Tagarchief: champagne

Adem uit

adem inhouden

Weet je hoelang ik mijn adem kan inhouden? Twee weken!!! Ik weet het, dit is moeilijk te geloven, maar het zit zo.

Toen onze makelaar in november belde met de woorden ‘Gefeliciteerd, uw woning is verkocht!’, was ik door het dolle, de koning te rijk, in staat om midden op straat de vogeltjesdans te doen, zo blij! Ja, natuurlijk staat er in het koopcontract dat het ‘onder voorbehoud van financiering’ van de koper is, maar dat is nou eenmaal een formaliteit. Toch? In ons geval was de deadline 31 december 2015 en we zouden extra knallend het jaar uitgaan! Zouden…

Aan het eind van het jaar was het zo ontiegelijk druk bij de banken dat er door de koper een verlenging tot 4 januari gevraagd werd.

           Oké, dat snappen wij best (grrr!).

Champagne blijft nog even dicht. Dan blijkt deze datum ook niet haalbaar en wordt er verlengd tot 8 januari.

         Eh….tuurlijk, geen probleem hoor (GGRRR!!!).

Om 17.28 uur, twee minuten voor sluitingstijd, wordt de derde verlenging aangevraagd tot 12.00 uur de volgende dag.

        Ach, waarom ook niet… (#@&GRRRRR*#$)

Volgende dag verschijnt er om 11.59 uur een mail….Sorry, sorry, het is echt bijna rond, graag een vierde verlenging… Nee, dit is echt de allerlaatste… Zullen we maar een paar dagen tegelijk doen nu, tot de 13de bijvoorbeeld?

Eh…nou…eigenlijk zijn we hier niet zo bl….oké vooruit, de laatste keer dan… (#@^%GRRRRR*#$!!!)

Intussen weet ik niet goed raad met mezelf. Wat moet ik doen? Ik moet mezelf bezig houden. Kan niet lijdzaam in een hoekje met de telefoon in mijn hand blijven afwachten. Weet je trouwens hoeveel je eigenlijk met één hand kunt? Ik blader wat in kranten en tijdschriften maar word gek van de reclameaanbiedingen voor gratis sporten. Als ik de tv dan maar aanzet krijg ik dezelfde aanbiedingen, zucht! Minder eten en meer bewegen. Jaa-haa, ik wéét het!

Wat denk je nou? Ik lift me dagelijks suf… aan verhuisdozen niet zwaarder dan 18 kilo per stuk! Hoeveel denk je dat ik eet als mijn maag samengeknepen is van spanning!

Maar dan is daar dan toch het verlossende woord! Eindelijk krijg ik de felbegeerde rode sticker!

DSCN3837           DSCN3838

Eindelijk kunnen de bubbels (cadeautje van de makelaar!) open en vooruit; een klein puntje dan!

 

Eindelijk kan ik rustig uitademen…pffffffffffffffff…

Soldaat van…

Gisteravond was het precies vijf jaar geleden dat de musical Soldaat van Oranje voor het eerst getoond werd. Meteen was het een succes dat zijn weerga niet kende. Onnederlands bijna. Toen de voorstelling ruim een jaar liep besloot ik ook eens te gaan kijken. Had eindelijk het geld er voor over want de toegangsprijs is niet mis. Zeg nou zelf €65,- tot €75,- voor een oorlogsverhaal… Maar wat een spektakel bleek het! Een draaiend podium! Nog nooit vertoond. Ik keek mijn ogen uit en deed mijn uiterste best alle technische snufjes te kunnen begrijpen. Decors die zo doeltreffend waren. Een cast die na een jaar nog even fris op de planken stond. Zwaar onder de indruk dus en toch….knaagde er nog iets: ik had niet goed op het verhaal gelet…

Hoe blij ik was toen mij afgelopen voorjaar opeens een aardig stapeltje podiumcards toebedeeld werd! Gisteravond was ik er weer bij. Meteen een feestje! Niet omdat ik er was maar omdat de musical vijf jaar draait en het daarmee de 1.654ste aflevering was! Dit werd gevierd met:

DSCN3665    IMG_20151010_214246   DSCN3670

Oranje champagne, heerlijke bitterballen, een heuse (oranje)loperfoto van alle gasten en na afloop voor iedereen een goodiebag. Na de drie uur durende voorstelling was er buiten nog een feestje georganiseerd met patat, muziek en de cast liep in het wild rond. Een soort meet&greet& friet…

De verwondering om het bijzondere draaiende podium was er weer maar minder dan de eerste keer. Deze keer kwam het verhaal met een snelheid van 100 km p/u binnen. En als je het laat doordringen dat dit echt gebeurd is, dat je ouders/grootouders dit werkelijk hebben meegemaakt. Die angst, het verdriet, het moeten kiezen van een kant… Opeens begrijp je ten volle waarom deze musical al zo lang een succes is. Het gaat namelijk niet alleen om dat ene oorlogsverhaal, het gaat om het leven, de actualiteit. De echte soldaat van Oranje, Erik Hazelhoff Roelfzema zei:

“ In het leven van ieder mens

komen ogenblikken voor waarop

hij tot zichzelf zegt ‘Tja dat kan niet.’

