Tagarchief: Facebook

Cadeau

( Dit is de vierde bijdrage aan Het Verhaal Achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mee kan doen. Het verhaal moet over de foto gaan, ‘wat is hier aan de hand?’ en mag niet meer dan 200 woorden bevatten. Hier mijn verhaal bij de foto.)

 

verhaal-achter-de-foto

Ik bedank er voor om weer zo’n debacle mee te maken. Vorig jaar had ik me behoorlijk uitgesloofd met de kerstcadeaus. Vooral voor mijn moeder was het een uitdaging. Maar het lukte toch en ik was er tamelijk mee in mijn Kerstnopjes. Totdat mijn schoonzus haar pakje overhandigde. Het bleek exact hetzelfde als mijn cadeau!

Dit jaar denk ik toch het allermooiste te hebben gevonden. In zo’n achteraf snuffelzaakje vond ik een prachtige print. Daarop een jongedame die zich opmaakt voor het bereiden van een copieuze maaltijd. Mijn moeder is een echte keukenprinses, vandaar. Tenminste, tot een aantal jaar geleden. Nu is het koken en bakken haar te omslachtig.

Ik bel mijn schoonzus op en vraag heel onschuldig: ‘Heb jij al wat voor Ma?’. ‘Ja hoor, ik heb iets van zilver gekocht’. Ik weet genoeg. Een mooie lijst er omheen maakt het perfecte cadeau helemaal af.

Op kerstavond worden de cadeaus een voor een uitgepakt. Als Ma mijn pakje openmaakt straalt ze helemaal. Ze bekijkt de plaat uitgebreid en weet alle attributen bij naam te noemen. Dan komt mijn schoonzus. Het blijkt een zilveren vork! ‘Oh, om gaatjes in de magnetronmaaltijd te prikken! Dat is nog eens handig!!!’.

 

Advertenties

Telefoongesprek

(De derdede aflevering van Het Verhaal Achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mag deelnemen. Elke maand een foto met de vraag ‘wat gebeurt hier’ of ‘waar doet dit je aan denken’ en beschrijf dat in 200 woorden. Dit is de derde foto en mijn verhaal…) 

3-hetverhaalachterdefoto

  • Met Max.
  • Waar ben jij helemaal mee bezig!
  • Dag Max, hoe gaat-ie? Goed, thanks zusje! En met jou? Waar ben ik helemaal mee bezig?
  • Met moeder!
  • Met moeder?
  • Daar ben jij gisteravond geweest!
  • Eh…. Ja, zoals elke woensdagavond.
  • En wat heb je daar gedaan?
  • Pardon?
  • Nou vertel op, wat heb je met moeder gedaan?
  • Hallo zeg, moet ik nu ergens verantwoording van afleggen of zo?
  • Jij hebt haar computerles gegeven!!!
  • Mag dat niet?
  • Je hebt computerles en computerles hè!
  • Jij hebt haar een I-pad gegeven met Moederdag…
  • Ja, zodat ze makkelijk kan mailen en filmpjes kijken.
  • Moet je haar dat wel leren, dat kan zij toch niet uit haar zelf?
  • Ik heb het al tig keer voorgedaan maar ze luistert niet!
  • Naar mij wel…
  • Slijmbal!
  • Overdrijf je nu niet een beetje zusje?
  • Nee!!!
  • Hebben we het nog over de computerles of …?
  • Een beetje…
  • Wat dan?
  • Je hebt haar een facebookaccount gegeven!!!!!
  • Ja en?
  • Nu sta ik daar in mijn dikke blote kont op te zien, voor volk en vaderland, voor altijd!!!

 

Familie

(De eerste aflevering van het Verhaal Achter de Foto een besloten facebookgroep waar iedereen aan mag deelnemen, elke maand een foto met de vraag wat is hier aan de hand of waar doet dit je aan denken en beschrijf dit in 200 woorden? Dit is de eerste foto…)

verhaalfoto1

Ikzelf heb een zeer gevarieerde familie. Wij zijn graag geziene gasten op feestjes van andere families. Je kunt me herkennen aan een schelpvormige bodem, daarop een flinke dot slagroom en als kers op de taart een kers. Eerlijk gezegd word ik vaak als eerste gekozen. Direct gevolgd door de nichtjes, die aardige aardbeienmeisjes. De rechtlijnige tompouces en de smoezende soezen zijn meestal de laatsten. Maar als familie steun je elkaar.

