Tagarchief: euthanasie

Verhalenslang 20/25

(De eerste zin van dit verhaal is de laatste van het vorige verhaal. Beide verhalen hebben niets met elkaar te maken.)

‘Hoe pak je dit aan en wat heb je er voor nodig?’ Ze drukt een knop van de afstandbediening in en het volgende programma verschijnt. Het kan haar niet veel schelen hoe je een stoofschotel aanpakt en wat je er voor nodig hebt al helemaal niet. Dat heeft ze al zo vaak gedaan. Dan maar een Amerikaanse talkshow. Na vijf minuten heeft ze genoeg van die zelfingenomen presentator en dat gillende publiek. Een natuurdocumentaire volgt. Dat is een slim idee zeg; een camera op een vogel vastmaken. Ze laat zich lekker mee zweven op de vleugels van een grote vogel. Over bomen, zeeën en zelfs bergen. Hoog en licht. Zal het straks ook zo gaan? Alleen maar zweven? Drijven op de wind? Bijna geen zwaartekracht meer? Dan lijkt het haar een goed idee. Hopelijk morgen.

‘Dag oma!’ Een frisse wind waait door de bedompte ziekenhuiskamer. Een rugtas wordt op de grond gegooid en een koele wang tegen de hare geduwd. ‘Voel es Oma, wat een lekker weer. Nog even en dan kunt u er ook weer van genieten. Hoe gaat het vandaag? Lekkere vroeg ben ik hè. De Schele van Frans viel uit. Je mocht ook op school blijven en je huiswerk maken. Ja doei, dat doe ik vanavond wel. Pap en Mam komen vanavond toch hier? Mooi dan heb ik het huis alleen, haha. Maar wacht eens, Frans hoef ik natuurlijk niet te doen, dat had ik gister echt heel goed geleerd. Dan houd ik zeeën van tijd over!  Was u vroeger goed in Frans? Of hadden jullie dat nog niet? O shit, mijn telefoon, wacht even Oma …… nee hè, helemaal vergeten! Ik had Mam beloofd Sven uit school te halen. Alles voor mijn kleine broertje hè? Nou dag Oma, was weer gezellig, tot morgen!’ De wang is intussen warm geworden. De kamer lijkt eindeloos leeg als ze weg is. Tot morgen.

‘Goedemiddag Mevrouw van Galen.’ Een statige man in een witte jas komt de kamer in. Ze lag net even met haar ogen dicht. Zo moe. Even terug naar dat gevoel van zweven. Nu probeert ze iets rechtop te gaan zitten maar het is te pijnlijk.  Hij kijkt haar zoals gewoonlijk streng aan, en toch ziet ze deze keer iets van vriendelijk medelijden. ‘We gaan uw wens inwilligen. We hebben er met het team goed en nauwgezet  over gesproken. De psycholoog heeft een zorgvuldig onderhoud met u gehad en een positief oordeel geveld. De benodigde papieren heeft u al eerder getekend dus niets staat u en ons nog in de weg. Tenzij u er alsnog vanaf ziet. Het enige wat nog rest is een datum. Heeft u nog wensen dan kunt u die nu inplannen en aan de hand daarvan een datum bepalen. Heeft u alles begrepen wat ik zeg?’ Ze knikt en zegt: ‘Morgen.’ Hij maakt een aantekening, geeft een kneepje in haar hand, knikt en draait zich om. Eindelijk morgen.

Advertenties