Tagarchief: De Kosmonaut

100 woorden

toneelstuk

 

Dat schrijven beleven is blijkt wel weer uit onderstaand verhaal. Productiehuis De Kosmonaut in Den Haag organiseerde ter gelegenheid van het theaterfestival VERTIGO een toneelschrijfwedstrijd met als thema ‘Het loopt in het 100’. De bedoeling was dat je een script van 100 woorden schreef, exclusief de titel en de namen van de personages maar inclusief de regieaanwijzingen. En omdat ik dit soort wedstrijden als een enorme utdaging zie besloot ik mee te doen. Uiteindelijk waren er 135 inzendingen waarvan er vijf uitgekozen werden door een vakjury en uit die vijf mag het publiek tijdens het festival een winnaar kiezen.

 

Een van de vijf schreef het volgende:

 

Titelloos Drama

 

OMROEPER:

Welkom gegadigden!

Zet u. Het drama start.

Spoedig geniet u van Humor en smart.

Dit is een splinternieuw

Dubbellaagtoneel

Welk zijn aanschouwers

Verbluft en verwart.

Zaallicht uit. Doek gaat op.

Bühnebeeld: ratjetoe!

Spots op de cast

Rekwisieten kapot

Aanstonds een vinnige

Protagonistenstrijd

Wie van hen overblijft

Is aan het lot

OVERBLIJVER:

Vreselijk! Heftig zeg!

Nu dan: mijn monoloog

Iets met victorie

Beginnersgeluk

Dat ik potdomme een

Strijdvaardige

Man ben en dat voor

Dreiging niet buk!

Speler blijft raaskallen

Iemand verlaat de zaal

Dan volgt de rest

Van het schaapjespubliek

Doek dan. Een handjevol

Applaudiserende

Mensen en daarna wat

 

Tja, wellicht ben ik toch niet in de wieg gelegd voor deze vorm van toneel; het is mij te abstract… Ik beleef het niet… Maar tegelijkertijd is dit natuurlijk ook de reden dat mijn script niet gekozen werd. Een voor mijn doen luguber verhaal met weinig regieaanwijzingen:

 

 

Uit liefde

 

Hij en zij staan op het perron.

Hij             :  Blijf?! Alsjeblieft?

Zij              :  Waarom.

Hij              :  Ik hou van je?!

Zij              :  Je snapt het niet. Ik hou ook van jou!

Hij             :  Nou dan!

Zij              :  Ik wil het jou en mezelf niet aan doen.

Hij              :  Ik ga je helpen!

Zij              :  Ik moet het zelf doen.

Hij              : En onze Max dan?!

Zij               : (huilt) Help hem!

Omarmen elkaar, huilen, na verloop stopt zij.

Zij             : (zucht) Oké, je hebt gelijk. Ga maar mee.

Omarmen elkaar weer, hij zichtbaar opgelucht.

Hij              : Daar komt-ie! O nee dat is de intercity.

Zij               : Ik hou van je.  (springt voor de trein)

 

Een leven gevat in 100 woorden…dat ik beleef!

 

 

 

 

Advertenties