zoiets. En de onderste tekst, wat een antwoord is op de vraag, zou ik omdraaien. Of de middelste natuurlijk…

Vers sinds 1957

Toen ik 50 jaar geleden 10 werd wilde ik dolgraag een prinsje of een prinsesje als verjaardagscadeau. Ik leek mijn zin te krijgen maar de huidige koning kwam een dag later. Toch fideel van hem, zo kunnen we ieder jaar op elkaars feestje komen.

Toen ik 10 jaar geleden 50 werd wilde ik dolgraag de zekerheid hebben dat ik pas op de helft was. Die kreeg ik uiteraard niet. En Sara? Nooit gezien die meid!

Nu ik vandaag 10 jaar na mijn 50ste ben, wil ik dolgraag dat de tijd niet zo snel gaat.

Bons, bons,  bons! Op de badkamerdeur. “Ben je nu nog niet klaar?” Neehee, ik ben nog niet klahaar! Steeds meer tijd breng ik door in deze ruimte. Drukker dan ooit met hydrateren, moisterizen, verven, camoufleren, corrigeren, ophalen en vastzetten. Ik moet steeds meer mijn best doen dikke vriendin te blijven met mijn spiegelbeeld. Nou ja, dat dikke lukt nog wel… Lijdzaam zie ik de onherroepelijke trek naar het zuiden, hoe vaak ik ook “Stop daar es mee!” roep. Mijn lijf doet maar wat. Het rotzooit maar wat aan. Het zet uit waar ik het niet wil en krimpt waar ik het helemaal niet hebben kan. Het verkleurt ook, langzaam maar meedogenloos. Woorden met een oe-klank vermijd ik: een Engelse plooirok is er niets bij! Dat is nog best moei… eh…lastig hoor.

Wat ik ook niet kan uitstaan is als mensen roe…eh…schreeuwen: “60 is het nieuwe 40!”. Wat?! Moe…eh…ben ik verplicht  dan weer 20 stappen achteruit te zetten en de boe..eh…mijn leven weer over te doe…eh…nog eens te beleven? Op mijn veertigste stonden mijn kinderen aan de vooravond van de pubertijd met alle geneugten van dien. Terwijl het nu zelfstandige volwassenen zijn om trots op te wezen. Inclusief het schattigste kleinkind van de hele wereld. Van haar hoe…eh… zit ik alleen maar te genieten. Niks verantwoorde opvoe…eh…educatie, alleen maar onverantwoord verwennen! Of wat dacht je van deze: “het leven begint bij 60!”. Nee toch?! Het zal toch niet? Zijn al die voorgaande jaren dan voor niets geweest?! Niets meegemaakt, niets geleerd? Als een soort opmaat naar…wat dan?

Er passeerde mij laatst een vrachtauto van een slagerij die beweerde ‘vers vlees sinds 1806’ te leveren. Ik dacht dat dat vlees intussen niet al te fris meer zou zijn. Totdat ik hem snapte: ze leveren elke dag vers vlees, een goede gewoonte die in 1806 al werd toegepast. Kijk, dit is een uitspraak waar ik me in kan vinden.

Ik ben niet oud maar vers sinds 1957!

Elke dag komen er immers verse dingen bij. Nieuwe verse mensen. Nieuwe verse ideeën. Nieuwe verse plannen. Nieuwe verse toneelstukken. Nieuwe verse capaciteiten. Nieuwe verse foto’s van mijn kleindochter. Nieuwe verse blogjes. Binnenkort een nieuwe vers eigen boe…eh…paperback. Nieuwe verse geluksmomentjes. Misschien nog wel een nieuwe carrière. Redenen genoe…eh..zat  voor een nieuw taartje met verse slagroom en een nieuw vers feest! Zo kan ik het nieuwe verse jaar wel aan J

Hieperdepiep hoe…eh..ja ja!!! Hartelijke groe…eh…doe…eh…later!

Schrijfhandje 18/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

Rietje. Wat een raar woord eigenlijk. Ik denk eerder aan een naam. Rietje. Zo heette de vrouw van Toon Hermans. En ik denk meteen aan de rietplant aan de oever van de sloot. De rietplant waarvan de stengel hol is. Als een rietje.  Sofietje, dronk ranja met een rietje. Maar vast niet met zo’n plantenstengel. Die zie je nog wel eens in tekenfilms, als de achtervolgde snoodaard vlucht in de rivier en via de holle stengel moet ademhalen. En ze herinneren me aan vroeger: als de officiële blaasvoetbalpijpjes kapot of kwijt waren en de rietjes als reserve dienden. Met spontane hyperventilatie als veel voorkomend gevolg. Nu kennen we alleen maar plastic rietjes, voor de cola. Met of zonder knik.

Dat had je gedacht!!!

Kijk es even:

rietjes

Rietjes per 50 stuks, voor een bescheiden feestje. Rietjes per 100 stuks, voor een royaal feest. Rietjes extra dun, voor extra dunne vloeistof? Rietjes van papier, dan ben je toch bang dat ze nat worden? Rietjes met snorren, voor ranja-incognito. Rietjes met molens, voor mensen met psychische problemen. En wat te denken van herbruikbare rietjes??? Kun je die afwassen en afdrogen? En dan weer terug in het zakje? Wanneer is zo’n rietje versleten? Is het de investering waard?

