Tagarchief: eieren

Veelhazerij

Als kind was ik danig in de war. Hoe zat het nou met hazen die eieren leggen? Om ze vervolgens rond te brengen? Nou ja, rondbrengen…je moet eerst in de onaangename koude vroege morgen je ongans zoeken naar die dingen. De dauw hardvochtig opgetrokken in je paasbeste sokken. Dan mocht je ze gaan verven. Waarom doet die haas dat zelf niet? Uiteindelijk moest je ze aan je moeder geven en belandden ze in de salade. Raad eens? Ze smaakten hetzelfde als een kippenei! En als oom en tante ’s middags gezellig langskwamen en mijn moeder hen vroeg: “Wil je een eitje?”, dan kregen ze een ei van chocola!

Nu veel paasfeesten verder snap ik het: de chocolade eieren komen van de paashaas en alle andere eieren gewoon van de kip… Onthullend hè! Het is dus een duidelijke zaak goede vrienden met een paashaas te zijn. Vorig jaar maakte ik mij er eentje.

Eieren? Ho maar! Niet een! Misschien voelde dit haasje zich wat eenzaam? Daarom maakte ik mij er dit jaar een haasvriendje bij.

Ik liet ze poosje met rust. Ook hazen hebben recht op privacy. En wat denk je?!

Nu hoef ik alleen nog maar te wachten tot Pasen. Als ik dit jaar niet ontzettend veel chocolade eitjes krijg, dan weet ik het ook niet meer.

Dan ben ik waarschijnlijk het haasje…

Advertenties

4 Paashaasmijmeringen

1.Veel mensen hebben vaak meelij met mij

omdat ik constant met die mand met eieren op mijn rug rond moet springen.

Aardig van ze!

Ze vergeten echter dat het uitgeblazen eieren zijn

en dus niets wegen.

Waar ze dan weer niet bij nadenken is :

elke Paasochtend in dat natte gras!

Zo funest voor een hazenblaas.

2. De ieder jaar terugkerende vraag blijft:

wie was er eerder, de haas of het ei?

3. Weet je wat erg is?

Volwassen mannen die zich als mij verkleden.

Het fluffige en wollige dat ik graag uitstraal

is bij hen nergens te bekennen.

De vettige stof slobbert om het lijf,

en geeft hen het uiterlijk van

een uit zijn krachten gegroeide anorexiahaas.

4. Weet je wat jammer is?

Dat mensen denken dat wij nooit oogproblemen hebben

door het worteltjes eten.

Maar ook wij hebben wel eens een lui oog.

IMG_20160314_113356

Knazen

   thXEH2BHJU

Knazen

Deze haasjes, zo keurig in het gelid, doen me meteen aan gymles van vroeger denken…Uitgelaten stemming, rode wangen en oren gespitst.

Destijds moesten we een rij vormen van klein naar groot, eerst de meisjes en daarna de jongens. Dit was heel handig bij het groepjes van twee maken, dan scheelde je niet veel in lengte met je buur. Behalve…als er een oneven aantal meisjes in de klas zat. Daarom moest ik altijd als langste en dus laatste meisje samenwerken met het eerste en dus kleinste jongetje. Zie het voor je hoe de kleine dapper uit alle macht een te kort springtouw over mij heen probeert te werpen, hoe hij mij puffend doorduwt opdat ik een koprol in de ringen kan maken, hoe vaak ik met mijn schuiten op zijn kleine poezelige voetjes sta tijdens ritmisch gym.

Dan had je natuurlijk ook nog het kiezen in groepjes bij spelletjes als het akelige trefbal… Ja hoor, altijd was ik de laatste! Zeg nou zelf: wie wil er een veel te lange slungel in het groepje. Een kluns die het struikelen over eigen voeten tot perfectie heeft verheven, die geen enkele bal vangt maar steevast door de handen laat glippen, die consequent het verschil tussen links en rechts te laat in de gaten heeft.  Het werkte natuurlijk over en weer; ik wilde geen gym en gym wilde mij niet. Het is ook nooit meer goed gekomen.

Daarom kan ik me van een rij paashazen ook niet voorstellen dat het zo gezellig is als het er uit ziet. Of ze allemaal even snel zijn, of dat ze allemaal even goed eieren kunnen verven, of dat ze allemaal het liefst rondspringen met een mand op hun rug. Er zal vast een kneus (of meerdere kneuzen)  tussen zitten met te grote voeten, te scheve tanden, kapotte eieren en daarbij een boel onverwerkt verdriet. Hazen die opzien tegen de paastijd omdat ze dan weer moeten presteren terwijl zij ook veel liever gaan chillen tussen een bos narcissen. Hazen die hun ei niet kwijt kunnen, dit opkroppen, wier oren van frustratie in de knoop raken. Hazen die begrip zoeken, opvang, een warme poot om hen heen, naar een hazenknuffel snakken!

