Tagarchief: familie

Zuur

Na een flink aantal weken ziek binnen gezeten te hebben verwen ik mezelf met een kopje thee buiten de deur. En vooruit, een klein puntje appeltaart erbij, fruit is tenslotte gezond. Gezellig tafeltje bij het raam. Alle tijd en ruimte om mij weer te laven aan mijn soortgenoten.

Aan de grote tafel in het midden van de zaak zit een bonte verzameling. Na enig afluisterwerk, hoewel dat niet echt moeite kostte, ben ik er achter dat de mevrouw in het pied de poule jasje de Oma is, die vandaag haar 94ste verjaardag viert. Heur haar zit keurig, nagels zijn gelakt en ze is mooi opgemaakt. Hoewel ze zich niet helemaal op haar gemak voelt ziet ze er onberispelijk uit. Dan is daar de oudste zoon, te roze overhemd, te lichtblauwe scheerwollen trui, te harde lach, te kakkerig, zal mij niet verbazen als hij een boot heeft. Hij moet toch rond de 70 zijn maar gedraagt zich in bijzijn van moeder nog steeds kinderlijk. Ook zijn er twee dochters. Zwarte coltrui, geruite pantalon, te veel gouden kettingen, te bruine make-up, te blond haar te ‘nonchalant’ opgestoken. Moeten in de 60 zijn maar willen dit voor geen goud bekennen. Als broer weer eens te hard lacht rollen zij met hun ogen naar elkaar. Ze klagen dat de wijn te zuur is, het broodje te droog en hele tent te druk. Tja, wat wil je op zaterdagmiddag… Tussen deze drie zit allerlei nageslacht in verschillende stadia van enthousiasme. Het varieert van ‘hoera, oma is jarig’ tot ‘hoera, gratis broodje’. Stuk voor stuk gericht op hun eigen bord of telefoon. Degene die dicht naast Oma zit is de oudste en liefste kleindochter van het stel, opgeschoren haar, twee ringetjes in haar neus en op elke vinger een tatoeage. Oma kijkt haar af en toe vriendelijk aan, ze wil haar lief vinden maar wordt zo afgeleid door die ringetjes.

Als ik halverwege mijn taartje ben vindt de zoon het de hoogste tijd voor de overhandiging van het cadeau. Het pak staat al die tijd opvallend te zijn naast zijn stoel. Het is een groot pak, zeker een meter lang en zo’n 20 cm doorsnede. Met een air alsof hij het zelf ter wereld heeft gebracht geeft hij het aan zijn moeder, hij helpt gedienstig met het afwikkelen van het papier. Dan ziet moeder niet veel meer dan bubbeltjesplastic. Omdat het gevaarte op tafel staat kan ze er ook helemaal niet bij. Zoon staat op en verwijdert het bubbeltjesplastic en dan… gebeuren er zoveel dingen tegelijk! De moeder weet niet waar ze kijken moet, roept angstig: ‘Ja, heel mooi…’, de kleinkinderen proesten het uit en de zussen sissen van woede. ‘Het is van ons allemaal hoor moeder en het komt uit een echte wereldwinkel!’, gooit zoon er nog achteraan. Op tafel prijkt een foeilelijke vogel van metaal die er behoorlijk angstaanjagend uit ziet. Moeder verrekt bijna haar oude nek van het omhoogkijken en zegt dan: ‘Goh, 1 vogel van 12 mensen?!’ Kennelijk was de vogel iets goedkoper uitgevallen want zoonlief duikt nog een tas in en haalt er twee pakjes uit, die zonder veel moeite te herkennen zijn als stompkaarsen. ‘Dit hoort er ook nog bij hoor!’ De zussen vallen zowat onder tafel van schaamte en ik heb zomaar het vermoeden dat het eerstvolgende berichtje in de familie-app wel héél zuur zal zijn.

Maar ik was weer echt even lekker onder de mensen J

Cadeau

( Dit is de vierde bijdrage aan Het Verhaal Achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mee kan doen. Het verhaal moet over de foto gaan, ‘wat is hier aan de hand?’ en mag niet meer dan 200 woorden bevatten. Hier mijn verhaal bij de foto.)