Ja, zo heb je in één oogopslag een ware rietjesratjetoe.

Kerstkribbigheid

 

verdwaasd

Maar natuurlijk vind ik de kersttijd leuk! Denk nou niet dat dit een negatief verhaaltje gaat worden. Kerst is feest, licht, gezellig, warm en nog een rijtje van die vrolijke dingen. Maar soms ben ik een beetje kribbig. Nou ja, niet echt kribbig want dan denk ik toch snel aan suikertekort. Het is meer een irritatie. Nee ook niet, dat doet me meteen aan een huiduitslag denken. Ik ben niet boos, ook niet verdrietig maar een beetje verbaasd af en toe, een beetje verdwaasd ook wel. Misschien heb jij het ook wel?

  • Iedereen vindt dat de kerstsfeer altijd begint met ‘All I want for Christmas’ van Mariah Carey. Ben ik dan de enige die kribbig èn geïrriteerd raak door dat gejengel met die ellenlange zwabberende uithalen? Maar misschien ben ik jaloers op het feit dat zij hiermee jaarlijks 50 miljoen binnen haalt, dat zou kunnen. Veel liever hoor ik Chris Rea maar vraag me wel ieder jaar af wanneer die jongen nou eens thuis is…
  • Waarom plaatst iedereen zijn/haar opgetuigde boom op facebook? Is die van jou nou echt zoveel anders dan die van mij…
  • Op 6 december liggen nog wat taaitaaipoppen taaitaaier te worden voor de helft van de prijs en gaan de glitterjurken al in de sale! Een koopje zou je denken maar het zijn slechts restjurkjes…
  • Oké, dat je niet eigenhandig je eigen kerststol bakt begrijp ik als misbakker uitstekend. Maar om er nou eentje te kopen die al voorgesneden is? Gaat de fabriek nou ook nog eens bepalen hoe dik ik mijn plak(ken) stol eet….
  • Vanzelfsprekend is de kerstvakantie ook bedoeld om lekker uit te rusten, luieren in je onesie, cocoonen in je foute trui, schitteren in je afgeprijsde glitterjurk, alles in de rustig-aan-stand. Gisteren zag ik een nepkaars (o foei!) met…je gelooft het niet…een afstandsbediening!!! Zo rustig aan hoeft nou ook weer niet…
  • Damesblad Libelle spant dit jaar de kroon met een interessant artikel ’10 manieren om af te vallen met Kerst’. Lekker feesten totdat je een ons weegt…

Sintspin en broodschoen

 

sintcadeautje

Ik loop in de stad en zie twee zwarte pietjes met stickers van de plaatselijke bakker op hun rug. Kleine kinderen beginnen te stralen. De pietjes, net een kop groter, delen met gulle hand de nootjes. Grote kinderen kijken met een schuin oog begerig naar de gratis uitdeelpunten. Volwassenen sjouwen dikke tassen maar kijken toch vertederd toe. Iedereen humt ‘O kom er eens kijken’ mee met het draaiorgel. Echt 3 december.

Met ‘mijn’ taalgroepje van migrantenvrouwen heb ik het afgelopen week ook over Sinterklaas gehad. ‘Kom’,  riep ik enthousiast, ‘we gaan een woordspin van Sinterklaas maken!’ Een Nederlandse traditie in combinatie met taal, beter krijg je het niet. Speculaas, cadeautjes, pepernoten, de kleding en de liedjes, ze wisten er alles van. Het schoen zetten vinden ze maar vreemd, vooral bij Albert Heijn. Ook de Jumbo zorgt voor verwarring door schoenen van brood neer te zetten. Wordt het dan ‘Sinterklaas cadeautje, gooi wat in mijn broodje!’??? De ophef over Zwarte Piet begrijpen ze niet, vinden ze zonde van de tijd. Conclusie: ze vinden het een super leuk feest! Maar als ik vraag of ze het zelf ook gaan vieren kijken ze me aan als of ik vraag of ze in hun blootje met het circus mee willen. Ze leggen me uit: ‘Dat ies alleen voor die klaine kiendjes!’…

Een kromgegroeid oud vrouwtje klapt in haar handen van blijdschap als zij de pietjes in beeld krijgt. De pietje spelen het mee en geven haar een handje snoepgoed. Verrukt laat zij het aan haar zoon zien. Zo blijft het toch een kinderfeest…

Na de les kwam er nog een jongedame naar me toe: ‘Mag ik vragen, wat ies één sintspin?’. Gelukkig had ik de bewijzen nog.

sintspin

 

Schrijfhandje 4/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

 

Hoe meer ik om me heen kijk op zoek naar handgeschreven berichten hoe vaker ik zie dat het ouderwetse schoolbord weer helemaal hip is. Het is natuurlijk ook een makkelijk ding. Je kunt snel iets wissen en een nieuwe boodschap opschrijven. Je kunt hem versieren met ballonnen, slingers, wat je wilt. Ideaal voor een feestje. Een kinderverjaardag, een trouwdag, een scheidingsfeestje, een babyshower. Of gewoon een paaltjesfeest….

dscn5010