Enfin, gisteren lagen we weer eens met z’n allen op een schaal. Een verjaardagsfeestje van een grote mensen familie. Er werd gefeliciteerd, geklapzoend, gelachen en soms wat geroddeld.  Er leek geen einde te komen aan de stroom familieleden. De temperatuur steeg daardoor behoorlijk. Mijn slagroom hield met moeite de kers bovenop. Hier en daar stond het zweet op het marsepein. 

En toen gebeurde het. De moorkoppen stonden al een tijdje koppig te mopperen. Met een aanstellerige zucht bezweken ze. Ze stortten volledig in tot één zompige massa. Dit drama voltrok zich ook nog eens onder de oogjes van een groep kleine mensen. Van angst vervuld keken zij naar de rest van onze familie. Die moorkoppen hadden ons mooi voor schut gezet.

Van je familie moet je het maar hebben.

 

Marius

‘Marius wil opgehaald worden uit Smalland’

Je hoeft niet eens te raden waar ik ben. Eens in de vijf jaar ga ik hier naar binnen. Vaker verdraag ik niet. Meestal heb ik ook niet echt iets nodig. Om vervolgens met volle armen (ook hier geen tassen meer) het pand te verlaten. Ach en dan is het wel zo gezellig nog een balletje mee te blijven prikken. Dat is genieten. Al die mensen bedoel ik dan.

Ik zie meteen al een stel praatouders. Kindlief loopt uitdagend te springen op de bank. Vraagt de vader met afhangende schouders aan de moeder ‘Vinden wij dit goed?’. Moeder, ook niet iemand met een duidelijke mening ‘Kweenie’. Ze roepen het kind bij zich en vragen waarom hij niet gaat zitten want doorgaans is een bank, ook die van Ikea, daarvoor gemaakt. Het kleine jongetje roept ‘Bleh!!!’ en huppelt vrolijk verder op de bank. De ouders kijken elkaar aan, halen tegelijkertijd de schouders op en gaan verder met eten.

‘Marius wil opgehaald worden uit Smalland!’

Achter ons zit een meneer die druk is met zijn telefoon. ‘Nee joh, dat heb ik allang met Martin besproken. Ja, ik dacht dat ik het ook met jou besproken had maar dat is dus niet zo. Haha. Ja, ik dacht het echt joh! Maar goed, Martin weet er van hoor. Ik kan het je wel uitleggen natuurlijk maar dan vertel ik het twee keer terwijl Martin het al weet. Weet je, als jij nou Martin ff belt dan legt hij het je wel uit. Als Martin d’r nou niet is moet je mij ff bellen dan leg ik het je gewoon uit. Geen moeite joh, is zo gebeurd. Zo moeilijk is het nou ook weer niet hè, haha! Dus jij neemt eerst contact op met Martin en dan eventueel met mij. Nou joh, ik hoop dat Martin er is. Anders hoor ik het wel!’

Naast ons een moeder met twee dochtertjes. Moeder houdt facebook waakzaam in de gaten terwijl de meiden elkaar opjutten wie de meeste Zweedse balletjes in één keer naar binnen kan proppen. Ze giechelen zich suf zoals alleen meisjes dat kunnen. Pas als ze uiteindelijk proestend de balletjes weer uitspugen kijkt de moeder verstoord op ‘Doe’es gewoon jullie!’.

‘Marius wil nu echt heel graag opgehaald worden uit Smalland!!!’

Aan de andere kant naast ons zit een vader, moeder met hun kleine spruit in de kinderstoel tussenin. Helemaal blij met een flesje water en al wat zijn ouders voor hem neerleggen eet hij smaakvol op. Dan heb ik het over twee patatjes, af en toe een sperzieboon, een stukje zalm en een half balletje. Bij iedere hap glundert hij en kraait ‘Lekker!!!’

‘OKÈ, MARIUS WORDT AAN DE EERSTE DE BESTE OUDERS MEEGEGEVEN!!!’

Het is weer genoeg geweest. Nog even het pakketje uit het magazijn ophalen. Hoe heet het ook alweer? O ja, Marius…. Zijn er nou echt ouders die hun kind naar een Ikeameubel vernoemen???