 

verhaal-achter-de-foto

Ik bedank er voor om weer zo’n debacle mee te maken. Vorig jaar had ik me behoorlijk uitgesloofd met de kerstcadeaus. Vooral voor mijn moeder was het een uitdaging. Maar het lukte toch en ik was er tamelijk mee in mijn Kerstnopjes. Totdat mijn schoonzus haar pakje overhandigde. Het bleek exact hetzelfde als mijn cadeau!

Dit jaar denk ik toch het allermooiste te hebben gevonden. In zo’n achteraf snuffelzaakje vond ik een prachtige print. Daarop een jongedame die zich opmaakt voor het bereiden van een copieuze maaltijd. Mijn moeder is een echte keukenprinses, vandaar. Tenminste, tot een aantal jaar geleden. Nu is het koken en bakken haar te omslachtig.

Ik bel mijn schoonzus op en vraag heel onschuldig: ‘Heb jij al wat voor Ma?’. ‘Ja hoor, ik heb iets van zilver gekocht’. Ik weet genoeg. Een mooie lijst er omheen maakt het perfecte cadeau helemaal af.

Op kerstavond worden de cadeaus een voor een uitgepakt. Als Ma mijn pakje openmaakt straalt ze helemaal. Ze bekijkt de plaat uitgebreid en weet alle attributen bij naam te noemen. Dan komt mijn schoonzus. Het blijkt een zilveren vork! ‘Oh, om gaatjes in de magnetronmaaltijd te prikken! Dat is nog eens handig!!!’.

 

Familie

(De eerste aflevering van het Verhaal Achter de Foto een besloten facebookgroep waar iedereen aan mag deelnemen, elke maand een foto met de vraag wat is hier aan de hand of waar doet dit je aan denken en beschrijf dit in 200 woorden? Dit is de eerste foto…)

verhaalfoto1

Ikzelf heb een zeer gevarieerde familie. Wij zijn graag geziene gasten op feestjes van andere families. Je kunt me herkennen aan een schelpvormige bodem, daarop een flinke dot slagroom en als kers op de taart een kers. Eerlijk gezegd word ik vaak als eerste gekozen. Direct gevolgd door de nichtjes, die aardige aardbeienmeisjes. De rechtlijnige tompouces en de smoezende soezen zijn meestal de laatsten. Maar als familie steun je elkaar.

Enfin, gisteren lagen we weer eens met z’n allen op een schaal. Een verjaardagsfeestje van een grote mensen familie. Er werd gefeliciteerd, geklapzoend, gelachen en soms wat geroddeld.  Er leek geen einde te komen aan de stroom familieleden. De temperatuur steeg daardoor behoorlijk. Mijn slagroom hield met moeite de kers bovenop. Hier en daar stond het zweet op het marsepein. 

En toen gebeurde het. De moorkoppen stonden al een tijdje koppig te mopperen. Met een aanstellerige zucht bezweken ze. Ze stortten volledig in tot één zompige massa. Dit drama voltrok zich ook nog eens onder de oogjes van een groep kleine mensen. Van angst vervuld keken zij naar de rest van onze familie. Die moorkoppen hadden ons mooi voor schut gezet.

Van je familie moet je het maar hebben.

 

Samsam

Eerst hadden wij een Truus. Wegens stemproblemen moesten wij haar wegdoen. Ze gleed ook regelmatig van het dashboard hetgeen niet erg elegant overkwam. Ja, het was een rebelse meid, die net iets te vaak in de clinch lag met de bestuurder. Twee eigenwijzen aan één stuur, dat wordt ruzie op den duur. Uiteindelijk was zij niet meer te houden. Ze moest er uit!

Toen kwam Sander. Rustig en bedaard loodste hij ons overal doorheen. Oneway straatjes in een Engels dorpje waren voor hem een lachertje. Dwars door een stad als Kopenhagen vond hij serieus grappig. Ook op slinkse wijze langs Parijs suizen bracht hem niet van zijn stuk. Een Sander waar je op kunt bouwen! Slechts één keer heb ik hem in lichte paniek gezien. De chauffeur parkeerde de auto met de neus richting water en we hoorden ‘Indien mogelijk, keer om!’. Sander riep het drie maal, steeds een octaaf hoger en steeds sneller. Ik durf te beweren dat ik hem zachtjes een zucht van verlichting hoorde slaken toen we daar weer vertrokken…

Een paar weken terug was Sander uit logeren en moesten wij noodgedwongen het oude ambacht kaartlezen weer oppakken. We moesten handmatig de juiste weg vinden. Met een kaart. Met vouwen. Veel vouwen. Gescheurde vouwen. De gezochte straat stond precies op zo’n vouw. Zagen we drie kwartier later. Nimmer hebben wij een huisgenoot zo warm onthaald als onze Sander.