En dan doet hij iets”

Dit begrijpen we intussen maar al te goed. Als je in een land van uitzichtloosheid woont door oorlogen die daar woeden, dan doe je iets. Voor jezelf, voor je kinderen. Je geeft je laatste geld en waagt een barre tocht in een gammel bootje. Constant vrezend voor je leven maar je doet iets! Als je in een land woont waar opeens heel veel mensen tegelijk een onderdak zoeken, dan doe je iets. Helpen bij opvang, maakt niet uit op welke manier maar je doet iets! Als je bang bent voor die mensen doe er dan iets aan. Zoek uit wat je bang maakt, ga met ze praten, weet waar je het over hebt maar doe iets!

Daarom zijn de liedteksten van de musical ‘Als wij niets doen…wie dan…?’ en ‘Morgen is vandaag!’ zo ongelooflijk alleszeggend. Laten we die haat/angst soldaat maken en van onszelf een soldaat van vrede. Laten we dat doen!

Terug naar school

sabreren

Natuurlijk ben je nooit te oud om te leren. Maar terug naar de schoolbankjes, huiswerk, vervelende leerkrachten, agenda’s, roosters, examens, moeten-moeten-moeten, is een heel ander verhaal. Toch zag ik op tv een opleiding die me best wel aantrekkelijk lijkt om te gaan volgen; ik bedoel de multimiljonairsacademie!  Je leert daar, volgens het filmpje,  sabreren! Dan leer je met een zwaard de champagne te ontkurken. En het maakt geen zier uit of je eerst acht flessen aan diggels mept. Je leert er kaviaar eten. Maar ook dat je het niet moet uitspugen als je het niet lust. En je leert daar hoe je een rondje moet geven. Dit is vooral voor Hollanders een extra zware opdracht. Gewoon opstaan en dan achteloos zeggen ‘Ik betaal!’.

Ik stel mij zo voor dat je op die academie verschillende modules kunt volgen en die per stuk kan afronden met een examentje voor de vorm. Je zult toch moeten leren hoe je een helikopter besturen moet om  vervolgens precies op het kruisje op je platte dak van een van je bijgebouwen te landen. Je zult moeten leren een 21 meter lang jacht in de haven van Monaco netjes in te parkeren. Je zult het woord ‘penthouse’ in diverse talen moeten kunnen uitspreken. Je moet weten hoe je die gouden kranen moet poetsen, mag dit met een allesreiniger?

O nee, hier heb je natuurlijk personeel voor. Maar zeg ik dan gebiedend ‘Poets!’ of stel ik me autoritair op en wijs priemend ‘Vergeet je de kranen niet?!’ of verval ik snel in mijn oude patroon en roep ‘Als jij me zegt waar de doekjes liggen doe ik die kraan zelf ff wel!’. Personeelszaken lijkt me een hoofdvak op de academie. Een must want hoe stuur ik de chauffeur, de butler, de kok, de tuinman, de poolguy (zo’n mooi woord) op gepaste wijze aan. Het roept wel meteen de vraag op: wat doen rijke vrouwen eigenlijk als ze overal personeel voor hebben?

Lekker naar de wellness; heerlijk maar op den duur zijn is je vel gerimpeld van het warme water en ben je dat gefrummel aan je lijf toch meer dan zat? Shoppen dan; je kunt nu naar de miljonairfair maar het leukste van shoppen is toch juist het koopjes scoren? Gezellig high tea-en met vriendinnen; totdat je denkt ‘Alweer…?’. Je kunt je opgeven voor een reisje naar Mars en dan blijkt dat daar niemand woont. Zit je daar met al je geld, in je eentje, naar een stoffige rode bende te kijken.

Nu ik er nog eens over nadenk…zie ik toch maar af van die academie. Ik moet steeds aan boerin Bertie denken. Multimiljonair en nog steeds op zoek naar die ene, om mee te delen. Niet het geld maar gezelligheid, liefde, het leven. Het leven; nog steeds de beste leerschool. Het blijft echter wel een kwestie van opletten natuurlijk!

Bestemming bereikt

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de Libelle schrijfwedstrijd waarbij de eerste zin gegeven werd. Hoe maak je er een verhaal van? Geen prijs maar wel een leuke uitdaging.)

