Tagarchief: eenzaamheid

Samen

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd van Literair Zeist 2016. Het thema was vrij, tja…dan hoef ik maar naar buiten te kijken…. ;-))

Elke dag zie ik ze wel een keer langslopen. Hij past zijn tempo goedmoedig aan aan dat van haar. Ze sjokt een beetje. Tenslotte is ze ook niet meer de jongste. Wat voor weer het ook is, ze lopen altijd samen. In de herfststormen hoor je hem mompelen ‘Goed zo meisje, je kunt het.’ Gedurende de winterse buien houdt hij galant de paraplu net iets meer boven haar. In het lentezonnetje wijst hij haar aandachtig op de vernieuwde flora en fauna. En op lome zomerdagen gaat hij graag samen met haar op een bankje zitten. Eenvoudigweg even genieten van de zon en elkaar. Hij slaat dan liefdevol een arm om haar heen, kroelt wat in haar nek, zij stopt haar neus in zijn hals.

Hij was al een tijd alleen. Eenzaam ook. Op die ene middag in de week na als hij een potje biljart speelde met zijn twee oudste kameraden, zag of sprak hij weinig andere mensen.  Hij ontdekte haar via een advertentie in de krant. In eerste instantie vond hij dit niet de juiste manier maar zodra ze elkaar zagen was er iets. Ze begrepen elkaar. Ook zonder woorden. Ze zocht de geborgenheid die hij haar graag wilde geven. Ze kwam bij hem wonen en hij haalde alles in huis om het haar zo aangenaam mogelijk te maken. Zij was het eerste wat hij zag als hij wakker werd en het laatste als hij ging slapen. En in de tussenliggende tijd wandelden ze veel. Ook waren ze allebei  gek op lekker eten, natuurprogramma’s kijken op tv of zomaar een beetje dutten.

Vandaag zie ik hen weer.  Zoals gewoonlijk lopen ze samen langs het water. Het is een snikhete dag. Opeens haalt hij een bal tevoorschijn, gooit die in het water en roept ‘Pak hem maar!’.  Ze doet het. Voor hem.

Zorgwekkend

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor een schrijfwedstrijd over de zorg. Hoewel ik meestal wat zout door mijn inkt roer zijn deze verhalen authentiek en autobiografisch. Het leverde een plaatsing in een nog uit te geven bundel op ! Maar het zou fijner zijn als het extra vrijwilligers in de ouderenzorg op zou leveren …)

ouderenzorg

 

‘Goedemorgen, wilt u een kopje koffie?’. Met deze woorden stap ik de kamer van mevrouw Muis binnen. Dit is niet haar echte naam maar ze doet me altijd aan dat kleine grijze schichtige diertje denken. Zoals elke dag neemt ze het bloemetjeskopje dankbaar glimlachend aan. ‘Dank je lieve kind. Heerlijk hoor.’ Zwaaiend verlaat ik haar kamer en rol het wagentje met de koffiekannen naar de volgende deur.

‘Goedemorgen meneer Groen, wilt u een kopje koffie?’. Waterige oogjes kijken me onderzoekend aan. Ik reik hem zijn bril aan. ‘O ja, ben jij het. Heb je koffie?’ Ik schenk in en kijk vervolgens even in de koelkast. Een zielig kuipje boter op de bovenste plank en een half potje jam er onder. ‘Heeft u nog boodschappen nodig?’, ‘Nee hoor, ik heb voldoende van alles.’ Op de hoogte van zijn niet zo rooskleurige financiële situatie dring ik niet verder aan. ‘Fijne dag verder!’, ‘U ook zuster!’.

Lang geleden ben ik al opgehouden met uitleggen dat ik geen zuster ben maar een gewone mevrouw die op vrijwillige basis een kopje koffie komt inschenken bij mensen die niet naar de recreatiezaal van het verzorgingshuis kunnen of willen. De echte zusters hebben het te druk en daardoor geen tijd. Deze één op één ontmoetingen zijn waardevol. Voor de bewoners: even onverdeelde aandacht. Voor het verplegend personeel: kleine werkjes worden uit handen genomen. Voor de vrijwilliger: de dankbaarheid is bijna tastbaar.

Als iedereen voorzien is van koffie ga naar mevrouw Klok om samen met haar een maaltijdlijst in te vullen. ‘Dag mevrouw Klok’, ‘Hoe laat is het?’, ‘Half 11, ik kom met u de lijst invullen.’, ‘Welke lijst’, ‘De maaltijdlijst waarop u mag aankruisen wat u wilt eten volgende week’, ‘Dat weet ik nu toch nog niet?’, ‘Nee, maar u mag kiezen uit de lijst.’, ‘Welke lijst en hoe laat is het?’, ‘Kwart voor elf en hier heb ik de lijst. Wilt u maandag bloemkool of broccoli?’, ‘Wat is broccoli?’, ‘Heeft u liever bloemkool dan?’, ‘Wat is bloemkool ook alweer?’, ‘…..’, ’Hoe laat is het?’ Intussen is het half twaalf en de lijst zo goed en zo kwaad als het gaat ingevuld. Vreselijk iemand zo in de mist te zien leven.

Toch nog maar even bij mevrouw (sorry) Zeur kijken. Ze is te zwaar, te rood, te hoge bloeddruk, te stijf gepermanent en te chagrijnig.’Wat kan ik voor u doen?’, ‘Wat ben je laat!’, ‘Ik moest nog even…’, ‘Ik moet boodschappen doen. Nu!’, ‘Oké ik rijd u even naar het winkeltje’, ‘Vergeet mijn tas niet!’, ‘Ik heb hem hier bij me’. In het redelijk goed uitgeruste supermarktje moppert ze er stevig op los. De verkeerde vleeswaren, te kleine koekjes, te grote stukken kaas, te weinig keus, te krappe doorgangen, te slome meneer voor haar bij de kassa. Ze checkt de bon drie keer en bromt dan boos dat alles veel te duur is. Ik breng haar weer terug naar haar kamer waar zij mij commandeert hoe en waar ik alles moet opbergen, alsof ik dit voor het eerst doe. Soms zucht ik eens en denk aan de koelkast van meneer Groen. Maar dan denk ik ook aan de zeven kinderen van mevrouw Zeur die het stuk voor stuk te druk hebben om eens naar hun moeder om te kijken. Een moeder die bang is, zich regelmatig eenzaam voelt, teleurgesteld is in deze laatste fase van haar leven en daarom maar boos is.

loesje en ouderen

Vele jaren terug dacht ik dat oude mensen gezellig bij elkaar woonden in een oord waar alles voor hen gedaan werd en waar zij niets anders deden dan bingo en kinderliedjes zingen. Hoe anders is de realiteit. Nergens ben ik zoveel eenzaamheid tegengekomen als daar. En dat ligt niet aan het huis, zeker niet aan het verplegend personeel maar aan het beleid door de regering opgelegd. Ik stel voor dat iedereen die deel uit maakt van de maatschappij zich een periode beschikbaar stelt als vrijwilliger. Niet alleen op NL doet-dag maar gewoon één keer in de week of één keer in de twee weken een dagdeel even wat extra doen voor een ander. Stel je toch eens voor dat iedereen dat een jaar of vijf zou doen…. Want wie zorgt er voor jou als je oud bent?