Tagarchief: eenden

Laatste beeld

Dit lijkt net een foto uit een grappige quiz: hoe loopt dit af???

Je ziet een alleenstaande moedereend.

Zeven schattige pluizebolletjes lopen achter haar aan.

Midden op de rijweg.

De kleine schavuitjes schommelen dat het een lieve lust is

en doen hun uiterste best de moeder bij te houden.

“Dat harde asfalt is weer eens iets anders dan het zachte gras

en het koude water”, piepen ze giechelend tegen elkaar.

Auto’s rijden hier niet hard want het is vlakbij een stoplicht midden in een woonwijk.

Ik sta stil voor het stoplicht

en leg het aandoenlijke tafereeltje vast.

De chauffeur van de vrachtwagen zit hoog en droog

en heeft geen uitzichtbelemmerende kleine auto of motor voor zich.

Het eendengezin steekt ook niet plotseling over van links naar rechts.

Hij kan dus niet beweren dat hij de familie niet zag.

En toch…

Nog geen vier tellen later zijn er drie eendjesweesjes over…

de rest is plat en dood.

De drieling lijkt te huilen, zo oorverdovend piepen ze.

De chauffeur is al ver weg.

………………

Zo’n quizvraag wil ik niet!

Advertenties

Kabaal op het kanaal

Ze is zo verliefd. Dat zie je aan alles. Ze achtervolgt hem de hele dag. Al sneppend snept zij om zijn aandacht. Ze weet heus wel dat ze niet de mooiste is. Dat is hij. Maar ziet hij haar? Welnee! Met zijn groene kop stapt hij steeds bij haar weg. In het water kijkt hij naar zichzelf. Geniet zichtbaar van zijn spiegelbeeld. De narcist. Met grote stappen dendert hij langs de kanaalkant en roept: “Wie wil mij! Wie wil mij!”. Zo snel als haar platvoeten het toelaten snelt zij achter hem aan en piept: “Ik! Ik”. Maar hij hoort haar niet, ziet haar niet, wil haar niet. Als zij op enig moment haar aandacht laat verslappen, ze is ook gewoon moe van dat onbeantwoorde gesjouw, hoort zij vlak achter haar een andere groenkop. Ze draait zich om en ziet haar achtervolger knipogen dat het een lieve lust is. Maar dat wilde ze toch niet? Ze was toch duidelijk gecharmeerd van de eerste groenkop? Ze twijfelt. Ik zie het aan haar manier van zwemmen. Een beetje hink-stap-sprong-zwemmen. Het is een luidruchtige optocht. De branieschopper voorop, zichzelf de hemel in snaterend, als hoofdrolspeler in Woerd zoekt Vrouw. De onzekere dame in het midden, haar twijfel wegsneppend, of het om een wit of een zwart jurkje gaat. En als laatste de casanova, met een voorliefde voor Shakespeare, maar al te graag toegevend aan de lentegevoelens.

Soms zijn het net mensen.

Sterk

Ik zie je gaan.

Door weer en wind.

Ooit aanbeden.

Veelal door meerdere mannen.

Wat draaiden ze wellustig om je heen.

Jouw zelfvertrouwen ongevraagd vergrotend.

Je genoot zichtbaar.

Om de verkeerde redenen.

Want wat ligt adoratie dichtbij agressie.

Je besluiteloosheid werd niet geaccepteerd.

Je werd vervolgd.

Ordinair achterna gezeten.

Er werd niet meer om je maar op je gevochten.

Ik riep nog ’Meid kom op voor jezelf!’.

Je hoorde het niet.

Verdoofd van schrik was je.

Niet veel later dribbelden er zeven kleinen achter je aan.

Druk had je het.

Als alleenstaande moeder.

De waardeloze woerden waren verdwenen.

Je snepte en kwetterde.

Je rende heen en weer.

Je wilde iedereen behoeden.

Het lukte niet.

Vandaag zag ik je weer.

Nog slechts twee kleuters om je heen.

Maar je loopt met opgeheven hoofd.

Ik ben trots op je.

Sterke vrouw!

DSCN4107