Het cadeau lag op tafel, zorgvuldig ingepakt met een rood lint. Zelfs als je heel goed keek kon je niet zien dat het al open was geweest. Op zoek naar zoiets simpels als een paperclip bracht me naar zijn kamer en daar lag het. Niet eens verstopt in een la of zo maar gewoon open en bloot op onze aller eerste eettafel die hij nu als bureau gebruikt. Toen kon ik de verleiding niet weerstaan. Ook wel gemeen van hem hoor want hij weet hoe nieuwsgierig ik ben. Ik heb er echt maar heel eventjes in gekeken en ik moet zeggen hij heeft zich overtroffen deze keer!

Regelmatig verrast hij me met onverwachte dingen en vaak ook nog eens zonder aanleiding. Hij verzint gewoon zelf een reden! Zo kreeg ik eens een zilveren armband omdat het dinsdag was, een paar vreselijk mooie en veel te dure laarzen omdat het al drie dagen mooi weer was of hij neemt me mee voor een etentje in Parijs omdat ik zei trek te hebben in een heuse franse croissant. Dit cadeau zal vast bedoeld zijn voor onze dertiende trouwdag aanstaande vrijdag.

Nadat ik het matgouden papier er uiterst zorgvuldig afgewikkeld had vond ik een doosje met bovenop de tekst ‘Vrijdag 15 maart, 17.00 uur’. In het doosje lag een navigatiesysteem met maar één bestemming ingevoerd. Spannend! Ik hoefde alleen maar te volgen en zou dan uitkomen bij Sparrenweg 14 in Soeren. Natuurlijk heb ik het adres meteen gecheckt op internet en er blijkt zich een superromantisch kasteeltje te bevinden! Met torentjes en kleine raampjes, ruime kamers met enkeldiep tapijt, met de meest luxueuze badkamers die je kunt bedenken en als klap op de vuurpijl een kingsize hemelbed. Er is geen ontbijtzaal want er wordt uitsluitend in de kamers geserveerd.

Bleef er nog één probleempje over…hoe kon ik mijn enthousiasme verbergen en vrijdag doen alsof ik ongelooflijk verrast ben? Opeens kreeg ik een helder idee; ik zou hem precies hetzelfde geven. Dan zou ik het cadeau een dag eerder overhandigen en dan eens kijken hoe hij reageert. Dit zou wel een stunt zijn zeg. Ja ik ga het doen. Morgen naar de stad en alles in orde maken. Vlug zette ik het pakje terug toen ik de auto aan hoorde komen.‘Dag schat’ zeg ik neutraal als hij binnenkomt.

Eenmaal aan tafel besluit ik hem een beetje te plagen ‘Zeg, zullen wij eens wat leuks gaan doen volgend weekend?’ Schrikt hij nou? ‘Nou lieverd, het is goed dat je er over begint. Ik vergeet je steeds te vertellen dat ik dit weekend naar een congres moet in Antwerpen’. Ik gniffel en speel het spel mee ‘Echt? Wat jammer! Je bent toch niet vergeten dat het onze trouwdag is hè?’ Hij speelt het ook goed want hij doet net alsof hij weer schrikt. ‘Natuurlijk niet! Ik heb juist een hele leuke verrassing voor je!’, zegt hij met een nieuw soort glimlach. ‘Maar..eh…als je het weekend toch niet thuis bent….waarom geef je die hele leuke verrassing nu niet alvast?’ vraag ik een beetje vals. Niet erg overtuigend zegt hij ‘Oké, dat is eigenlijk een goed idee van je!’

Hij rent naar boven en ik schenk de champagne die ik al in huis had in onze mooiste glazen. Intussen bedenk ik dat ik dan morgen wel naar de stad kan gaan om een nieuw jurkje. Misschien beter een nieuw lingeriesetje? Ik neem in ieder geval mijn zwarte jurkje mee met die zilveren sandaaltjes er bij en dat te gekke tasje en beter ook maar dat  zilveren zijden jasje. Zal ik nog even naar de kapper? En o ja, een fatsoenlijk paar kousen is ook nooit weg. ‘Nou schat, ik ben benieuwd’. Hij stapt op me af, handen op de rug en geeft me wat onhandig een zoen ‘Gefeliciteerd met onze trouwdag! En dat we nog maar lang bij elkaar zullen blijven’. Ik roep lachend ‘Lang? Voor altijd zul je bedoelen!’. Nieuwsgierig strek ik mijn handen uit. En dan hoef ik geen verrassing voor te wenden want ik ben echt verrast. Hij geeft me een piepklein zilverkleurig pakje en verklapt ‘Oorbellen voor bij je armband!’