 

Mark en ik

achteromkijken

Vind je ook niet dat 2015 momenteel wat rafelig is? Het loopt duidelijk op zijn eindje. Een beetje versleten. Beduimeld. Kreukelig. Met duidelijke gebruikssporen. Scheurtjes hier en daar. Ezelsoren ook. Bijna op. Het is nu net alsof je in een zijspiegel van een auto kijkt; je kunt het nog zien maar het is al voorbij, want je gaat door.

Achterom kijken mag en kan. Soms is dat pijnlijk, soms lachwekkend. Soms hartverscheurend, soms hilarisch. Soms bergen, soms dalen. Soms het herinneren waard, soms beter van niet. Soms nuttig besteed, soms gelanterfant. Soms spijt, soms niet.

En soms hoef je het niet eens zelf te doen, dat achterom kijken. Mark Zuckerberg stuurde iedereen zijn/haar persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen jaar. Ook aan mij want ik ‘zit op facebook’. Van de tien door hem speciaal voor mij geselecteerde afbeeldingen hebben er vijf met theater te maken, drie met vakantie en twee met taart… Of Mark mij kent!!!

Als dit de weergave van mijn persoonlijkheid is? Dan zie je toch meteen een tonnetjeronde zongebruinde theatergroupie voor je? Hou dit vast! Wat wel werkt is dat als IK de foto’s zie meteen weer weet, voel, ruik en herinner hoe spannend, hoe leuk, hoe heet en hoe lekker het was.

Misschien een tip voor Mark: kijk ook eens achter de face. Ik heb dit jaar 110 nieuwe blogs gepost, weliswaar op WordPress maar meteen doorgelinkt naar facebook. Dit heeft wel (tot vandaag) 9.818 bezichtigingen opgeleverd waarvan de meeste via facebook. Oké, er zijn bloggers die dit aantal per dag makkelijk halen maar vlak de toeloop daardoor op facebook niet uit, Mark!

Ach, jij gebruikt mij en ik gebruik jou en zo is het uiteindelijk een win-win-situatie. Het jaar rafelt verder uit elkaar. Over drie nachten beginnen we weer van voren af aan! Samen 🙂

In de wolken

Vroeger bakte mijn schoonmoeder zelf Kerstbrood, volgens jarenlang goedgekeurd recept. Wee degene die met de keukendeur sloeg en het rijsproces verstoorde. Zij bakte niet alleen voor haarzelf, niemand ging daar de deur uit zonder zo’n baksel. Mijn eigen moeder was een kei in Oud en Nieuw salades. Zij braadde daarvoor eerst het vlees, schilde, sneed, roerde, proefde, besloot dat het nog lekkerder was als het een nachtje bleef ‘staan’ en vulde vele eieren handig handmatig. Ik, als volgende generatie doe het iets anders. Ik ga een aantal keer naar de winkel en koop kant en klaar spul. Ik stouw het eigenhandig in de immer te kleine fietstassen. Eenmaal thuis drop ik de handel geheel zelfstandig sierlijk op een gezellige schaal in Kersttinten. De lof die ik daarmee oogst steek ik net zo dankbaar in mijn zak als mijn schoonmoeder met haar brood en mijn moeder met haar salade.

Het wordt iedere generatie een stuk makkelijker. Nu kunnen familieleden online hun cadeaulijstje opsturen en ik kan het gevraagde online bestellen. Voor 1 euro extra worden de geschenken ook nog eens feestelijk ingepakt. Online zoek ik recepten die me lekker lijken en online kan ik de juiste ingrediënten bestellen. Voor wat euro’s extra zetten ze het zelfs op mijn aanrecht. Online zoek ik voorbeelden van stijlvolle versiering en ik kan meteen maar dat leuke pakket nr. 18 bestellen. Bij besteding van 50 euro of meer krijg ik de cd met knapperend houtvuur en een busje dennengeur gratis. Tenslotte kan ik nog wat fijne kerstmuziek online opzoeken om het op de playlist te zetten. Als ik dan ook nog eens slaag met een glitterend outfitje online te scoren heb ik in één avondje alles geregeld! Top!