Ik zou zeggen: ‘Knazen verenigt u!’

O ja! Kerststress!

Kerststress 2Je zou het bijna vergeten maar de Kerststress komt er weer aan. Gelukkig wordt je er door de diverse supermarkten aan herinnerd. Lekker op de bank hangend met al die gezellige speciale kerstedities op schoot probeerde ik gisteravond zo rap mogelijk in de stemming te komen.

De  ‘Lekker Doen’ van de Digros richt zich vooral op de juiste voorbereiding en brengt recepten van de meest  klassieke gerechten onder de aandacht. Het blad hanteert de  dubieuze leus ‘Het worden de feestelijkste feestdagen ooit’…’wie bepaalt dat?’ denk ik dan nog wat lacherig.

Volgens de (hallo) Jumbo worden het ‘De fijnste feestdagen voor de laagste prijs’ en de producten met de sticker ‘Kerst op z’n best’ moet je beslist in huis halen. Er staat ook aardig wat eenvoudige ‘zelfmaakgezelligheid’ in voor bij de koffie/thee, evenals knutselwerkjes voor de kinderen. O ja, decoreren  moeten we ook nog doen, zucht ik.

De Plus biedt ‘Voor ieder wat wils deze feestdagen’ en geeft bij het varkenshaasmenu zes verschillende ideeën voor bijgerechten. Zes! En dan hebben we het niet over gewoon boontjes of sla; het snelste bijgerecht moet na bereiding nog twintig minuten in de oven… Ik krijg blosjes.

Bij Hoogvliet zeggen ze ‘Zo maken wij Kerst bijzonder lekker’ en geven de lezer het idee alles lekker zelf uit te kunnen zoeken ‘bakken maar’, ‘vullen maar’, ‘smeren maar’. Alsof het een simpel genoegen is uit zoveel (te veel!!!) mogelijkheden te kunnen kiezen. Ik krijg het warm.

C1000 maakt mij steeds aan het lachen door de geweldige reclamefilmpjes waar die grote Jack Wouters als een ‘meisje met de zwavelstokjes’ op de grond in de sneeuw zit voordat hij naar binnen gehaald wordt om te gourmetten. ‘Kerst maak je samen’ is daar de leus. De recepten zijn zelfs voor mij, als zeer gemiddelde kok, wel aardig te doen maar een boterham met een plak kaas in de vorm van een sneeuwpop versieren met een worteltje als neus en een bezempje van bieslooksprietjes gaat me dan weer te ver, jaagt me bijna de kerststress in.

Albert Heijn spant wat stress betreft de kroon! ‘Verwijder het kartonnen labeltje dat aan een theezakje zit en plak er een zelfgemaakt stervormig labeltje aan en klaar is uw Kerstthee’. Er staan acht complete menu’s in met vierentachtig gerechten. Vierentachtig!!! Een voorgerechtje met twee Canadese kreeftenstaarten of met twaalf Amerikaanse mantelschelpen. Er staat een heerlijk drankje in maar je hebt er wel zes soorten alcoholische dranken voor nodig. Ik lees hoe ‘Kerstlukt!’ en ik lees van kruiden, kazen en tarwesoorten waar ik nog nooit van gehoord heb, hoe ik damasten servetten op een beeldige manier kan vouwen, welke zelfgemaakte drankjes ik de tussen de vele gangen door hoor te serveren en op welke temperatuur, hoe ik kinderen van alle leeftijden leuk  bezig hou, een immer attente gastvrouw ben en hoe ik eventuele vlekken glimlachend kan verwijderen. Vlekken? Die zitten in m’n nek!

Gelukkig betrap ik AH vandaag op een foutje…ik zie in de winkel een schoteltje met ‘8 gevulde Kersteieren’. Ten eerst zijn het 8 halve dus maar 4 eieren. Ten tweede wat is een kerstei? Maar goed; ze zijn gevuld met een prachtig opgespoten toefje van iets. Op de voorkant staat ‘houdbaar tot zie onderzijde’…dus wat doe ik, ik draai het geheel om en zie daar ‘houdbaar tot 22 december 2013’! Toch geen kersteieren. Als  ik hoofdschuddend de schotel weer terugdraai zie ik acht geplette toefjes… Dag Kerststress!

kertsstress 1