Tagarchief: clichés

Tegeltje

Ik ben niet zo van de tegeltjes.

Vind het vaak zoetsappige cliché’s.

Ben wel een groot fan van Loesje.

Wat scheelt het…

Ook rake woorden.

Maar soms komt er tegeltje langs waar ik me in kan vinden.

     

Zie me staan met een groot leeg bord.

Ik loop en kom ruzie tegen,

ik loop snel door.

Ik kom verliefdheid tegen,

ik neem een ferme schep.

Ik kom vriendelijkheid tegen,

ik neem drie scheppen.

Ik kom jaloezie tegen,

ik draai me om.

Ik kom stress tegen,

ik negeer het.

Ik kom mooie muziek tegen,

ik schep op.

Ik kom problemen tegen,

ik laat ze lekker liggen.

Ik kom dartelende blaadjes in de herfstwind tegen,

ik schep ze op.

Ik kom vrijheid tegen,

ik laad  grote scheppen.

Ik kom liefde tegen,

stapel mijn bord torenhoog op!

Ik kom jou tegen,

wat zal ik doen?

Advertenties

Even navragen

makelaar

Alle clichés over makelaars zijn waar. Behalve over die van ons want hij is echt een goeie! Clichés over bijna alle makelaars dus. Het zijn doorgaans snelle jongens met lichtbruine puntige schoenen. Ze dragen strak gesneden maatpakken met van die smalle pijpjes. In hun altijd keurig haardos prijkt een designer zonnebril ongeachte het weertype. Soms zijn ze wat ouder, van die buikige vaderlijke mannen die je niets hoeft te vertellen want zij waren al makelaar voor jouw geboorte. Soms is het een makelaar i.o.. Daar ben je mooi klaar mee want die heeft als standaard antwoord ‘Dát weet ik niet precies, ga ik even voor u navragen’. Wel met een glimlach, dat wel.

Slechts één keer troffen wij een dame. Net voor zichzelf begonnen, steevast van plan de heren collega’s te tonen dat zij haar mannetje staat. Het huis dat zij ons toonde verkeerde in de meest bedroevende staat ooit, dus extra moeilijk er nog iets positiefs van te vertellen. Wij hadden het al snel bekeken maar zij stond er op ons de vliering in de schuur (???) te laten zien. Wij gaven haar die kans en stonden buiten de mallepietje-schuur toe te kijken hoe zei met ferme rukken een schuiftrap naar beneden probeerde te krijgen. Opeens klonk een zware doffe dreun op de vliering. ‘Oei’ gilde ik, ‘Een lijk?!!’ Mevrouw de makelaar liet de trap voor wat het was, snelde naar buiten en zei ‘Dát weet ik niet precies, ga ik even voor u navragen’.

Andermans huis bezichtigen, rondlopen in iemands huis, iemands thuis. Het blijft bijzonder. Zoveel mensen zoveel thuizen. Een kleurfreak waarbij alles zwart/wit ingericht is met een accent van signaalrood. Daar liep ik met mijn oranje sjaaltje, te vloeken! Een oud-elektricien met een voorliefde voor plintverlichting. Maar dan ook plinten onder de bank, het bad en het bed! Een artistieke dame die beweerde niet zonder kleur te kunnen leven. Het Ikea-ballenbad is er een oase van rust bij! Een help-mijn-man-denkt-dat-hij-klusser-is-huis. Je kunt sommige dingen beter uitbesteden!

En dan de manier waarop makelaars praten. Ze verwijderen in twee zinnen ‘het keukentje’, leggen smalend ‘een nieuw vloertje’. Ik vroeg ‘Kijk eens op mijn ruggetje…groeien daar centjes?!!’. Ze goochelen met nullen of het niks is. Terwijl voor ons een nul meer of minder van doorslaggevend belang is. Of dat hij er van uit gaat dat zijn denkvermogen groter is dan het mijne: staand op een balkon gaven wij aan het langsrazende verkeer toch wel wat luidruchtig te vinden. ‘Komt u eens binnen staan, dan doe ik de deur dicht! Hoort u wel, helemaal geluiddicht!!!’.

Het allermooist en het meest onthullend zijn de kelderboxen. Ik overdrijf wel eens wat maar dit heb ik echt gezien. Een kerstboom, kunst natuurlijk maar wel helemaal opgetuigd met verlichting en ballen op de juiste plek. Een grasmaaier, altijd handig met die balkons. Een gereedschapverzameling waar de gemiddelde aannemer jaloers op zou worden. En het meest bizar van alles: een urn… Johannes stond er in sierlijke letters op geschilderd. Hij moest eens weten, drie jaar na zijn overlijden is Johannes gedegradeerd tot de kelderbox. Op mijn vraag of Johannes wel wordt meegenomen was het antwoord ‘Dát weet ik niet precies, ga ik even voor u navragen’.