Hoe makkelijk is het om dan nog een stapje verder te gaan…laten we de hele Kerst online vieren!!! Via facetime wensen we elkaar gezellige dagen toe. Via facebook laten we elkaar weten waar we mee bezig zijn. Op Instagram laten we zien hoe ons gevulde bord er uit ziet. En ons met pakket nr.18 perfect gestylde tafel. En onze glitterende outfit. Via kerk online volgen we vanaf de bank het Kerstverhaal en het mooiste kerstgezang. Oud Hollands scrabble of sjoelen kunnen we net zo goed spelen op de app. De cadeaus kunnen net zo makkelijk bezorgd worden. Dan appen we even hoe laat ze verwacht kunnen worden. Ja…je moet ze nog wel even zelf uitpakken…

in de cloud

Het zou allemaal op deze manier kunnen. Maar houd er rekening mee: dan geen knuffels, geen aaien over bollen, geen warme armen om je heen, geen geuren en kleuren, geen heimelijke knipogen, geen onverwachte momentjes, en geen persoonlijke aandacht. ‘Aandacht werkt helend’ las ik ergens en daar ben ik het zo mee eens. Geef elkaar gewoon een beetje oprecht aandacht in plaats van een wolkentoetje in de cloud.

 

A.C.Tion

tinkerbell

        A.C.Tion

‘Meid wat heb jij leuke glazen!’. Dit is een aardig complimentje. Maar dan. ‘Waar heb je die vandaan?’. Rare vraag. Is dit typisch Hollands? Wat voegt een antwoord toe? Worden de glazen er nog leuker van? En dan. Moet je hier eerlijk op antwoorden? Suggereer je een spontaan geheugenverlies en wuif je een direct antwoord weg met een: ‘Joh, dat weet ik niet meer’. Ga je voor de pronk en zeg je: ‘Ze komen uit die dure zaak aan die dure laan’. Biecht je op dat je ze gewoon uit een low budget winkel hebt. Of ga je voor de gulden middenweg, die ik al een paar keer gehoord heb: ‘Die zijn van A.C.Tion!’ Het klinkt best deftig maar het gaat hier om de Action (spreek uit eksjun). Een winkel afgeladen met goedkope artikelen. Van leuke lantaarns, kekke kussentjes, simpele sokken, kneuterige knutselspulletjes, beeldige bakbenodigdheden, ordentelijke ordners, snoeperige snacks tot de eerder genoemde gave glazen.

Ria Struijk heeft als fervente klant een facebookpagina aangemaakt, meer uit gekkigheid, waar zij dagelijks artikelen van de Action aanprijst. Momenteel heeft ze daar 32.000 fans! In een interview zegt zij: ‘Naast het elke dag plaatsen van artikelen lever ik ook ideeën. Mijn post om een beenwarmer (van de Action) om een glas (van de Action) te doen en daar een waxinelichtje (van de Action) te stoppen, heeft 1772 likes opgeleverd, 217 reacties en is 149 keer gedeeld.’ Op deze manier maakt zij gratis goeie reclame voor de zaak. Het kost Action uitsluitend een jaarlijks kerstpakket voor Ria. Action toont hier ook wel een zeker lef om het promoten van de zaak over te laten aan een klant.

Zo bestaat er ook een besloten facebookgroep ‘Be creative with Action’. Het lijkt even op een geheim genootschap waar niet iedereen zomaar lid van kan worden maar met één like ben je binnen en wordt je minstens zes keer per dag op de hoogte gehouden van de meest creatieve (en een heel stuk minder creatieve!) ideeën. Je kunt er ook vragen stellen. ‘Ik heb bij de Action een houten ster gekocht, wat kan ik er mee doen?’, leverde een overvoed van toerpassingen op. Of ze allemaal even mooi waren is een tweede. Apart blijft het dat zoveel mensen elkaar vinden door een winkel! En naast het winkelen ook nog eens zoveel tijd over hebben om op facebook zes keer per dag de honderden reacties te lezen.

Zijn er nog wel nadelen te vinden? Dit ga je je bijna afvragen. Er is geen gezellige etalage, er zijn geen paskamers, er zijn immer lange rijen voor de kassa, de tasjes scheuren bij meer dan twee items, de verpakkingen zijn vaak in een mij vreemde taal maar dat weegt niet op tegen het financiële voordeel dat je binnenharkt. Een klein persoonlijk nadeel wil ik nog wel met je delen… Ik kocht er heerlijke badschuim van mijn favoriete merk, met opschrift ‘kapiel babelkowa swiecidelka’. Ik dacht de afbeelding te herkennen maar wat bleek na de dagelijkse poetsbeurt? Het was glitterbadschuim! Als een goudkleurige, toverstof strooiende, Tinkerbell bracht ik de rest van de dag door. ‘Meid wat heb jij een schitterende huid!’ Ik heb liever een pools woordenboek…even kijken bij de A.C.Tion.

