Tagarchief: cultuur

Taalpraatje 3

winkelen

We zijn aan een nieuw projectje begonnen. Ik merk dat het makkelijker werkt als je een paar weken een thema hanteert. Nu praten we over boodschappen doen. De dagelijkse boodschappen. Lekker eenvoudig. Dacht ik. Niet dus….

Om het aanschouwelijk te maken had ik voor iedereen een fleurige folder gescoord bij de Jumbo waar een plattegrond van de pas geopende winkel op stond. Het begon al moeilijk met het woord ‘afdeling’. Delen oké, het zijn verschillende delen van de winkel. Maar af?  Wat te denken van de term ‘flesseninname’? Na mijn uitleg, een klein half uur later, want waarom zou je flessen in een kast met een gat stoppen, begreep ik dat sommigen dit nog nooit gebruikt hadden. Aan de andere kant: de gratis-koffie-hoek kenden ze wel. Iemand beweerde zelfs een bankje te zien waar je kunt zitten en koffie drinken maar… dat bleek achteraf de toonbank van de verse bakker. Misschien toch een goed idee! En nee, pindakaas vind je niet op de kaasafdeling en nee, de kaasafdeling is niet hetzelfde als de kassa.

Vandaag op het whiteboard een serie winkels geschreven, bakker, slager, groenteman, enz. Op mijn vraag ‘Waar koop je een half brood?’ was het antwoord ‘Bij de Digros!’ niet fout te rekenen. Toch maar weer aanschouwelijk maken en een stapel kaarten met afbeeldingen van boodschappen erbij gehaald. ‘Sperziebonen’ worden vooral door de vrouwen herkend. Een zakje met gebroken sperziebonen noem je dan al snel ‘bonetjes’ die je bij de ‘groentemand’ koopt.

Een stukje cultuur aanleren hoort er ook bij natuurlijk. Bij de vraag ‘Wat is typisch Nederlands eten?’ merk je weer hoe moeilijk de taal toch is. Ze weten het antwoord wel maar soms komt het wat vreemd uit. Typisch Nederlands zijn ‘hakkeballen’, ‘onderbijtkoek’, ‘stroepkoekie’ en natuurlijk het onnavolgbare ‘drop’. Eén van de negen kende drop, de anderen hadden het nog nooit gegeten. Mijn meegebrachte zak ging rond. Heel voorzichtig werd er door iedereen eentje uitgenomen gevolgd door negenvoudig ‘dankjewel’. De dropjes werden om en om gedraaid, er werd aan geroken, voorzichtig aan gelikt en toen de eerste durfde en ‘lekker!’ riep volgde de rest. De smaken zout en zoet zaten door elkaar in het zakje, ik zag precies wie welke smaak had. Die gezichten…geen taal nodig!

Do you like me…?

Ik doe mee aan de schrijfwedstrijd Heel Nederland Schrijft met het thema ‘Mooiste herinnering’. En heb zojuist onderstaand verhaal ingestuurd. Hier wordt door een vakjury kritisch naar gekeken maar er is ook een publieksjury. En dat ben jij!!! Het aantal likes kan van belang zijn. Dus…zou je zo vriendelijk willen zijn om op mijn verhaal te stemmen?Alsjeblieft? Ga dan naar http://www.heelnederlandschrijft.nl en breng je stem uit. Je moet wel even een accountje aanmaken maar dan gaat de rest vanzelf. Alvast bedankt!

Mijn mooiste herinnering

 In het midden van de grote zaal zie ik je. Meteen. Tussen alle drukte haal ik je er zo uit. Ik zie hoe klein je bent. Maar ook hoe oud je ogen kijken. Ogen die zoekend in het rond gaan. Ik zie je prachtige lange haren in een slordige vlecht gevangen. Speciaal voor vandaag denk ik. Je jurk zit wat krap en heeft een vale kleur die je niet goed staat. Ik zie je kleine handen nerveus open en dicht knijpen. Open en dicht. Je kunt niet stil blijven staan. Je wiebelt van je ene been op je andere. Op te grote schoenen. Je vraagt iets aan een in lichtblauw uniform gestoken leidster. Zij strijkt je bemoedigend over je haar. Je trekt nogmaals je jurk recht en kijkt dan op. Recht in mijn gezicht. En nu zie ik je ogen echt. Groot, donkerbruin, licht vochtig, onderzoekend, aftastend, vragend en toch ook wetend. Heel langzaam loop ik naar je toe. Ik zie helemaal geen andere mensen meer. Ik moet naar jou. Mijn ademhaling versnelt. De moeheid en het lange wachten zijn vergeten. Ik heb je gevonden. Je blijft me aankijken als ik voorzichtig je hand pak. Ben je bang? Ik ook! Bang om iets fout te doen. Bang om je teleur te stellen. Doe ik er goed aan? Je weg te halen uit je warme land. Je eigen cultuur. Wat heb ik je te bieden? Ik omhels je voorzichtig. Sluit je in mijn armen. En in mijn hart. Midden in mijn hart. Voor altijd. Je mag met me mee. Ik mag je meenemen. Je wordt mijn dochter. Ik word jouw moeder. Samen zullen we nog meer herinneringen maken. Voor later. Voor altijd.