Alleen zijn logo:

tomtom

Wat stelt het nou toch voor? Die twee handjes. Zwaaien ze? Wapperen ze? Willen ze ons de hand reiken? Klappen ze van blijdschap? Duiden ze op handwerk? Roepen ze op met zonder handen te rijden? Zijn het twee handen op 1 buik? Nou ja, we weten wel meteen dat Sander uit een goede familie komt, een familie van stand met een dubbele naam, met een eigen familiewapen! Geen diva zoals ZsaZsa, geen heerlijkheid van chocola bonbon, geen simpele samsam deal, maar een betrouwbare en behulpzame nazaat van de familie Tomtom!

Wetgeving der Feestdagen

doolhofwetboek

Als je alle zogenaamd handige tips om feestdagenstress te voorkomen op een stapel zou leggen zou het een fors naslagwerk vormen. Een feestdagenencyclopedie. Een boek waar alle dingen die je doen en laten moet om tot fantastische feestdagen te kunnen komen in opgetekend staan. Een bundel die je fijntjes op stresspunten wijst waarvan je het bestaan niet eens afwist. Een wetgeving die je succesvolle feestjes garandeert. Met een spreuk op de binnenflap ‘Volgt het en gij zult gelukkig zijn!’.

Natuurlijk is het een goede tip om nieuwe kerstschoenen alvast in te lopen. Om je hele outfit al een keer op proef te dragen lijkt mij wat te ver gaan. Alhoewel het natuurlijk wel reuze gezellig toont in de rij bij Albert Heijn; smokings en glanzende jurken (behandeld in hoofdstuk 2 ‘Wat te dragen’) achter een winkelwagentje. In het wagentje aanbevolen etenswaar (behandeld in hoofdstuk 1 ‘Wat te eten’) die je volgens instructiefilmpjes wel even van te voren moet uitproberen. Dus moet je twee keer boodschappen doen? Twee keer snufjes en mespuntjes inslaan. Neem dan meteen de versiering mee (behandeld in hoofdstuk 10 ‘Hoe te decoreren’) volgens de laatste trends.

Het omvangrijkste hoofdstuk gaat over ‘Hoe een beauty te zijn’. Dus moet je tussen alle andere hoofdstukken door nog tijd vinden om je haar beeldig te laten zitten, je nagels perfect te hebben gelakt en een feestelijk make-upje op te hebben. Vooral van het laatste wordt geadviseerd dit ook eerst eens uit te proberen. Voor mij persoonlijk leek me dat een zinvol advies, om het standaard ritueel eens te doorbreken. Op een gewone woensdagmorgen begin december ga ik aan de slag. Volgens een handig beatytruclijstje begin ik met de wenkbrauwen.

wenkbrauw2

Op school heb ik ooit geleerd dat je die hebt om zweet mee tegen te houden maar nu leer ik dat ze een belangrijk onderdeel van je gezicht, zelfs van je hele uitstraling vormen. Hartstikke belangrijk. Je kunt ze fronsen, ophalen, epileren en inkleuren. Volgens het lijstje kam ik ze eerst naar beneden (?), dan teken ik iets wat op een wenkbrauw lijkt (??) en tenslotte borstel ik ze weer omhoog maar niet nadat ik het borsteltje heb ingespoten met haarlak (???). Als ik het resultaat in de spiegel bewonder overweeg ernstig om een band à la Kiss op te richten…

Het ergste hoofdstuk dat ik tegenkwam is wel ‘Hoe te dealen met familie’. En er werd serieus de tip gegeven aan alle familieleden via de mail de vraag te stellen waarover ze NIET willen praten tijdens het diner… Als deze vraag aan de orde is ben je toch heel ver voorbij de feestdagengedachte. Ik zou daarom het hele boek willen terugvoeren tot een kleurrijk foldertje met daarop:

‘Doe gewoon gezellig zoals je bent’.