 

Zeven dagen vrijheid

(Dit verhaal heb ik ingestuurd naar een schrijfwedstrijd georganiseerd ter promotie van het nieuwe boek ‘De Week’ van Christine Pannebakker, met als thema ‘wat zou je doen in een week van totale vrijheid’ en dat in niet meer dan 500 woorden. Geen prijs wel een leuke uitdaging.)

Dag 1.

Niet beginnen met uitslapen, zoals je misschien van me zou verwachten maar bijtijds aan de keukentafel. Met een leeg vel.  Voor de goede ideeën. Ik weet allang wat ik wil deze week. Ik wil kunst creëren! Eindelijk het schilderij maken dat ik al jaren in mijn hoofd heb maar waar ik evenzoveel  jaren niet aan toe kom. Het zal groots en meeslepend worden. Ik zal er mee doorbreken. Mensen zullen me smeken nog zo iets prachtigs te maken. Iedereen zal ‘mij’ willen hebben hangen. Boven een schouw in Italië, in een  restaurant in Tokyo, naast een Warhol in Chicago. Ik schenk vast een wijntje in om het te vieren. Zo, de doelstelling is bepaald!

Dag 2.

Laat nu maar komen die creatiedrang. Wat heb ik nodig? Een doek, verf en kwasten. Niet moeilijk lijkt me. O ja, en een ezel. Resoluut naar de stad fietsen om de ingrediënten voor mijn toekomst te halen. Hm, het ruikt in zo’n verfwinkel gewoon naar succes. En wat zijn er veel kleuren, zeker twaalf tinten rood! Ik neem maar van alles wat. De kwasten zijn als set verkrijgbaar van lekker grof tot één-harig steeltje. Doe maar een set. Nu alleen nog een doek. Meteen maar eentje overeenkomstig mijn plannen; groot dus! Op  de terugweg zwalk ik alle kanten uit; de tassen zijn te zwaar, het doek zo groot dat de wind er constant vat op heeft. Maar thuis wacht een wijntje. Zo, de spullen zijn in huis.

Dag 3.

Ezel vergeten! Het doek staat op de keukentafel die ik tegen het aanrecht heb geschoven. Weet je wat, ik ga eerst even op mijn laptop wat voorbeelden zoeken. Per slot ben ik nog geen professional. Eens kijken. Hè een mail van Elly, gezellig. En van Sonja. Even kijken hoe het met Tante Suus gaat. Heeft Johan zijn profielfoto op facebook al veranderd? Een uitnodiging voor een wijntje van Tom voor vanmiddag. Vanmiddag? Maar dat is nu. Nou ja, kunstenaars moeten ook ontspannen, toch?

Dag 4.

Ik verf. Ik schilder. Ik leef. Rood. Donkerrood. Lichtrood. Bruinrood. Zwartrood. Koraalrood. Bleekrood. Karmijnrood. Purperrood. Robijnrood. Tomaatrood. Aardbeirood. Signaalrood. Ik drink wijnrode Bordeaux.

Dag 5.

Goedemorgen, dát is rood! Kunst met diepte hoor. Het heeft alleen nog een goede titel nodig. Ik zie verleidelijke rode linzensoep. Een slagveld. Een heftige zonsondergang. Tranen van bloed. Ik drink bordeauxrode wijn.

Dag 6.

Het is te gewoontjes. Dat is het. Ik heb waarachtig een schildersblock. Verplaatsing is wellicht een goed idee en ik sleep het gevaarte naar de lichte serre. Waarom heb ik dat niet eerder gedaan? Het lijkt nu op een reuzenpalet waar de reus al zijn kleurtjes rood op heeft gespoten. Wat een ellende! Geef me nog een bodempje rood.

Dag 7.

Vanmorgen tevergeefs geprobeerd de verf van de keukenkastjes te poetsen. Daarna kloek een roller gepakt… En bedenk ondertussen: in deze  vrije week heb ik toch toegegeven aan dwang en moeten, met als resultaat een ‘nieuwe’ rode keuken en een schilderij getiteld ‘Ellende’ op Marktplaats.

rood schilderijrode keuken twee